Schrijven vanuit je hart

Graag zien is graag delen

Ik lees graag, ik deel graag tips, noem het een opwijking. 
Tussen haakjes: volgende week is het weer dELeeSclub! Wie snel is kan nog meedoen.

Ik las, herlas, net een geweldig boek. Dat me nog meer goesting geeft om te schrijven. Schrijven kan iedereen, je hebt niet veel nodig en het is helend voor je ziel. Waar wachten jullie nog op? Elke dag één pagina is zo gedaan.
Een schriftje uit de Action (gepimpt met een Echte Els) en wat Bicpennen, meer heb je niet nodig.

Schrijfwijf buttons nog te koop :)

Goesting? Mijn recensie:

Schrijven vanuit je hart door Natalie Goldberg

Een bijbel voor iedereen die van Creatief schrijven houdt. Dit boek is voor het eerst (in het Engels) verschenen in 1986 en het is nog super actueel.

Ooit las ik het al eens, een exemplaar uit de bibliotheek. Maar deze uitgave is zo veel mooier: met roze, goud is het helemaal mijn ding. Dat is ineens ook mijn enige minpuntje: ik weet niet of deze cover iedereen aanspreekt.

Natalie is een icoon, een schrijf-Godin, een goeroe voor velen. De grootste Nederlandstalige fan moet Geertje Couwenberg zijn, die trouwens een eigen versie van dit boek schreef: Zin, lust in je leven door schrijven. Ook een geweldig boek, ook in mijn bezit.

Schrijven vanuit je hart is een boek dat je moet kopen. Leen het zoals ik eens uit de bib als je nog twijfelt, daarna koop je het zeker. Omdat je duizend dingen gaat willen onderlijnen. Omdat je het een keer van voor naar achter gaat lezen (en misschien nog wel een paar keer) maar ook omdat je elke oefening nog wel eens opnieuw gaat willen maken. Of je slaat het nog eens open om te voelen wat je voelt als je dit boek openslaat: pure goesting! Niet alleen om te schrijven maar ook gewoon al om te leven.

Het is een boek vol schrijfoefeningen al staat er nergens echt een klassieke oefening in. Verwacht geen saai schoolachtig werkboek. Dit boek sprankelt en spettert en knettert van het papier af. Goesting, ik zei het al.

Volledig vanuit haar hart en ziel, heel puur en eerlijk neemt Natalie je mee op je eerst stapjes in het schrijven. Vol enthousiasme sleept ze je mee ook al schrijf je al jaren. Ze inspireert en dat op een hele vlotte manier. No nonsense.

Ze vertelt vanuit haar eigen ervaring, geeft voorbeelden uit haar leven, uit de lessen die ze geeft en ze vertelt hoe haar studenten aan de slag gaan.

Dit boek is een soort van dagboek, een lesboek, een inspiratieboek, een aanmoedigende gids en een bron van inspiratie in één.

Schrijven is iets dat van binnenuit moet komen, Natalie heeft de gave om mensen te raken, diep vanbinnen. En zo begint je pen vol goesting vanzelf te vloeien…

Voor de twijfelaars: leen het boek eerst even uit de bib, daarna kan je het voor jezelf kopen. Dat is handig om in aan te duiden enzo.
Enne, schrijven is gratis therapie voor jezelf, geloof me!

''Aan elke verandering, ook een goede, kleeft wel iets ongemakkelijks.''
-Arnold Bennett -

Nog een fijne opwijkende donderdag,
Els

Schrijven en schrappen

Creatief schrijven

Laatst volgde ik een cursus Autobiografisch Schrijven bij Creatief Schrijven te Antwerpen.
En oh wat was dat eng maar ook: oh wat was dat fijn!
Ik heb er echt enorm van genoten en vond het heel jammer toen het na 5 lessen voorbij was.
We hadden een geweldige juf (Hanneke) en een toffe groep, het klikte direct.
Heel belangrijk natuurlijk want vanaf les 1 moet je je goed genoeg voelen om je ziel bloot te leggen.

En nu komt mijn opwijking: ik zat daar met 'geheime plannen'...
Klinkt gewichtiger dan het is hoor ;)

Vaak als je een cursus of een een opleiding volgt (ik deed er enkele afgelopen maanden) vragen ze op voorhand waarom je er bent en nadien wat je geleerd hebt.
Ik val daar telkens uit de toon en durf daarom ook nooit mijn echte, diepste redenen zeggen. In dit geval wou ik natuurlijk aan mijn schrijven werken (en dat is gelukt, ik heb veel geleerd). Maar in de eerste plaats volg ik al die cursussen om aan mijzelf te werken.

Met mijn angsten en PTSS is mijn wereld veel kleiner geworden, zijn de dingen die ik durf heel makkelijk te tellen. En daar werk ik aan: mijn wereld verruimen, mijn grenzen oprekken, mijzelf worden.

Natuurlijk kies ik niet zomaar iets, ik kies iets wat mij aanspreekt en wat ik echt wil leren. Ik heb van elke minuut in onze klas genoten, ik heb met een grote glimlach gezwoegd aan mijn huiswerk en ik zat met tranen in mijn ogen in de auto toen het voorbij was.
Ik heb veel geleerd over schrijven, al merken jullie dat misschien niet ;) Maar ik heb ook weer veel geleerd over mijzelf en dat is misschien nog wel belangrijker!

Hanneke heeft mij achtergelaten met goesting om te schrijven, om te delen, om verbindingen aan te gaan, om mijn verhaal elke dag opnieuw te schrijven (letterlijk en figuurlijk)! Dank u wel juf, voor mij was u perfect!

