Dankbaar en iets minder dankbaar

Dankbare Dinsdag again

Vandaag ben ik jullie dankbaar, mijn allerliefste lezers!
Jullie maken een belangrijk en fijn deel van mijn leven uit, waarvoor dank!

Blogland is een mooie wereld! Fijn om te vertoeven.

De echte wereld daarentegen...
Vandaag moet ik voor de 2de week op rij op dinsdag met de fiets naar mijn werk (niet zo evident ivm mijn ptss). Dus geen dank u aan de stakers/betogers/....
Iedereen heeft het recht om voor zijn rechten en verworvenheden op te komen maar misschien bestaan er iets-minder-gewone-mensen-treffende-manieren?
Iets bouwen is altijd beter dan iets afbreken...

Ik ben ook dankbaar dat het al niet meer zo regent! Oef!


Rivieren weten het.
Er is geen haast bij.
Ooit komen we er wel.
-uit Winnie de Poeh-

Maak er nog iets moois van vandaag!
Liefs Els

Met Krukkenboy naar (Knokke)-Heist

Zalige zondag deel zoveel

Normaal gezien gingen we weken geleden al eens uitwaaien aan zee. Maar met Karel op krukken was dat geen optie, dachten we...

Na onze positieve ervaring van vorige week zondag besloten we om vandaag gewoon wel naar zee te gaan, met de krukken.

Normaal gaan we eerst een ijsje halen bij Panaché (goddelijk lekkere aanrader), daarna wandelen we over het strand en rapen schelpjes.
Niet handig met krukken.
Thuisblijven is dan niet de boodschap, wel anders denken.

Geluksplant!

We kochten als steeds een ijsje maar aten het ipv al wandelend, nu genietend op een bankje op. Het plan was dat Karel op het bankje ging blijven zitten en ik even schelpjes ging rapen.
Maar rondkijkend op het bankje zagen we een strandbar/tent (hoe noem je zoiets) die er wel fijn uitzag. Ze hadden ook een houten steiger zodat Karel, met krukken, toch op het strand kon: olé! (En het waren lieve mensen, ook belangrijk.)
Ik kocht Karel een drankje, installeerde hem en ging zelf even op het strand wandelen. En (sorry Karel) dat was zalig! Voor het eerst in 37 jaar (voor het eerst in mijn leven dus) was ik alleen op een strand (quasi alleen, heel in de verte liepen nog mensen). Niemand om met te praten, aandacht aan te geven. Enkel het zand, de wind, de (weinige) schelpen en ik. Wow!

Klinkt zo klein en onbeduidend maar voor mij was het een grote stap en een magische ervaring.

Ik heb het niet te lang getrokken, want dat arm schaap van mij zat daar zo alleen ;)
Ik ben hem gauw (achter glas en uit de wind) gaan vervoegen.
Samen nestelden we ons lekker met wat (warme) drankjes in een zetel en het leek wel even een echte vakantie. Amai, dat deed deugd!

Als je met je schoenen in de zee gaat ipv aan de zee krijg je dit ;)

Karel amuseert zich met de kodak.

2 uur leken een dag te duren... Deugd dat dat deed!
Die krukken (en alles wat er bij hoort) brachten me al veel kopzorgen, bezorgdheid en slecht slapen. (Al is Karel nog zo een brave, makkelijke patiënt.)
Maar ze brachten mij (ons) ook al veel mooie momenten. Dingen die we anders nooit hadden geprobeerd of ontdekt.
En dat is mooi!
Grenzen verleggen. Zien wat er wel is. Genieten van het kleine.
Een deur die sluit en een raam dat opent...
 #Dingendiefijnzijn :)

Laughter is timeless, imagination has no age, and dreams are forever.
-Walt Disney-

Nog een dikke merci aan alle lieve dames die Karel al verwenden met stapels post!
En nog een zalige zondag voor jullie allemaal!
Dikke kus,
Els

Good Times inderdaad!

Opwijken en worstelen

Young adult

Soms vergeet ik dat ik al 37 jaar ben, al lang geen worstelende puber meer. Sterker nog ik ben al dubbel zo oud als de meeste pubers, en toch...
Toch lees ik nog steeds vol goesting young adult boeken en (met iets minder goesting) worstel ik nog steeds...
Noem het 2 opwijkingen :)

Stef Bos liet me beseffen dat deze 2 opwijkingen samen horen, voor mij.
Want ik worstel, nog steeds. En boeken die daar ook over gaan laten me me minder alleen voelen en geven me soms zelfs verhelderende inzichten om mijn leven iets makkelijker of mooier te maken.

