Gewoon zijn gangetje...

Nood aan houvast

Ik heb nood aan houvast, structuur, zekerheid. Die heb ik nu niet, totaal niet.
En toch gaat alles verder, zijn gewone gangetje.
Ik ga werken, ik eet en slaap en blog en wandel en...
Met op de achtergrond een constante onrust, maar toch. Ik doe gewoon zoals altijd.
Ik voel me misschien anders maar ik denk niet dat veel mensen het zien.
Denk ;)

Ik haat doen alsof of je kop in het zand steken. Maar ik doe nu niet alsof en mijn kop zit ook niet in het zand.
Ik weet het gewoon niet. Echt niet. Is dat erg?
Weet ik niet, maar het is wel zo en dat weet ik wel.

Ik geniet vandaag van de zon in de keuken, ik maak labels

zaai nog wat en drink een theetje.

Werken aan mijn winkeltje, dat geeft mij de laatste tijd veel plezier! Nu nog verkopen ;)

Ergens in mij roept er een stemmetje: doe iets, zoek een job!
Een anders stemmetje in mij fluistert: doe maar zachtjes aan vandaag,  je bent al zo moe.
Is luisteren naar die fluisterstem dom? Misschien...

Maar ik doe het wel en dat is mijn op-wijking van vandaag: luisteren naar de luie 'Els' ipv naar die strenge.
Want niet weten levert hoogstens ongelukkig worden op, als je dan toch iets zou kiezen.
Dus daarom kies ik (nog) niet. Omdat ik denk dat ik enig geluk wel waard ben.
Dat zou de oude Els nooit gedacht hebben, maar de nieuwe dus wel.
Oef!

De nieuwe ziet ook gunstige voortekens in het feit dat de lepeleitjes van Milka deze week weer in de rekken lagen, woehoe!
De nieuwe Els is gek, I know ;)
Maar dat gek zijn maakt mij gelukkig, nem!

Zolang mijn man er tegen kan, en jullie, is het goed he :)

Ik doe wat goed voelt, niets dus.
Als het hoofd het niet meer weet zal het lichaam wel de weg wijzen. Heb ik ondertussen al geleerd.
Stilstaan, stil zijn om te voelen, is al wat je moet doen.
Probeer maar.
En ja, vaak komen daar tranen aan te pas. Een goed teken, geloof me :)
Laten we samen stil zijn vandaag...


Loslaten betekent tijdelijk het houvast verliezen.
Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.
-Sören Kierkegaard-

Fijne voel-donderdag!
liefs Els

Ps: Jullie doen toch mee aan Dagen zonder vlees ?

Op en neer

Life is a rollercoaster

De op-wijking van deze week is het volgende: hoe moeilijker ik iets vind om te zeggen, hoe sneller ik het er uit moet gooien.
Dus bij deze: ik ben ontslagen.

Ok, hartslag 200 maar het is er uit. Oef!
Vanaf 1 april zit ik zonder werk. Ik ben zelfstandige dus dat wil zeggen: geen recht op een uitkering. Vanaf 1 april gaat de geldkraan dus toe.
Zeer angstaanjagend.

Mijn ouders kregen een mooi overnamebod, kwam zo maar uit de lucht vallen... Dus ipv nog 3 jaar voor hen te werken blijkt het dus minder dan 3 maanden te zijn.
Korte opzegtermijn, grote paniek...

Zoals jullie al lazen, weet ik het even niet meer...
Niet wat en hoe en wanneer.
De oude Els was al voor het eerste het beste gaan solliciteren. Want ik sterf bij het idee vanaf april geen inkomen meer te hebben.
De nieuwe Els luistert naar haar man en therapeut en laat alles eerst even bezinken...

Hoe groter de stress en angst, hoe meer die oude Els naar boven komt blijkbaar. Ik dacht dat ik haar best klein had gekregen, maar na het nieuws stond ze er weer in volle glorie...
Dus nu steek ik mijn energie in die oude Els wegwerken en proberen alles op een rijtje te krijgen.
(Wat wil ik en hoe en vooral wat niet.)
Ipv naar een job te zoeken of te gaan solliciteren...