De mensen in mijn klas waren ook geweldig, zij hebben mede gemaakt dat dit een mooi avontuur is geworden. En ook van hen heb ik veel geleerd, op schrijfvlak en op menselijk vlak. Waarvoor dank!

Onze groep bestond uit een aantal dames en 1 man: Peter. Peter schrijft enorm mooi, gedetailleerd en ontroerend. Elk verhaal van hem heeft me al geboeid en geraakt, wie ook eens iets van Peter wil lezen: http://vp50.blogspot.be/ is zijn blog.

Zin gekregen om zelf een cursus te volgen? Neem dan eens een kijkje op de site van Creatief Schrijven als je in België woont of voor de Nederlanders op de site van juf Hanneke (Schrijven en schrappen) want jawel: onze juf was een Nederlandse.

Niet aarzelen, gewoon doen. Zelfs ik heb het gedurfd (en ben daar nog steeds heel blij om)!

Moest er nu iemand zin hebben gekregen om iets van mij te lezen, onderstaand verhaal is er eentje van mij:

Ik geloof

Ik geloof in de magie van kleding. Van schoenen, over ringen tot broches. Mijn eerste Dr. Martens gaven me de nodige ‘ballen’ om me (soms letterlijk) staande te houden in een echte mannenwereld. De wereld van de Metal en Hardcore was vrijwel geheel gevuld met mannen en mijn stevige schoenen hielden me recht en gaven me houvast.

Hetzelfde effect hebben mijn broches op mij. Ze bezitten magische krachten en zonder een broche op mijn borst voel ik me naakt.

Dit geloof begon in Londen, na een opvoering van Dirty Dancing, in een gezellig klein theater met rode pluche alom.

Na de show kocht ik een setje broches, waaronder één met de tekst: “Nobody puts baby in a corner.” Ik begon deze broche te dragen op lastige momenten, donkere dagen en dagen die straalden van geluk.

Ze is roze, wat an sich al vrolijk maakt, maar de echte magie schuilt in de tekst. Letterlijk en figuurlijk geeft die me kracht. Ik voel me onoverwinnelijk, onaantastbaar, met mijn blikken schild op mijn hart.

Schoenen en broches zijn mijn superkrachten op een woelig pad. Ik ben en blijf een dromerig, roze meisje. Ik heb stevige stappers nodig die me beletten weg te zweven.

Ahja: ik ben nog volop bezig met jullie wol voor mijn Geluksvissen:

Herkennen jullie ze?

 

Inzichten zijn innerlijke flitsen
die ons leven veranderen.
-Deepak Chopra-

Maak er nog een fijne op-wijkende donderdag van,

liefs Els 

Ps: Het gaat snel maar er zijn nog Echte Els kaartjes te koop! Voor de prijs moet je het niet laten, doe jezelf een plezier en kijk maar even hier :)

Een poëtische op-wijking...

Poëzie en blozen enzo

Om jullie niet langer in spanning te houden komt hier mijn op-wijking van deze week: poëzie!
Maar dat is niet wat jullie willen weten he!? Jullie willen weten waar ik dinsdag was....
Awel, dat heeft alles met mijn opwijking van deze week te maken!

Ik was namelijk hier:

Tussen haakjes: als ik dinsdag al niet iets had gezegd, had ik vandaag al zeker niet gedurfd om er iets over te schrijven... Nu moet ik wel ;) (Ik ken mijn eigen he...)

Ik was dus in Lanaken. Omdat ik in januari een gedicht had ingestuurd, voor deze wedstrijd. En omdat ik bericht had gekregen dat ik een van de winnaars was!!!

Ik kon dat niet geloven...
Ik schrijf namelijk al gedichten vanaf dat ik kan schrijven. Ik heb er letterlijk duizenden liggen.
En in mijn vorig leven deed ik wel eens mee aan wedstrijden. En ik haalde wel eens de top 10 ofzo, maar nooit hoger. Aan de Hilarion Thans wedstrijd deed ik in 2008 al eens mee, in mijn leven voor.
In een vlaag van 'weet ik veel wat' deed ik dus in januari nog eens mee.
Met een gedicht van mijn leven 'voor'.
Erna heb ik amper nog geschreven. Eerst was het te pijnlijk, later dacht ik dat ik het niet meer kon.

Ik had daar soms wel spijt van...
En toen kreeg ik dus dat bericht.
Heb een paar keer gemaild me de organisatie, ik kon het moeilijk geloven, ik een winnaar!?

Maar het was dus echt zo.
En ik had schrik om te gaan. Omdat ik verlegen ben en niet meer tegen drukte en gedoe kan én omdat ik mijzelf niet geweldig vind schrijven en...

Toch gingen we, 1,5 uur rijden (zenuwachtige kilometers).
En het was fijn!

Ik bleek dus echt gewonnen te hebben ;)
En wel de 2de prijs.
Mijn gedicht werd voorgedragen door Maren Lambrichts en zij deed dat goed, mijn woorden klonken zelfs 'echt' ;)
Ik sta nu in deze bundel:

Naast het winnende gedicht, dat echt indrukwekkend is:

 

Voor wie het echt wil lezen:

Time -out

Tasten naar los zand
een plek om te verdwijnen.
Even weg van alles
en later weer verschijnen.
Even rust in mijn hoofd
en in mijn hart.
Even helder worden
kluwen ontward.
Even schuilen
voor keurende blikken.
Even weg zijn
van banden die verstikken.
Even ik zijn
weg van de anderen.
Even wikken wat mag blijven
en wat echt wel moet veranderen.
Een time- out van een wereld
die beslist wie ik ben.