Ik worstel met hokjes, verwachtingen (van anderen en mijzelf), rolpatronen, afwijken van geijkte paden,... Ik worstel met de drukte en de snelheid van de tijd en de wereld.
Ik wijk af, ik wijk op :)
Op het eerste zicht lijkt het alsof ik veel worstel met de buitenwereld maar in feite komt het telkens weer neer op worstelen met jezelf hé...!?
Wie me graag heeft zoals ik ben heeft me graag. Wie dat niet doet heeft me niet graag, hoe hard ik ook mijn best zou doen. Ik weet dat ik daarom mijn best daar niet meer voor moet doen en toch trap ik nog (te) vaak in die val...
Vastgeroeste patronen komen maar moeilijk weer los. 'De vloek van het verleden.' (Zou nog een goede YA titel zijn ;) )

Het leek me zo kinderachtig, zo puberachtig, zo young adult (!) om met deze dingen te worstelen en te blijven worstelen.
Maar Stef Bos liet me beseffen dat het blijven zoeken, worstelen niet erg is. Het ergste is jezelf verliezen of je ziel verkopen. Dingen die makkelijk gebeuren als je niet oplet en onnadenkend, zonder enige zelfreflectie, door het leven huppelt.
Dat zal me alvast niet overkomen als neurotische, zelfkritische, alles-analyserende Mooser ;)

Ik worstel niet met het ouderschap, noch met het singel zijn, noch met werkloos zijn of een gebroken hart hebben (bestaan allemaal goede boeken over).
Ik doe mijn werk graag en mag daar mijzelf zijn, daarna kom ik thuis en wordt er van mij gehouden door een krukkenloper en 2 harige monsters die mij ook helemaal aanvaarden zoals ik ben.

Ik worstel, maar nog het meest met mijzelf :)
Dus lees ik nog even verder...

Misschien nog aanraders voor onze LEeSclub?

Herkenbaar voor iemand?
Of nog leestips?
Laat maar horen!


Als jarenlange zelfkritiek niet heeft geholpen,
probeer dan eens goedkeuring van jezelf
en kijk wat er gebeurt.
-Byron Katie-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els

Dikke merci

Vandaag een dikke merci aan alle dames die ons met hart en ziel wijzer en gelukkiger maken

Zij doen dit door gratis online cursussen, patronen, voorbeelden, how to's aan te bieden.
Zoals daar zijn:
-Lou met haar Creative Campfire bijvoorbeeld. Bij haar voel ik me al helemaal thuis!
-Ingrid met al haar geweldige gratis patronen. Inspiratie en goesting haalde ik bij haar al in overvloed.
-Vanessa die binnenkort een cursus creatief dagboekschrijven online zet, met als inspiratie Dr. Seuss. Inschrijven kan nog!

En dit zijn nog maar een paar voorbeelden, van dames die ik ken. Maar er is nog zo veel meer. Allemaal gepost door mensen die hun hart in iets hebben gestoken en hun liefde en passie met ons willen delen. Meestal nog gratis ook. Daarom: dank u wel lieve dames en heren!

Deze Dankbare Dinsdag draag ik op aan jullie!

Vergeet dit nooit: Je hebt maar weinig nodig
om een gelukkig leven te kunnen leiden.
-Marcus Aurelius-

Maak er iets moois van vandaag,
liefs Els

We kunnen niet, we mogen wel

Zielige zondag

Vrijdag gingen we op controle naar de dokter, geen fijne ochtend... Karel voelt zich wel goed maar is niet echt zo goed. Zijn spieren zijn (waren) zo sterk dat ze tijdens de val een stuk bot uit de kop van zijn dijbeen hebben getrokken. Hij heeft betrekkelijk weinig pijn én kan best goed stappen MAAR dat stuk hangt dus wel nog los. En dat moet met spieren en al ooit terug vastgroeien. En dat kan enkel door rust en geen belasting. Dat betekent 4 weken op 2 krukken, 2 weken op 1 kruk en dan terug controle.. Voor hem betekent dat weken niet fietsen, geen Zwijdrecht-Zwijndrecht fietsen, niet naar Doe Maar....
Echt happy werd hij daar niet van. Ik ook niet.
Voor hem, maar ook voor mij. Dat betekent voor mij ook geen zalige zondag wandelingen en fietstochtjes. Geen uitjes om de zinnen te verzetten.

Vandaag stond even uitwaaien aan zee op de planning, dat ging dus niet door. In de plaats daarvan stelde Karel een ritje per auto voor, om te gaan genieten van al die mooie bermen in bloem. Ik nam een emmer en snoeischaar mee en we gingen op pad. Ik met tegenzin, ik geef het toe.

Het weer zat ook al niet mee...

Maar met elke stop werd ik niet alleen natter, mijn emmer werd ook kleurrijker en voller. En ik besefte weer hoe leuk ik knippen/ snoeien vind. En mijn ogen genoten. Ik voelde me leven. Nat, langs de kant van de weg, met Karel die in de auto geduldig op me wachtte. Ik lachte en zag er als een halvegaren uit.
(Merci voor je fijne idee Karel!)

Maar ik was gelukkig. En als ik nu naar buiten kijk zie ik dit! Gratis en voor niets.
Ik besefte weer hoe het werkte (geleerd na de overval): je moet niet kijken naar wat niet kan. Je moet vooruitkijken naar wat wel kan. Je moet wat wel kan willen, in plaats van datgene dat niet kan. Je moet bewust kiezen voor wat kan.
Zie de mogelijkheden en ga er volle bak voor. Kies en geniet.
Wat een wijze les heb ik weer geleerd vandaag. Ik kende ze al, uit ervaring, maar de theorie had blijkbaar opfrissing nodig uit de praktijk ;)

Een zalige zondag after all...
Happy me :)


Iedereen zou een keer in zijn leven een staande ovatie moeten krijgen, want we overwinnen allemaal de wereld.
-R.J. Palacio-

Nog een zalige zondag lieverds, en kies bewust (al klinkt dat zo supermarkt-achtig)
Els

Een opwijking met schriftjes

Schriftjes, wat doe je er mee?