En ik weet dat dit de goede manier is, op lange termijn. Maar op korte termijn bezorgt deze manier me enkel meer stress...Pfff...

Na een dikke 4 jaar lijk ik weer op 0 te staan. Weer aan de grond, geen werk, geen inkomen, geen toekomstperspectief...
Nooit gedacht dat ik hier weer (zo snel) zou staan.

Op goede dagen (uren, minuten,...want het schommelt hier nogal snel) zie ik het positief: jihaa, weer een kans om meer Els te worden. Weer een kans om mijn leven nog een betere wending te geven.
Op slechte dagen zie ik enkel mijn beperkingen: sinds 2010 ben ik ouder, wat angsten rijker en heb er een PTSS bovenop. Geen job-materiaal dus...

Het gaat hier als in een echte rollercoaster ferm op en af...

Karel heeft werk, we hebben wat spaarcenten en leven veel goedkoper dan in ons voor-leven.
Even geen inkomen van mij overleven we wel, en toch...
Dit is niet echt Dingen Die fijn Zijn ;)

Ik weet (hoop) dat het weer een geweldige kans gaat blijken te zijn, a blessing in disguise, maar nu zie ik het even nog zo niet...

Ach, ik ben niet alleen ouder maar ook wijzer. Ik ben hier al eens geweest, moet het toch makkelijker maken he...

En ik heb een geweldige man, ik heb jullie, de lente komt er aan...
Alles komt goed, ooit.

Ik wou dat het al ooit was ;)

Ik ga dus maar toepassen wat ik zelf al zo vaak zei en wat echt werkt: op zoek blijven gaan naar de kleine Dingen Die Fijn Zijn!

En mij optrekken aan lieve post en wijze woorden:

Iemand een goed job-idee voor mij?
36 jaar, een 15 jaar oud licentiaat diploma Criminologie (nooit gebruikt) en al 15 jaar ervaring in de verkoop.
Met een grote liefde voor klanten, plantjes, beestjes, schrijven, creëren, bloggen, boeken,...

Ik bedoel het niet concreet hoor, mag natuurlijk wel ;)
Ik denk dat ik gewoon niet eens weet welke jobs er allemaal bestaan, voor mensen met mijn kwaliteiten. Dus tips en ideetjes en richtingen zijn welkom!

Blij dat het er uit is, ik hou niet van vaag gedoe.
Maar de eerste week mocht ik het nog niet zeggen en de tweede ging het echt niet...
Deze week voelde ik mij (dankzij de bungalow ;) ) er wel toe in staat, oef!

Hoop is een prachtig, positief woord dat me doelen
laat stellen om naartoe te werken zonder
gehecht te zijn aan het resultaat.
-Bernie Glassman-

Merci voor het luisteren, liefs Els

Angst versus liefde

Ik kies liefde.

Dat is mijn op-wijking van deze week, nogmaals, ik kies liefde!
In mijn na-leven las ik ergens dat er maar 2 echte emoties bestaan: liefde en angst. Tot deze 2 tegenpolen behoren alle andere emoties.
Als je echt, waarachtig en gelukkig wil leven moet je leven volgens liefde. En dat geloof ik, dat doe ik (probeer ik).
En al klinkt dat evident, makkelijk is het niet.

Ik heb heel wat angst gekend, ik ken nog steeds veel angsten... Maar ik probeer er niet naar te leven. Ik wil blijven geloven dat de wereld goed is en de (meeste) mensen dit ook zijn.
En ik heb genoeg anders gezien toen ik mijn benzinestation had. Mijn eerste gewapende overval vond plaats toen ik 6 weken bezig was, ik werd ettelijke malen bedreigd, al mijn ramen werden ingegooid, er werd ingebroken en ik kreeg nog een 2de gewapende overval te verduren....