Dat is wel wat hoor, dit hier zo delen, voelt ongeveer zoals naakt op een podium staan ;)
Dat hoorde er ook bij dinsdag: op het podium staan. Lastig... En op de foto gaan, nog lastiger ;)
Maar ik overleefde het allemaal. Mijn grenzen zijn weer wat verlegd.
En ik dacht aan Eleanor Roosevelt: doe elke dag één ding waar je bang voor bent!

Merci aan mijn Karel: voor het brengen, de steun, het geloof en de pep!

Ikzelf vind mijn gedichten zo simpel, zo gewoon. Niet chic genoeg. Weet je wel...
Terwijl ik zelf ook meer van de gewone poëzie hou. Met gewone woorden en alledaagse gebeurtenissen.
Deze week bedacht ik: mijn gedichten zijn zoals mijn tekeningen. Gewoon 'boenk' op papier gezwierd en zonder veel tralala. Van mijn tekeningen heb ik dat leren aanvaarden.
Door jullie complimenten enzo.
Misschien moet ik het van mijn gedichten ook maar leren aanvaarden.

Ik ben een 'mooser'. Het komt er uit, ik smijt het op papier en dat is het.
En soms is het goed (blijkbaar).

Al kan ik moeilijk fier zijn op mijzelf, ik ben toch blij!
Vandaag is het dé dag, exact 4 jaar geleden was de overval.
Dit is de eerste keer dat het mij niet enorm zwaar valt, deze 23ste.

Omdat we nu eindelijk ons vonnis hebben, verder kunnen met ons leven.
Dat echt goed gaat worden! Ahja, het begint al direct met een prijs :)
Daarom was ik dinsdag ook zo blij: het oude en het nieuwe leven kwamen samen. En het gaat de goede kant uit, fijn!!!

Ik heb weer zin om te schrijven...
Dikke merci aan alle mensen die meewerkten aan deze fijne wedstrijd!
Omdat mensen die zich inzetten voor poëzie schatten zijn! Belangrijke mensen die belangrijk werk doen. Leve de mooie woorden, leve de poëzie!


Alé, zo is er weer een stukje Els bloter... Waar gaat dat eindigen;)

Dikke merci voor al jullie steun, altijd!

Vrijheid is je hartsverlangen voelen onafhankelijk van
de mening van anderen.
-Paolo Coelho-

Nog een fijne opwijkende donderdag!
Liefs Els

De erfenis van Elizabeth

Ik schrijf niet alleen ik lees ook :)

Mijn op-wijking van deze week is niet het schrijven van gedichten maar wel het schrijven van recensies. Wat is er fijner dan een goed boek lezen en andere mensen ook kennis laten maken met dat boek!?

Laatst las ik voor Monique van Signatuur : De erfenis van Elizabeth. Wat een indrukwekkend, verslavend mooi boek!

Wie zin heeft, dit is mijn recensie:

De erfenis van Elizabeth is een boek om in te duiken, lekker in rond te dwalen en met spijt in het hart dicht te slaan als het uit is.

Het boek vertelt het verhaal van Elizabeth Pringle, een vrouw die haar ganse leven heeft doorgebracht op het Schotse eiland Arran. Iedereen op het eiland weet wie Elizabeth is maar bijna niemand kent haar echt.

Na haar overlijden blijkt dat ze haar huis heeft nagelaten aan Anna, moeder van Martha en Susie. Anna en haar man en kinderen verbleven jaren geleden enkele keren op Arran, tijdens de vakantie. Toen zag Elizabeth Anna vaak voorbijwandelen met Martha in de kinderwagen.

Nu, meer dan 30 jaar later krijgt Martha het ‘u hebt een huis geërfd’ bericht van haar notaris. Aangezien Anna aan het dementeren is, heeft Martha haar volmacht.

Eerst is Martha volledig in de war, maar eens ze op Arran arriveert om het huis te bezichtigen, is ze verkocht.

Vanaf dan begint haar zoektocht naar wie Elizabeth eigenlijk echt was. Op die zoektocht komt ze in contact met de enige 2 personen met wie Elizabeth de laatste jaren nog contact had, de boeddhist Saul en de tuinaannemer Niall. Beide mannen zijn veel jonger dan Elizabeth was maar beiden maakten ze, elk op een andere manier, een belangrijk deel uit van Elizabeth’s leven.

We leren Elizabeth langzaamaan kennen, vanaf haar kindertijd tot haar laatste dagen op het eiland.

Haar leven overspant bijna een ganse eeuw waarin ze 2 wereldoorlogen overleefde. We zien mensen rondom Elizabeth komen en gaan. Haar enige houvast blijkt haar huis en haar tuin.

Ondertussen leren we ook Martha en haar familie beter kennen.

Beide vrouwen hebben op het eerste zicht maar een gewoon leven, en toch… Omdat we hen leren kennen met al hun gedachten en gevoelens is dit boek een rijk boek en blijken hun levens vol grote en kleine avonturen.

Dat is het mooie van dit boek, het gaat over het gewone leven, van gewone mensen. Over het grijpen van kansen en over het laten schieten van kansen. Over de liefde tussen moeder en kind maar ook tussen geliefden. De liefde voor de natuur en de kracht van de natuur spelen ook een belangrijke rol.

Het is een boek dat niet alleen een gans leven bestrijkt maar ook een innerlijk leven beschrijft dat je met hart en ziel raakt.

Elizabeth blijft leven om het geheim van haar leven te kunnen delen, het moet haar van het hart opdat ze dan op het einde in alle rust kan sterven.

Wie aan dit boek begint zal willen blijven lezen, omdat je alles van Elizabeth en Martha wilt weten. En op het einde zal je merken dat beide vrouwen én het eiland Arran in je hoofd en hart zijn gekropen…

Een boek dat begint en eindigt met liefde, zoals het leven zelf.