Vandaag wil ik het hebben over mijn schriftjes-opwijking.
Ik maak ze niet alleen, ik verslijt ze ook :) Dozen vol schriftjes staan al op zolder.
Schriftjes met recepten, met schrijfsels, plaksels, mooie woorden van anderen, geweldige columns,...
Ik zit niet op Pinterest, ik ben nog van de generatie die echt knipt en plakt én echt schrijft, met vulpen ;) Ik ben dan ook al 37 :)

Ik heb ook altijd een A6 schriftje in mijn handtas. Om titels van boeken te noteren (die ik dan opzoek in de bib) of dingen die ik wil maken, wil koken, ideetjes allerhande.

En wat ga ik binnenkort weer doen met een A5? Een roadbook maken.
Als je zelf nog op reis moet gaan: aanrader!
Het is ooit begonnen als entertainment voor de niet-rijdende passagier die zich op lange ritten al eens verveelt (ik dus). Eens een kind, altijd een kind. Ik heb zelfs nog plakdiertjes gehad, ooit gekregen van Karel toen we voor de tigste keer naar Italië gingen. Jammer genoeg zijn die gestolen, toen onze auto werd gestolen tijdens de gewapende overval. (Weken later kregen we onze auto terug, totaal loss en zonder de diertjes (Die hadden de overvallers gehouden!? Het waren wel toffe beestjes ;))

Roadbook dus. Voor elke tussenstop die we maakten had Karel een invulblad gemaakt: uur, temperatuur, soort van lucht,... van die dingen. Ondertussen was ik ook nog dj, snoepbevoorraader en koekenaangeeftser en kaartleester: hard werken :)
En ik had mijn bezigheid.

Nu, een jaar of (bijna) 20 later is 'de roadbook' al veel meer. Het is een boek voor onderweg maar ook voor ter plekke.
Voor elke dag maak ik pagina's:
-wat hebben we gedaan
-wat hebben we uitgeven (en hoeveel 'vreemd geld' hebben we nog over)
-ruimte om iets extra te schrijven of kleven

Ik maak ook extra pagina's voor:
-nieuwe woorden die we leren
-nieuwe dingen die we aten
-dingen die ik thuis wil maken
-dingen die we volgende jaar niet mogen vergeten meenemen
-recepten die ik wil proberen
-...

Dat klinkt nu allemaal als veel werk maar dat valt goed mee, ook het invullen ter plekke. En als je dat dan nog vol kleeft met bloemen, verpakkingen, rekeningen, boodschappenlijstjes,... heb je een geweldige (visuele) herinnering aan je vakantie. Als dat niet tof is!?

Wij vinden dat super tof. Ik zeker, ik ben niet alleen een verzamelaar maar ook een bewaarder. Een vat vol nostalgie en melancholie...
Een Mooser vol opwijkingen :)

Deze Mooser maakte vanochtend dit:

Haverkoek, om de patiënt (die al ijverig terug aan het werk ging na 1 week, ipv na 6) terug kip-lekker te maken :)


Country roads, take me home
To the place I belong
West Virginia
Mountain Mama
Take me home, country roads
-John Denver-


Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van en laat jullie roadbook-ideetjes maar komen,
liefs Els

Dankbare dinsdag again

Veel om dankbaar voor te zijn:

Een week geleden had Karel een ongeval met de fiets, op weg naar zijn werk. Naast veel schaafwonden, blauwe plekken en kneuzingen heeft hij ook een barst in zijn dijbeen. Ik ben dus, naast mijn werk, al een hele week verpleegster. Aangezien ik een brave patiënt heb valt dat goed mee hoor, maar toch.

Ik ben dankbaar dat we gisteren toch even naar ons favoriete park konden gaan, Karel op krukken. Ik ben ook dankbaar voor de extra rust die deze wandeling bracht. Op krukken ga je zo veel trager: echt slowwandelen. Je ziet en hoort veel meer, een aanrader ;)

Voor de Wolkenclub!

2 extra benen ;)

Geluksvis.

Waterwolken.

On the road...

Vandaag probeert Karel alweer aan het werk te gaan, hoewel dat me wat zenuwachtig maakt ben ik ook trots op mijn flinkerd!

Ik ben ook dankbaar voor de rust en het voedsel voor mijn ziel dat Moeder Natuur mij keer op keer brengt.

En ik ben ook blij-dankbaar voor de eerste bestellingen die al binnenliepen.
Wie mij extra happy wil maken doet vandaag nog een bestelling :) Dank u wel!

Liefde trekt een olifant door een sleutelgat.
-Samuel Richardson-

Maak er een mooie Dankbare Dinsdag van lieverds,
liefs Els