En toch kies ik liefde! Voor de liefde kiezen wil niet zeggen blind zijn voor dingen die fout gaan.
En wil ook niet zeggen gevaarlijk gaan leven. Het is goed dat ik met het benzinestation gestopt ben, het was té gevaarlijk.
Dus angstige dingen uit de weg gaan is ook goed en verstandig.
Maar mag niet je wereld verengen.
Je hart verengen.
Je moet blijven openstaan voor het goede. Want je trekt aan waar je met bezig bent.
Ik weet dit en ik probeer dit, maar makkelijk is het niet.

Wat doe je na een dag als gisteren?
Kiezen voor de liefde en verbondenheid.
Ik heb geen politieke noch justitiële macht of iets in die trant. Ik heb enkel mijn kleine eigen macht en daarmee probeer ik verder te doen met liefde te verspreiden. Met Dingen Die Fijn Zijn, met kleine gebaren, met mijn zwarte letters op dit scherm.

Mensen met 'echte' macht moeten die gebruiken, moeten nadenken en wijs handelen.
Wij moeten enkel lief zijn voor elkaar.

Ik ben ook bang, vaak en veel. Soms te veel.
Ik ben vooral bang voor het onbekende, voor controleverlies, om het niet weten waarheen en wat nu...
Ik ben bang voor verandering want ik vind het fijn zoals het nu is. Maar alles verandert, we hebben niets in de hand. Dat noemt men 'het leven' ;)
Ik probeer rustig te blijven, mij over te geven, mijn hart te openen...

Op elke vraag, zelfs de niet gestelde, is liefde het antwoord.

Als je nooit bang bent kun je ook niet dapper zijn.
-Astrid Lindgren-

Nog een fijne opwijkende donderdag vol liefde gewenst!!!

Liefs Els

PTSS en LOA

Daar gaan we weer, billen bloot :

Sommigen onder jullie zullen het wel al door hebben maar ik zal het beestje nu maar eens bij naam noemen: ik heb een PTSS oftewel post traumatische stress stoornis...
Dat is mijn op-wijking van deze week.
In het kort komt het er op neer dat mijn vecht-/vlucht-reflex tijdens de overval in werking is getreden en die is niet meer volledig terug uit gegaan. Tijdens een overval of iets dergelijks is het nuttig om hyper waakzaam te zijn en alle prikkels te voelen maar in het gewone leven is dat alleen maar lastig.

Het is natuurlijk niet meer op het niveau van toen maar ik zal er blijvend last van ondervinden. Vandaar dat wij ons leven wat aanpasten. Meestal met goesting ipv tegenzin. Meestal...

Ondertussen weten jullie al hoe gek ik ben van Life Of Agony he. En vooral van hun Rivers Runs Red cd. Dat is de soundtrack bij mijn leven, echt waar. Ik leerde die cd kennen toen ik 14 was, dus al meer dan 20 jaar geleden, en ik speelde hem ondertussen al 100'en keren af. Bad seed, mijn favoriete nummer zeker al meer dan 1000 keer!
Als ik boos was, triest, eenzaam, bang, blij, teleurgesteld,... Die cd sleepte mij door mijn middelbare school-jaren (waarvan vooral het 3de en 4de redelijk kut waren), doorheen mijn studentenjaren en vooral ook door mijn ellende 4 jaar geleden.
De teksten gaan over anders zijn, er niet bij horen, ellende thuis, ellende op school, respect, de liefde voor muziek,... Maar vooral over anders zijn. En dat begreep/begrijp ik maar al te goed.

In mijn 'voor' leven zag ik ze al 3 keer. En toe mijn 'proces' begon, begon dat van de zanger (Keith) ook. Keith werd Mina. Life Of Agony heeft dus een zangeres nu en wat voor een!

Toen ik voor het eerst het nieuws hoorde dacht ik vooral: daar gaat mijn favoriete groep... En het duurde even (net als mijn proces) maar sinds dit jaar staan ze er weer, met Mina.
Deze zomer traden ze op, op het Alcatraz festival in Kortrijk en ik was erbij! En het was geweldig.
Ik met mijn PTSS, jihaa! Dat moest ik dan toch niet opgeven, oef.