Mooie  cover ook:

Ik heb genoten, van het lezen én schrijven.

Ik hoop dat jullie ook aan het genieten zijn, maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!

Volhouden en doorzetten zijn tekenen van enorme kracht. 

Maar soms is een nog grotere kracht vereist om te durven loslaten.

-Ann Landers-

Liefs Els

Vakantiepost

Een opwijking.

Jaren geleden las ik een geweldige tip: stuur jezelf vanop vakantie een kaartje. Dat was nog in de tijd dat iedereen kaartjes stuurde naar jan en alleman. Herinner je je nog die mooie tijd;)?

 

Wél, wij doen dat al jaren. We zijn het wel eens een enkele keer vergeten maar meestal denken we er aan. We schrijven er de hoogtepunten (een hert aan het raam) of grappige kleine dingen op (een natte broek op de schuifaf). Een soort van korte samenvatting in hoogtepunten. Vanuit België sturen we het echt op, vanuit het buitenland tegenwoordig niet meer (te duur). We schrijven er dan eentje ter plaatse en nemen het zelf mee naar huis.

 

Als je dat jaar na jaar doet krijg je een tof overzicht van je vakantie-leven. Wij doen het ondertussen al meer dan 10 jaar:

 

Grappig hé! Allemaal Centerparcs! We gingen ook wel eens ergens anders heen hoor, al was dat niet vaak. Maar daar dachten we er niet aan om een kaartje te schrijven blijkbaar...

 

De achterkant is nog boeiender. Maar die hou ik voor ons (en de postbode).

 

Heb jij dezelfde opwijking? Of ga je het vanaf nu ook doen? Ik hoor het graag! 

 

Gisteren keken wij Spencer af; een trieste, mooie, boeiende film!

Ik heb ook net de graphic novel Ik ben een chaoot uit: mooi! En ik ben begonnen in het meeslepende Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel.

 

Binnenkort is het Boektopia in Kortrijk! Ga jij?  

Nu duik ik de zetel in met mijn boek. Deze maand én volgende maand zijn er zo veel toffe boekendingen te doen, verschijnen er zo veel nieuwe parels,... Te weinig tijd ;)

Nood aan een lees-bungalow-weekend :)

Wat lees jij nu? 

Reading one book is like eating one potato chip
-Diane Duane-

 

Lees ze,

Els 

 

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

Met een klein hartje...

Schrijfles

Nadat ik in juni al eens een schrijfcursus volgde bleef de zin om opnieuw een reeks lessen te volgen. Liefst bij mijn vorige, geweldige, juf maar aangezien dat niet te combineren valt met mijn werk koos ik een andere cursus.
Ook een beginnerscursus, 3 avonden. Je kent mij, ik vertrok met een klein hartje.
Maar mijn goesting was groter dan mijn angst.

En daar had ik soms spijt van...
We begonnen met 13 leerlingen en eindigden met 6.
In les 1 moesten we een opzet voor een kortverhaal verzinnen, na de pauze gingen we dat dan bespreken. Ik stierf dus bijna op het toilet tijdens die pauze ;) Ik, een verhaal!? Ik schrijf enkel over mijzelf en dan nog in korte stukken...
Na enkele keren diep in- en uitademen kreeg ik een idee: een verhaal over onze vakanties naar Engeland. Een paar jaren combineren en onze namen veranderen, zoiets :)
In les 2 bespraken we wat we al hadden en in les 3 ons ganse verhaal. Je hoort het al, veel les krijgen was er niet bij. Jammer.
Het heeft me veel moeite, tijd en slapeloze nachten bezorgd maar tegen les 3 was mijn verhaal af. Ik was de enige die een verhaal af had.

En nu komt het. De kritiek was niet mals: te belerend, te zweverig, te opstel-achtig én met een dt fout... Geen compliment omdat ik toch een volledig verhaal had geschreven...

Ik kwam thuis en had het gevoel NOOIT meer te willen schrijven. Ik twijfelde zo erg aan mijzelf, ik schaamde me en dacht zelfs dat de mensen uit mijn vorige les al hun positieve kritiek voor mij hadden verzonnen.

Ondertussen besef ik dat het is wat het is. Ik ben wie ik ben, zie hierboven :) Dat is Els. Ik ben ne mooser, een hippie, een goedgelovige, een wereldverbeteraar, een wolkenstaarster, een Geluksvissenhangster...
Ik bén een opwijking ;)
Daar hoort bij dat ik vanuit mijn hart en ziel schrijf, met fouten (ook dt), vol lessen en wijze woorden (van anderen) én naïef spiritueel...

Het is dus eigenlijk kei goed, al die afbouwende kritiek. Het bewijst dat ik ten allen tijde mijzelf ben :) En daar draait het toch om.
Enne, een juf die je geen zin geeft om verder te schrijven moet misschien nog wat aan haar juf-zijn werken...En iemand een compliment geven kan ook geen kwaad. Nem!

Ondertussen heb ik weer allerlei grenzen verlegd en mijzelf beter leren kennen. Geen reden meer om spijt te hebben besef ik nu. Olé!

Het is opwijkende donderdag, dus laat al jullie opwijkingen maar vrij en vier wie je bent!

Stoer zijn, is jezelf blijven; niet doen
wat anderen willen dat je doet.
-Vanessa Hudgens-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van lieverds,
Els

Ps: Dikke merci aan alle lieverds die al kaartjes hebben besteld, hartverwarmend!

dE LeeSclub las:

Anders dan wij.

