Allerlei

Verontschuldigingen die er geen zijn.

Ik voel me vaak schuldig, beschaamd, lastig. Over allerlei dingen, groot en klein. Ik vind zelf dat het niet hoeft en toch voel ik het. Iemand anders zou het mogen van mij, maar ik niet. Of ik wil me verdedigen voor iets waar ik niet aan kan doen. Snap je?

Zoals daar zijn: 

 

-5 boeken kopen en geen broek (waar ik naar op zoek was). Terwijl ik al zo veel boeken, heb, vaak nog ongelezen. Ter mijner verdediging: ik steun zo de boekhandel, en mijn favoriete schrijvers. Ik krijg ook veel boeken dus vind ik dat ik er ook veel moet kopen, ter compensatie :) En ik hoorde Joost in Boeken FM zeggen dat boeken kopen en lezen twee verschillende hobby's zijn. Zo waar :)!

 

-niet meer op jullie blogs reageren. Dat begon met 2 blogs waar ik niet meer op kon reageren, ondertussen is het al op de meeste blogs waar het niet meer op lukt. Geen idee hoe ik dit kan verhelpen. Tips?

-vorig jaar ging ik op jaarlijkse controle bij de gynaecoloog (een ramp trouwens), ik was net geopereerd aan mijn schouder en kon daarom mijn oksels niet scheren. Ik voelde me daar best wat lastig over, terwijl ik vind dat die overdreven obsessie (in onze maatschappij) met haarloze vrouwen ongepast is. Dus scheer ik dit jaar niets! Dan voel ik me daar liever opgelaten over dan dat ik me erger aan mijzelf omdat ik het toch maar gedaan heb, omdat ik denk dat dat 'gepaster' is. 

-Ik hou van Nederland én Nederlanders. Jullie hebben meloenthee, pindakaas in allerlei soorten, een knappe koningin, geweldige schrijfsters, mijn favoriete hotel en zo veel meer. Toch was ik "de Nederlanders" in Antwerpen even beu. Ik denk ook dat het juist de niet zo toffe waren die naar ons kwamen (geen masker willen opzetten, geen afstand houden, met te veel samen een winkel betreden,...) en dat alle fijne, lieve Nederlanders braaf in eigen land bleven. Ik ben ook braaf in eigen land gebleven maar kijk er wel al naar uit om binnenkort giga veel bij jullie te komen shoppen :)

-alles ivm TVOH en de BOOS-uitzending heeft me enorm getriggerd, meer dan ik had verwacht. Dat maakt dat ik soms een best lastige huisgenoot was voor Karel. Ik begrijp waar mijn eigen reactie vandaan komt en ik weet dat ik me er niet voor hoef te schamen, maar toch...

Lang leve De Groene Waterman.

 

Herkent iemand dit? Het je niet willen schamen, lastig voelen, een schuldig gevoel hebben én toch ook vinden dat het niet hoeft?

Dat is een afwijking in de plaats van een opwijking :) 

 
Dan zoek ik mijn heil maar weer in de letteren. Ik heb dit jaar best wel al veel gelezen, meestal vlotte en dunne boeken. Zoals de laatste van Ane Riel. Nu ben ik bezig in een dikke: In een mens. En jij? 

 

Omring je alleen met dingen waar je echt blij van wordt.

-Marie Kondo-

 

Hou jullie warm en veilig,

liefs Els

 

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!  

 

 

 

Bloot-weer

Putjes, vlekken en veel wit...

...oftewel mijn benen. Ondanks mijn jaren therapie, mijn feministische inborst, mijn aversie tegen body shaming, mijn overtuiging dat iedereen mooi is en mag gezien worden,... schaam ik mij toch een beetje (veel) voor mijn benen (en nog wat andere onderdelen).

Deze week las ik bij Eva Mouton én bij Kelly over u niet meer schamen voor uw lichaam. Dikke proficiat aan die dames, zo ver ben ik nog lang niet. En ik vrees dat ik al ouder ben dan hen, maar dus nog niet veel wijzer ;)
Over ouder worden gesproken: hoe ouder, hoe minder schoon mijn benen. Had ik dat maar geweten toen ik 16 was en best wel perfecte benen had (waar ik mij toen al over schaamde)...

Dit weekend paste ik 9 shortjes en kocht ik er 0! Omdat ik benen heb met bovenaan putjes, overal spataders, bruine vlekjes die blijven, rode die weggaan (als ik veel geduld heb) én bovendien heb ik zonneallergie dus mijn benen zijn dan ook nog eens wit. Met een grote variatie aan extra kleuren, dat dan weer wel ;)
Ik begrijp mijzelf, dat ik niets gekocht heb, maar vind het ook wel ferm jammer.
Van mijzelf, voor mijzelf.

Want ja, perfecte benen bestaan niet. Behalve op tv en in de boekskes en wandelend op de Meir én ook wel op de yoga en ... Maar alé, ik weet het hoor: perfectie bestaat niet, al lijkt het soms van wel.

Wat ik wel heb zijn opwijkingen. Eén daarvan is dat ik geloof in banen, banen in je hoofd. Hoe meer je iets doet of hoe meer je iets denkt, hoe makkelijker en normaler het voor je wordt. Dus alé, er is werk aan de winkel. In theorie en in de praktijk.
Ik moet gaan denken van 'lekkere benen Els' en gaan doen van 'billen bloot'. Dat laatste zal ik binnenskamers beginnen oefenen :)

Dirty Dancing ;)

Herkennen jullie dat? Die overdosis 'perfecte lichamen' om ons heen, die onzekerheid, die witte benen,...? Of totaal niet?
Ik hoor graag jullie verhalen én... er komt een button aan die jullie zeker zal kunnen bekoren! Nog even geduld...

''Het enige wat je met zekerheid over het verleden kunt zeggen, is dat het voorbij is.''
-A Course in Miracles-

Nog een fijne dag lieverds,
hou van jezelf
liefs Els