We doen maar wat
September betekende: back to work. Waar het één en ander anders was, wat me normaal veel zorgen zou geven maar waar ik nu niet bij stil kon staan.
Rouwen om iemand die er niet meer is is lastig. Zeker als je nog wankel op je benen staat na je scheiding. En er nu dus iemand minder is die kleur aan je nieuwe leven schonk.
Ik las veel, ik schreef veel. Op mijn bankje (zicht vanop mijn bankje hierboven) en op dat van Wim. (Hoera, ik kan terug foto's invoegen!)
Tekenen, knippen, plakken, huilen.
Zwemmen, niet zwemmen (wegens eindelijk mijn scheidingstattoo), fietsen en wandelen.
Puzzelen en podcasts luisteren.
Collectief bezet en lezen voor de jury van de Bronzen Uil.
Huilen.
Een man lezen en hem goed vinden;)
Troost vinden bij vrienden. Hard geraakt worden door onbegrip bij mensen waar je dat niet van had verwacht.
Rare dingen doen en je afvragen of die oké zijn wegens raar (niet eng of fout maar wel raar). Je daar goed bij voelen en beslissen dat het dan wel oké zal zijn.
Weer een man lezen en bijleren over je eigen lichaam.
Natuurlijk veel meer vrouwen lezen.
Veel bezig zijn met dingen voor de toekomst, boeken-dingen waar jullie nog van gaan horen en waar ik jullie allemaal wil zien.
Nog meer bezig zijn met het verleden en helemaal niet goed weten wat nu en wanneer en hoe in het nu.
Gewoon maar wat doen dus.
En hopen dat, weet ik veel wat.
“Life is more or less a lie, but then again, that's exactly the way we want it to be.”
-
-
Liefs Els
Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de
boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een
kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!