Goedemorgen Leesclubbers! Hier gaan we weer. Iedereen klaar?
Thee en koekjes bij de hand? (De Kerstmarkt van Beveren en een speltwafel).
Eerst even praktisch: we lazen het geweldige Anders dan wij en ons volgende boek wordt weer een young adult boek: Het vuur in mij.
Ik lees graag en veel young adult boeken, vaak gaan ze over onderwerpen waar romans voor volwassen niet over gaan. Ze zijn veelal inclusiever en diverser en daar hou ik van. Jij ook? Het vuur in mij bespreken we hier op donderdag 9 april.

En dan nu Anders dan wij. Een boek vol mensen met opwijkingen, hoera! Ik had wel graag deel uitgemaakt van de Bloomsbury Groep... Ik heb dan ook de 3 delen in deze reeks verslonden. (Tip voor de fans van Anders dan wij: er zijn nog 2 delen om van te smullen.)

Mijn recensie:

In het voorjaar van ’41 verdwijnt Virginia Woolf, alleen haar wandelstok wordt aan de oever van de rivier gevonden. Angelica en haar oudere broer Quentin zijn verdrietig en in de war door het verdwijnen van hun tante. Dus doen ze wat kinderen van schrijvers en schilders doen: ze graven in hun herinneringen en schrijven een boek over hun leven en dat van hun tante.

Al snel blijkt dat wat Angelica zich herinnert niet altijd in overeenstemming is met wat Quentin nog weet, maar samen komen ze wel tot een sluitend verhaal. Terwijl Angelica vertelt en Quentin aanvult en opschrijft komen zij én wij meer te weten over de bekende volwassenen rondom hen. Opgroeien bij kunstenaars, vol vrijheid en artistieke stimulatie klinkt paradijselijk maar is niet altijd even makkelijk blijkt. Vooral Angelica heeft het moeilijk, met haar moeder Vanessa. Gelukkig is daar (was daar) de heks Wixerina (Virginia) die wel tijd voor haar maakt.

Tussen de hoofdstukken van het boek, dat de kinderen schrijven en wij lezen, komen hoofdstukken met de zoektocht naar Virginia. Het mooie is dat dit boek, doordat het een kinderboek is, een ongedwongen kijk geeft op kleurrijke levens die aan de lopende band buiten de lijntjes kleuren. Buitenechtelijke liefdes, liefde tussen gelijke geslachten, vrije opvoeding, leven zonder elektriciteit,… dat zijn allemaal dingen die voor de dorpelingen choquerend zijn maar voor de kinderen tot op zekere hoogte doodgewoon. Het zijn ook die dingen die de Bloomsbury groep voor ons extra boeiend maken, nu na al die jaren, nog steeds.

Onderwerpen als geestelijke gezondheid, feminisme, vaderschap, homoseksualiteit,… komen allemaal aan bod. Toch blijft dit een boek bijzonder geschikt voor kinderen. Daarnaast is het ook gewoon een prachtboek, een aanrader voor elke Virginia-fan. Een must read. Er zijn nog twee andere delen in deze reeks dus die ga ik nu gauw lezen…

Benieuwd of jullie er ook zo van genoten hebben. Bedankt voor het meelezen en hopelijk lezen jullie weer mee. Het vuur in mij is echt een aanrader!


''Geef jezelf elke dag een compliment. Niemand weet beter hoe hard jij je best doet.''
-Olaf Hoenson- 

Lees ze,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

Schrijfmarathon

Amnesty International

Jaarlijks organiseert Amnesty een schrijfmarathon. Elk jaar denk ik: ik doe mee. Maar ik doe het dan toch niet. Hoewel ik als klein meisje best veel brieven voor hen heb geschreven. Ik was al heel jong opwijkend ;) Wat ze in mijn familie afwijkend noemden maar dat is weer een ander verhaal..

 

Ik aarzelde omdat je een gratis schrijfpakket kan aanvragen dat je kan delen met familie of vrienden die ook mee willen schrijven. Of je kan het alleen doen. Ik zou het alleen moeten doen en dan leek het me zo overdreven: een doos voor mij alleen. Maar f*ck it, dit jaar deed ik het toch, ik bestelde het pakket! De wereld staat in brand, elke dag meer en meer. Ik barst geregeld in tranen uit als ik het nieuws hoor. Dus ik ga schrijven en ik zal er bij zijn op de Klimaatmars 3/12 te Brussel. 

 

 

 

Mijn solidariteitskaartjes zijn al geschreven (en versierd, dat ook), de brieven aan machtshebbers schrijf ik tijdens de Kick-off op 2/12 te Antwerpen (na mijn werk ben ik er). Tot daar? Of tot in Brussel? De actie loopt trouwens wereldwijd dus je kan ook meedoen als je niet in België woont.

 

Zin in een beetje troost of afleiding? Momenteel lees ik: Oersoep. En wow, wat een boek! En onze kalender voor 2024 hebben we ook al: yes! We hebben die nu al een paar jaar en zijn echt fan: elke week een andere kat en quote: fijn.

 

 

“They'll tell you you're too loud, that you need to wait your turn and ask the right people for permission. Do it anyway.”
-Alexandria Ocasio Cortez-

Lees ze, en blijf zacht,

Els

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

 

Mijn krant en Karel

Dankbare dinsdag nummer zo veel

Wij lezen enkel in het weekend de krant (weekendabonnement), uit tijdsgebrek, niet uit geen goesting in de week. We kozen deze krant omdat veel van onze favoriete mensen er voor schrijven. Dus elke zaterdag als ik van mijn werk kom snel ik naar de krant om te zien wat voor moois ze in petto heeft voor mij.
Deze zaterdag was het: wow!

Sarah wordt Sam, zo blij voor hem! Al ben ik een beetje bang ivm de stem. Maar gelukkig zijn, zijn wie je echt bent is wat telt. Alle goeds en geluk Sam. Moedige mensen maken me gelukkig en geven me kracht en inspiratie; waarvoor dank!