Vorige week kwamen ze 2 keer, 1 keer in Haarlem en 1 keer in Vosselaar. Enthousiast kocht ik kaartjes voor beide.
Donderdag reden we naar Haarlem (3 uur met file), we kwamen toe en de zaal was tof en het liep er vol toffe mensen en ik had er zin in.
We zochten ons een goed plaatsje, vlak bij het podium met achter ons de trap naar het balkon.
Het zicht was geweldig:

Rare foto door het licht, maar vlakbij he!

Ik genoot, Bad Seed kwam redelijk snel voorbij en het was fijn! En toen begon het: krampen in mijn kaken, mijn handen tot vuisten verkrampt, nek-pijn, hartpijn,...

Ik begon mij te ergeren (niet nu he, stel je niet aan), de blonde krullen van het meisje voor mij maakten mij gek, ik kon amper nog naar de muziek luisteren en hoopte dat het snel voorbij zou zijn  en dat ik dan naar huis kon.
Tijdens een optreden van LOA!!!???

Dat noemen ze dus PTSS. Ik werd gek van alle prikkels: geluid, die witte lichten, de aanraking van alle mensen die passeerden,.. Die blonde krullen (typisch voor mij in een 'aanval' is dat, ik geraak dan helemaal gefocust op 1 ding en word daar dan echt gek van)...

Thuisgekomen had ik gigantische spierpijn overal, hoofdpijn en was ik enorm boos op mijzelf.
Die hartpijn waar ik over sprak is niet iets aan mijn hart, dat komt van te kort en te oppervlakkig te ademen. Ondertussen weet ik dat al. Na een paar paniek- een hyperventilatie aanvallen heb ik leren buik- ademhalen bij de kinesist (op aanraden van mijn huisdokter, hele goede tip van haar!).
Aangezien ik wist wat mij overkwam is het niet uit de hand gelopen maar kl*te was het wel.

Ik had er niet bij stilgestaan op voorhand maar deze zomer was het buiten, overdag, op een half lege wei... Best weinig prikkels dus. Was nu wel anders!

Vrijdag liep ik niet op wolkjes maar wel onder een grijze donderwolk. Boos op mijzelf, teleurgesteld in mijzelf en ook bang voor zaterdag...want dan gingen we weer.
Ik praatte met Karel en on-line met Jeanne en ik besefte dat het jammer was maar dat boos zijn niet hielp.

Karel en ik maakten een 'aanvals'-plan dat begon op zaterdag, na mijn werk. We gingen wandelen in het bos, ik nam een warm lang bad en dronk voor vertrek een portotje ;) Ik kan ook moed halen uit kleren dus had ik mijn kinder-zwart-met-witte-bolletjes-kleed aan en een roze gilet met vogels, super cool ;) Kei gepast voor de gelegenheid, not...
Aangekomen in de Biebob bleek het letterlijk uitverkocht: nokvol was het. Je kon geen pas zetten zonder je langs de mensen heen te wurmen... Niet ideaal.

Ik dronk een Palm (zoals in mijn jonge jaren toen ik nog elke week uitging), we zochten ons een plaats ergens in het midden maar aan de kant. Karel haalde mij nog een Palm (mijn moeder noemt dat een alcohol-probleem, ik noem dat 'beter dan een kalmeermiddel ofzo ' en mijn therapeut is het met me eens) en ik deed ademhalingsoefeningen.

Ik had besloten mij volledig op mijzelf te richten en alle vreemde blikken te negeren (die kwamen er trouwens niet). Dus stond ik daar in het roze en met bollen, tussen de liedjes in met mijn ogen dicht ademhalingsoefeningen te doen. Ik had ook of de hand van Karel of de barre aan de muur vast. Ik keek meer naar de grond dan naar Mina maar ik genoot!

Veel verder zoals je ziet en veel drukker.

Het was een magische avond. De sfeer zat goed, de band was in form, Mina was een beest en ik was cool ;) Het optreden vloog voorbij en ik was euforisch.
Zeker toen ik nog een handtekening én een kus van Mina kreeg, woehoe!

