Tijd nodig

Bekomen.

Pff... Gaan stemmen is eng voor mij, niet enkel voor de uitslag maar ook het stemmen an sich. Met mijn ptss is lang aanschuiven in zo een drukte de hel. Deze keer moesten we 2 keer gaan: 1 keer voor onszelf en 1 keer met volmacht voor mijn schoonouders. 

 

Bij ons was het heel goed geregeld, ging ook vlot. Voor mijn schoonouders was het slecht geregeld: kleine en daardoor niet leesbare bordjes, lange wachtrijen, boze mensen omdat ze in de verkeerde rij bleken te staan,... Alles bij elkaar schoven we 2 uur aan om dan te horen dat de volmacht niet telde omdat we uit een andere provincie kwamen! Voor niets aangeschoven, schoonouders kregen alsnog een afwezig achter hun naam. En dus later misschien nog een boete...

Mijn borst, ribben, schouders, nek, heupen, billen, polsen, bovenbenen en knieën zijn in een kramp gegaan en die is er nog niet uit. Mijn maag is ongesteld en ik ben te hyper om te slapen. 

Zelfs het bos erna kon niet (genoeg) baten. 

Geduld hebben zeker?

Zucht.

En dan heb ik het nog niet over de verkiezingsuitslag gehad. Kan er gewoon niet over nadenken. Eerst wat 'op mijn effen komen'. 

Ondertussen lees ik Ik ben vrij. Ook niet echt een boek om kalm van te worden ;)

 

It's impossibly hard to be alive and be happy. Invest in the struggle anyway. Because when you are invested with your heart and your soul, when you accept that hard work and disappointment are inevitable, you open yourself up to the sublime.

-Ask Polly- 

Liefs,

Els

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

 

Bang

Hoe banger ik ben hoe harder ik roep.

Hoe banger ik ben hoe harder ik roep: herkenbaar?  

En ik ben bang, heel bang. 

Voor zondag.

Dus roep ik al eens. Tegen mensen die dat niet verdienen, tegen mensen die dat wel verdienen. Maar meestal ben ik gewoon stilletjes vanbinnen bang. En triest. En boos.

 

Ik ben een witte hoopopgeleide cisgender vrouw in een hetero-huwelijk. Ik 'vink vele hokjes af'. Maar veel mensen die ik graag zie, bewonder, ken of wil leren kennen zijn dat niet.

Ik hoef misschien niet zo veel te vrezen, voor mijzelf persoonlijk.

Hoewel. 

Ik hou van cultuur, boeken, groen, Moeder Aarde, baas zijn in mijn eigen buik, houden van wie ik wil, vrienden zijn met wie ik kies,... 

We hebben allemaal wat te vrezen.

 

Ik wil alle goeds en geluk voor iedereen. Iedereen. 

Dus zo ga ik stemmen.

Omdat er veel enge sh*t gaande is die dringend goed moet worden aangepakt. De wereld staat in brand, op zo veel vlakken. En daar moeten we samen iets aan doen. Ons wereldbolletje dat we delen is zo groot niet, we hebben iedereen nodig om er samen het beste van te maken.

 

Ik wil niet bang zijn. Ik wil hoop voelen en liefde verspreiden.  

 

 

Gebruik je hoofd, je hart en je ziel om te stemmen voor wie het echt verdiend.

 

Om me af te leiden lees ik momenteel The Dixon Rule.  

 

It's impossibly hard to be alive and be happy. Invest in the struggle anyway. Because when you are invested with your heart and your soul, when you accept that hard work and disappointment are inevitable, you open yourself up to the sublime.

-Ask Polly-

Liefs, 

Els

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!