La fille d'O wordt gecensureerd!? Wat een dikke zever is dat! Ik kocht mijn eerste bh van hen toen ik 40 werd en ik kan niet wachten tot mijn volgende aankoop. Mijn tieten zitten precies in sloefkes én ik voel me mooi. Aanrader dus! Het gaat niet om sexy of bloot, het gaat om u goed voelen. En daar is Murielle goed in; in ons goed laten voelen in ons eigen vel. Gewoon zoals we zijn, zonder opsmuk of schaamte.

En we schrijven terug met een vulpen. Hoera! Ik ben er nooit met gestopt maar alla :)

Mijn krant sloot weer even helemaal aan bij wie ik ben en dat voelt fijn. Dus dank u wel aan De Standaard!

Enne, wat ook goed voelt (én pokke-eng): morgen komt mijn nieuwe bundel uit!!!
Woehoe, feestje!
Dank u wel Karel om alles er weer zo mooi uit te laten zien. Ik ben je zo dankbaar!


En jij, waar ben jij dankbaar voor vandaag?



Waarom heb ik mij toch altijd aangepast?
-Sam Bettens-

Fijne Dankbare Dinsdag!
Liefs Els

dE LeeSclub leest nog steeds

Roze koeken en happy thee

Goedemorgen Leesclubbers! Hier gaan we weer. Ik heb een roze koek en Happy mondays thee klaarstaan, en jij?
Ik ben zo blij dat we nog steeds samen kunnen lezen. Alleen lezen is tof, samen lezen is nog toffer! #ikleesthuis

We lazen Ik heb een naam van de imposante Chanel Miller en ons volgende boek wordt Hamnet! Beide boeken komen ongetwijfeld op mijn favorieten lijstje van 2020.

Mijn Hamnet is een persexemplaar, 'de echte' ziet er iets anders uit.

Hamnet bespreken we hier samen op donderdag 16/7. Ik hoop dat jullie meelezen.

Maar vandaag gaan we het hebben over het indrukwekkende Ik heb een naam.
Mijn recensie:

Ik heb een naam. Door Chanel Miller.

Staande ovatie voor Chanel. Wat een moed, wat een talent.

Diepe buiging ook. Van slachtoffer tot slachtoffer.

Chanel werd verkracht terwijl ze bewusteloos was. Ik werd gewapend overvallen. Twee heel andere dingen maar blijkbaar hebben ze veel gemeen: het trauma van de gebeurtenis, de angst later, de vernedering van het onderzoek naar aanleiding van het proces, het uitstel van zittingen en je dagdagelijkse leven dat bestaat uit en gedomineerd wordt door wachten, het proces zelf als trauma op trauma, de pijn en vernedering bij het horen van de lichte strafmaat, het feit dat je nooit meer dezelfde zal zijn.

Hoewel mijn trauma van een heel ander aard is weet ik wel een beetje hoe moeilijk het is om over dit alles te praten, laat staan te schrijven. Chanel deed dit op een grootste manier: helder, duidelijk, eerlijk, meeslepend, krachtig, inspirerend en vol licht.

Ze geeft een persoonlijk en toch objectief verslag van de feiten. Van de gruwelijke avond zelf, tot de getuigenis, jaren later, van Christine Ford over haar gruwelijke avond.

Miller laat je meekijken bij elk onderzoek, elke slapeloze nacht, elke zitting, elke traan.

Ze schrijft vlot, bevlogen en raakt je tot in het diepste van je hart. Ze deelt haar vallen maar ook haar opstaan en dat telkens weer. Haar brief aan de dader, door haarzelf voorgelezen in de rechtszaal, ging viraal met rede.

Ik heb een naam is een aanklacht maar ook een hart onder de riem voor de vele slachtoffers die hetzelfde hebben meegemaakt. Dit is een boek dat je aan al je vrienden wilt geven. Vrouwen én mannen.

Zonder die avond was Chanel er ook wel gekomen als schrijfster, want ze heeft een uitzonderlijk talent. Het talent van het schrijven én het talent om een verhaal te vertellen. Je eigen, diep pijnlijke, verhaal zo weergaloos puur vertellen is een krachttoer die niemand haar na doet.

Naast een diepe buiging en een oorverdovend applaus geef ik haar ook een dikke kus. En zeg ik: Dank u. Uit naam van velen.

Ik ben nog steeds ferm onder de indruk van het boek én Chanel. Wat een pracht-mens! Je eigen leed kunnen omzetten naar iets dat anderen helpt en de wereld beter maakt is zo knap.
Wat denk jij van het boek? Van Chanel? Van haar verhaal?


''De goede daad van een onbekende is als een ondergrondse waterloop die stilletjes het gras doet groeien.''
-Thomas Carlyle-


Bedankt voor het meelezen en tot de volgende keer,
lees ze! Nog een fijne Opwijkende donderdag.
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

Een afwijking van ...

Vandaag even een afwijking van Op-wijkenden donderdag...

Ik ga uit de kast komen, alé een soort van. En niet hier en niet vandaag maar wel in de Margriet 42.
Ik weet het al een tijdje maar wist niet goed hoe ik het jullie ging vertellen, nu nog niet eigenlijk :)

In die Margriet kan je Mijn verhaal lezen.
Wat begon als het verhaal van de Geluksvis eindigde als het verhaal van Els. Want de Els die jullie kennen van Dingen die fijn zijn was ik niet altijd. Of eigenlijk wel, heel diep weggestopt.
Maar die mocht dus niet veel naar buiten komen want ik wou zijn zoals 'de anderen'. Ik wou er bij horen en veel vrienden hebben. Is nooit gelukt ;) En toch bleef ik proberen. Conformeren.
Tot op een dag, 23 oktober is het 3 jaar geleden, alles anders werd. Vanaf toen is er een voor en een na.
En in die na is de echte Els meer en meer naar buiten gekomen.
Ook dankzij mijn blog en jullie. Hier heb ik al veel gelijkgestemde zielen ontmoet, lieve en warme Madammen. Waarvoor dank. Jullie zijn een echte steun en voorbeeld!