Met kusjes ;) De kusfoto zelf is jammer genoeg mislukt...

Het was me gelukt, ik kan het toch! Yes! Weliswaar op mijn manier: met een voorbereiding van bos en bad, een nuttiging van 3 alcoholeenheden (als het dat maar is he), mijn 'magische' kleding, letterlijke houvast, veel mijn ogen dicht en ettelijke ademhalingsoefeningen...
Allemaal niet echt gepast of handig tijdens een optreden maar als ik het zo overleef, who cares he...

Niet zo stoer he, die LOA-fan....
En best gênant om hier te vertellen. En het beestje een naam geven is ook lastig voor mij, een lastige coming out... Maar Mina moest vertellen dat ze Keith niet meer was, veel lastiger he...
En ik weet hoe deugd het kan doen om iets intiems met jullie te delen en daarna jullie reacties te lezen, dus...

Ik heb dus een blijvende beperking, maar ik kan er met leven (al dacht ik vrijdag even van niet). En een beetje mijn grenzen (proberen) oprekken kan geen kwaad, ik moet gewoon niet proberen ze op te blazen ofzo.
Ik moet mild zijn voor mijzelf en geduldig. En als ik rare dingen moet doen om iets aan te kunnen, dan is het maar zo he...

En zelfs al was zaterdag euforisch, ik moet er toch een beetje een prijs voor betalen. Ik heb al een week van 'grieperig' voelen achter de rug. In mijn hoofd is het nog druk-druk en mijn hart bonkt nog steeds iets te snel. Maar die prijs is het waard hoor.
En daar over gaan klagen maakt de weerslag maar trager in 'verteren'. Ik leg er mij dus maar bij neer en geniet nog wat na.

En ik probeer jullie vooral te vertellen dat niets onmogelijk is, blijf hopen en dromen en geloven...
Luister ondertussen naar je lichaam en volg je hart (want dat klopt ;)  ).

Het gaat er om dat je lief bent voor anderen én voor jezelf.
En dat je vooral niet te hard of te streng bent voor jezelf.

(Gehoord, Els!?)

If you've learned anything from me
It would be hold on to your dreams
learn from my mistakes
And it will take off some of the weight

He said,"You got your whole life to live
And so much more to give"
never compromise
And you will never live a lie

 -Life Of Agony-

Ik hoop jullie niet te veel verveeld te hebben...
Bedankt voor het lezen en misschien wel begrijpen!

Fijne donderdag nog!
Liefs
Els

Intiem.

De op-wijking van vandaag is letterlijk en figuurlijk een intieme...

Afgelopen week las ik de Opzij, in bad. Ik lees die regelmatig en meestal leer ik daar veel van bij. Niet altijd positieve maar wel altijd relevante dingen.
Dit gaat niet om het laatste nummer, wel om het voorlaatste. Met op de cover: 1 op 3 Nederlandse vrouwen maakt dit mee. Seksueel geweld in een of andere vorm.
Wat greep dat dossier mij aan!

Wat ik eerst nog kwijt wil: mijn blog heet Dingen die fijn zijn. Dat zijn ook de dingen die ik met jullie wil delen. Geen klaag blog, geen zaag blog, niet negatief doen maar het positieve in alles zoeken en vinden (proberen). Ik denk dat dat mensen kan helpen, waaronder mijzelf :)
Maar ik wil ook een eerlijke blog. En een relevante, een die andere mensen kan helpen met grote en kleine dingen.

Daarom vertel ik mijn verhaal, niet om nogmaals het slachtoffer te zijn. Zo moeten jullie mij niet zien hoor. Maar ik wil bovenal goed doen, mensen helpen en als dat kan door mijn verhaal, wel graag dan.

20 jaar geleden had ik een vriendje, laten we hem Tim noemen. Het was zomer, warm. We lagen op zijn bed, de radio stond aan en ik lag te luisteren hoe hij gitaar speelde. Ik droeg een short en een topje, meer niet.
Plots klopte er iemand op de deur, Tim's nonkel was op bezoek en kwam even gedag zeggen.
Tim kreeg een hand, ik wou rechtop komen maar ging gewoon bovenop mij liggen, ramde zijn tong in mijn mond en begon me te betasten.
Tim bleef gitaar spelen en keek niet op.
Ik (probeerde) mijn mond dicht te houden en die man van mij af te duwen.
Plots kwam hij tot zijn zinnen en liep weg....