Jullie kunnen wel raden dat het niet onder de noemer 'Dingen die fijn zijn' valt...
Maar ik geloof in het motto dat ik onderaan zal schrijven, dus.

Ik ben er nog niet, wij zijn er nog niet. Niet qua afhandeling, niet qua verwerking, niet qua 'groei'.
Maar we komen er wel.

Dikke dank je wel ook aan Laura Kraeger, van de Margriet. Want zij heeft mij geholpen Mijn verhaal op papier te krijgen. En dankzij haar zie ik nu ook het positieve aan het verhaal an sich. Ik heb er een beter gevoel over gekregen en durf er daardoor nu ook met naar buiten komen. En dat Laura betekent heel veel voor mij!!!

Voor mij is dit een lastig bericht om te schrijven. Voor jullie misschien ook om te lezen, waarvoor sorry.
Wie meer wil weten, de Margriet lezen :)

Later zal ik het hier nog wel eens over hebben, denk ik. Ik ga nu vooral even bekomen van deze 'coming out'...

Toch nog een op-wijking: naïef blijven dromen ;)

Merci voor al het moois dat jullie mij al brachten!!!

My strength comes from my pain.
-Agnostic Front-

Fijne donderdag,
liefs Els

dE LeeSclub las:

De dagboeken van Cassandra Mortmain

Goedemiddag, allereerst een Fijne Sint gewenst! Lekker druk bij ons op het werk (bakkerij) vandaar dat ik wat later ben. Thee en pepernoten klaar? Daar gaan we.

Dikke merci voor het meelezen! Ons volgende boek wordt Een klein gebaar en dat bespreken we hier op donderdag 17/1. Het is de laatste van Lucy Dillon, haar vorige boek lazen we een jaar geleden en iedereen was toen dol enthousiast dus dat komt weer goed. Het is een dekentje-chocomelk-pepernoten-boek, ideaal voor op grijze dagen als vandaag.

En dan nu De dagboeken... Voor mij echt wel één van de boeken van het jaar, voor jullie ook?

Mijn recensie:  

De naam Dodie Smith doet misschien geen belletje rinkelen maar als ik zeg dat het de schrijfster van 101 Dalmatiërs is weet iedereen waarover ik het heb. Smith schreef dit geweldige boek in 1949 maar de taal van Cassandra doet geen moment ouderwets aan, het verhaal spat van het papier.

J.K. Rowling zegt dat het één van haar lievelingsboeken is en ik kan me daar volledig bij aansluiten! Zo blij dat uitgeverij Karmijn deze Engelse klassieker in het Nederlands heeft uitgebracht.

In 3 dagboeken, verspreid over 8 maanden houdt Cassandra ons op de hoogte van het reilen en zeilen van haar originele familie die zonder inkomen probeert te overleven in een vervallen kasteel midden in het overweldigende Engelse platteland. In het begin moet je even wennen aan de zeer beschrijvende schrijfstijl die het meisje hanteert maar al snel zal het juist die stijl zijn die dit boek onweerstaanbaar maakt.

De familie Mortmain probeert te overleven op niets, ze hopen allemaal dat vader nog eens een bestseller zal schrijven of dat de oudste dochter kan worden uitgehuwelijkt aan een rijke man. Elke dag bidden Cassandra en haar zus Rose hiervoor, tot op een dag…

Leven in armoede, in een vervallen kasteel, op het verlaten platteland klinkt niet fijn om te lezen maar dat is het wel. Je beleeft alles door de ogen van Cassandra en haar originele kijk op de wereld, samen met haar humor en intelligentie maken dit boek tot een verslavend pareltje. Pagina na pagina, dagboek na dagboek gaat ze steeds mooier schrijven, worden haar beschrijvingen van de natuur steeds levendiger en wordt haar aanstekelijkheid steeds aantrekkelijker. Met elke pagina die je omslaat heb je een glimlach op je gezicht en krijg je een beetje kramp om je hart want je wilt niet dat dit boek ooit uit is. (Je gaat je zo thuis voelen in het boek, het verhaal, dat je denkt dat je je ontheemd gaat voelen als het boek uit zou zijn.) Ondertussen gebeurt dat toch en dan ga je op zoek naar de film en troost je jezelf met het idee dat je gewoon van vooraf aan kan beginnen met lezen. De familie Mortmain is vanaf nu deel van mij. Dit boek ga ik blijven koesteren.

''Streef naar innerlijke rust, niet door stilstand in werkzaamheden, maar door evenwicht.''
-Friedrich von Schiller-

Dikke merci voor jullie enthousiasme, en we gaan er weer tegenaan in het komende jaar hé!
Veel leesplezier en nog een fijne opwijkende donderdag,
Els

 

BIJzonder

Deze mensen maakten 2015 extra BIJzonder voor mij:

Weer een afwijking van een opwijking . Deze keer een BIJzondere. Vandaag zet ik graag 10 mensen in de bloemetjes die voor mij 2015 mooier hebben gemaakt.
Ik koos voor mensen die jullie ook kennen of kunnen leren kennen, kwestie van 2016 geïnspireerd te beginnen!