Ik was totaal overdonderd.
Wou direct naar huis. Tim ging mijn schoenen halen en vertelde ondertussen het verhaal aan zijn moeder. (Vader en nonkel zaten in de veranda te drinken.) Tim's moeder kwam naar mij en vroeg me de nonkel te vergeven. Want hij zat in een scheiding en nam antidepressiva en had daarop alcohol gedronken....

Thuisgekomen vertelde ik het aan mijn moeder, die naar de politie wou gaan. Wat ik niet wou want ik wou geen ruzie met mijn 'schoonfamilie'. Later kreeg ik nog geld aangeboden van die man, om het 'goed' te maken. Misselijk vond ik dat, ik nam het dan ook niet aan. Nog later hoorde ik dat Tim het wel had aangenomen en er een nieuwe gitaar van had gekocht...

Oei oei, dit schrijven doet me meer dan ik dacht...
Boos word ik hier van. Boos op die man en alle mannen die dingen als dit (of erger) doen.
Boos op Tim, die al was hij ook pas 15, toch iets meer had kunnen doen?
Boos op zijn familie, die hun goede naam belangrijker vond dan mijn welzijn.

Vroeger was ik vooral boos op mijzelf, omdat ik het had laten gebeuren.
En ik schaamde me, ik zou het wel uitgelokt hebben en vanaf toen was ik toch een beetje 'bezoedeld'.

Ik heb er met leren leven, het vriendje en de ganse familie zijn al lang mijn leven uit.
Ik heb nu een geweldige man tegen wie ik alles kan en mag vertellen, desnoods wel 10000 maal.
Wat ik ook deed, elke keer als dat liedje wat toen op de radio was weer langskwam op de radio.
En het is een internationale klassieker, je hoort hem dus geregeld...

Ik kan zelfs sinds een paar jaar zonder problemen naar het liedje luisteren en het terug goed vinden.
Al zal het altijd verbonden blijven met die aanranding.
Want dat was het, een aanranding.
Ik moet het niet anders noemen dan het is. Geen 'foutje van een zatte man'. Geen 'iets te onstuimige' begroeting.
Het was wat het was.
En het was niet mijn schuld.

Dat leerde ik met het ouder en wijzer worden...
En dat werd allemaal duidelijker door het dossier in de Opzij.
En omdat het lezen van de verhalen daarin mij zo geholpen heeeft, deel ik mijn verhaal met jullie.
Geen medelijden hebben hoor. Ik kwam (ook daar) sterker uit.

Ik wil vooral dat jullie weten dat jullie je ook niet moeten schamen, niet schuldig moeten voelen, niet moeten zwijgen. Praat er over, deel jullie verhaal, dat helpt.
1 op 3 is veel he, veel te veel!
Veroordeel andere vrouwen niet, steun hen.
Nu ik toch bezig ben: ik ben niet alleen aangerand ik ben ook een feministe ;)
Zo, dat is er ook weer uit :)

Dit was een eng blogje, mijn overval-verhaal had ik al vaker verteld, dit nog niet.
Maar na dat dossier in de Opzij en de update over ons Plankind kon ik niet langer zwijgen.
(In de update stond er uitleg over een nieuw project in Ecuador: meisjes schrijven brieven over het (seksuele) geweld dat ze meemaken. Om de wereld te laten weten hoe hun leven echt is en om zichzelf te helpen met de verwerking).

Hoezeer dit ook mijn verhaal is, richt je na dit lezen niet op mij. Maar op jezelf of vrouwen dicht bij jou. 1 op 3 is veel, dus ken je ongetwijfeld iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt en er misschien graag over wil praten maar niet durft...