In willekeurige volgorde:
* Brené Brown : trouwe lezers zagen haar al vaker voorbijkomen. Haar boeken en speeches blijven een bron van inspiratie, kracht, wijsheid en hulp.
* Tourist LeMC : geweldige muziek, wijze teksten en brandend actueel. Als ik kon schrijven zoals hij...
* Griet op de Beeck : schreef boeken die mijn ziel raakten, vol zinnen om te onderlijnen. (Of kon schrijven zoals zij...)
* Mina Caputo : niet alleen zangeres van mijn favoriete groep maar tevens een vrouw met ballen (letterlijk). Het ultieme voorbeeld om volledig jezelf te zijn.
* Hanneke Stuart : een geweldig inspirerende schrijfjuf. Een juf die goesting geeft!
*Wes Anderson : net als Blogland is Wesland geweldig en zou het de echte wereld mogen worden...
* Irene & Astrid : De Flow hoort mij mij, ik ben echt een Flow-meisje. En dat blijf ik, jaar na jaar...
* Daan Rosenberg : maakt de wereld écht mooier. Op een groene manier, man naar mijn hart!
*Lou en de CCC : Lou is open, eerlijk, inspirerend en een warm mens. Ik voel me thuis rond haar kampvuur.
* Maantje Piet : de jongste dochter van Daan en Jan, haar online zien verschijnen tovert steeds een glimlach op mijn gezicht!

Bedankt aan al deze mensen, maar ook aan de mensen die minder bekend zijn en nog meer voor mij betekend hebben. Jullie weten wie jullie zijn, ik zie jullie graag en wens jullie een geweldig 2016! Dikke kus!

Onze zelfgemaakte Kerstkaart: Maak 2016 BIJzonder!

Ik wens jullie allemaal geweldig fijne feesten en een geweldig opwijkend 2016!
(Volgend jaar Woord van het jaar? ;) )
Dikke kus!

You need chaos in your soul to give birth to a dancing star.
-Friedrich Nietzsche-

Liefs Els

dE LeeSclub leest opnieuw

Allesbehalveoké

Goedemorgen, eeeindelijk is het weer tijd voor dE Leesclub! Ik ben zo benieuwd om te horen wat jullie van Allesbehalve oké vinden; samen lezen is toch gewoon nog toffer dan alleen? Noem het een opwijking, ik wil iedereen aan het lezen krijgen, gezellig allemaal samen! Lezen kan een mens zo veel goeds brengen.

 

Eerst nog even dit: ons volgende boek wordt een boek dat al in 1949 geschreven werd maar nog super hedendaags aanvoelt; een aanrader! Het gaat om De dagboeken van Cassandra Mortmain. Ik las het vorige week en het zit nog steeds in mijn hoofd, ik voel ook nog steeds een beetje een zwart gat omdat ik Cassandra mis...Het is geschreven door Dodie Smith, die ook 101 Dalmatiërs schreef! Ideaal voor deze herfstige dagen, een cocon om even in te verdwijnen.
We bespreken dat boek hier, samen, op donderdag 6 december (met speculaas en pepernoten ;))!

Maar dan nu, theetje klaar (in mijn geval Lapsang Souchong van Dille & Kamille, superlekker!), koekjes binnen handbereik? Daar gaan we:

Izzy O’Neill: 18, wees, zit nog op school, is dol op comedy schrijven en weet niet wat haar overkomt als ze de hoofdpersoon in een breed in de media uitgesmeerd seksschandaal wordt.

Waar het in het begin nog allemaal enigszins binnen de perken blijft (hoewel) raakt het al snel groter en groter als een sneeuwbal die een helling afrolt en alles vernietigend zijn weg baant, alles.

Dit boek is Izzy’s verhaal. Letterlijk. Zij houdt een dagboek bij en dit boek is ‘de copy-paste versie’ van dit dagboek, aangevuld met later toegevoegde commentaren. Aangezien Izzy into comedy is, is het dagboek en zeker de aanvullingen bij tijd en wijlen hilarisch grappig. Ondanks de zwaarte van het thema leest dit boek dan ook als een trein.

Steven heeft het klaargespeeld om een rits aan actuele (jongeren-) thema’s aan te kaarten, met soms best moraliserende lessen zonder ooit het gevoel te geven opvoedend te willen schrijven. Haar stoet aan kleurrijke (letterlijk en figuurlijk) nevenpersonages (waarvan je er vele direct in je hart sluit, bvb oma Betty en Ajita) geeft haar verschillende klankborden om relevante en hyperactuele meningen te verkondigen.

Slutshaming, dick picks, feminisme, blanke activistische kunst, witte geprivilegieerde jongetjes die geen nee kunnen verdragen, fuckboys,… allemaal thema’s en onderwerpen die op een ‘geen-blad-voor-de-mond’-manier aan bod komen en je aan het denken zetten. Ik ben 20 jaar te oud voor dit boek en nog raakte het me als een mokerhamer. Het was en is nog steeds zoooo moeilijk om op te groeien als meisje.

Dit is echt een boek dat meisjes die moeten zien te overleven in de lastige sociale mediawereld van heden te dage moeten lezen. Izzy is een voorbeeld, al zal niet iedereen het daar met eens zijn.

Enne, dit boek is veel beter geschreven én grappiger dan Het meisje met de onderrugtattoo; sorry Amy.

Schaamteloos eerlijk, tintelend grappig, en veel en veel beter dan de cover doet vermoeden. Verslind dit boek!

En laat me nu met rust, ik ga een pak peanutbuttercups leeg eten…

'Elk moment is een beginpunt.''
-Olaf Hoenson-

Dikke merci om weer mee te lezen en te bespreken, ik hou van jullie allemaal!
Fijne dag nog en lees ze,
Els


Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!