Merci voor de moeite en de tijd die je in het lezen van dit blogje hebt gestoken!
Moest de band tussen Madammen in het echte leven altijd even mooi zijn als in Blogland, het zou een mooie wereld zijn he!

Voila, mijn taak zit er op ;)
Mijn ziel ligt weer op straat...pfff...
Ik ga mij nu weer richten op de dingen die fijn zijn vandaag :)

Een duifke in onze tuin.

En de laatste bestraling van mijn tante met borstkanker. Je was een kanjer!!!

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!

Misschien ben ik wel sterker dan ik denk.
-Thomas Merton-

Liefs Els

Tasten in het duister...

...op zoek naar het licht.

Dit wordt nog eens een blogje met meer vragen dan antwoorden en zonder logische opbouw...
U weze gewaarschuwd. Deze op-wijking noem ik nog maar eens liefde.
Een moeilijke ;)

Sinds de overval en het proces en het leven daarna heb ik geleerd dat er maar 1 keuze is: angst of liefde. En die keuze geldt voor alles, doe je iets uit angst of uit liefde...
Ik heb gekozen voor de liefde. Makkelijk is dat niet, meestal niet zelfs...
Liefde is ook een breed woord.

Vandaag bedoel ik liefde als: bewust leven met een open hart, voor alles en iedereen.
Onder iedereen val ik zelf dus ook. En het cliché is waar: je kan niet lief zijn voor een ander als je dat niet bent voor jezelf.
Hoewel, dat kan wel hoor. Maar niet als je ECHT wil leven.
Ik heb lang niet echt geleefd, ben lang niet mijzelf geweest. En dan kan je lief zijn voor anderen én niet voor jezelf. Maar of dat leven is? En of ik dat eeuwig had kunnen volhouden!? Ik vrees van niet.

Al een 'geluk' kreeg ik een patat van jewelste, ging ik neer en kon even niet meer opstaan.
Alles wat er daarna volgde (therapie, Karel, bloggen, anders leven, yoga,...) bracht mij hier.
En hier sta ik nu: meer mijzelf (nog niet genoeg maar alles op zijn tijd) en mij meer bewust van wat ik wil en voel en denk en ben.
En ik wil bovenal lief zijn, als in liefde.

En toch doe ik meer mensen pijn dan vroeger... En dat doet mij pijn. En doet mij twijfelen en wankelen...

Soms ziet mijn leven er zo uit:

Veel donker voor het licht. En ik weet dat het licht er is maar ik kan het even niet zien, het is zo ver weg...

Door meer bewust te leven voel ik beter wat ik wel wil doen en wat niet. Voel ik dingen die ik moet zeggen. Zet ik mij af tegen dingen die niet goed voelen...Kies ik vaker voor wat de meeste mensen juist niet kiezen.
Ik ben meer mij en die mij is best wel een beetje anders.
En voor veel mensen is dat lastig. Iemand die anders is.
Soms doet het zelfs mensen pijn.
En dat vind ik wel een rare 'bijwerking' van lief zijn... Niet zo een fijne ook.

Lief zijn, liefde zit in mij. Is een belangrijk deel van mij. Maar dat deel kan enkel ten volle bloeien als ik helemaal bloei. Denk ik.
Dus alle Els moet er uit. Ook al is dat niet altijd even fijn voor iedereen.
Paradox he!?

Al een geluk is er ook liefde in het donker. Als je goed kijkt zie je het :)
Ik ben niet alleen op mijn pad. Het is ONS pad en dat beschouw ik als een zegen!
En jullie, jullie zij er ook altijd. En vele van jullie zijn best wel wat als ik, denk ik. En dat voelt goed!

Dus wandel ik maar verder. Probeer mijn pad vol goede moed en goesting te blijven volgen.
Ik denk wel dat, hoe meer ik 'groei', hoe meer plaatsen als als dit ik ga tegenkomen:

Waar er licht schijnt in het donker.
Want echt licht gaat het nooit worden, denk ik. Het leven is niet altijd happy happy, dus komt het er op aan om lichtpuntjes te zoeken. Licht dat toont hoe mooi het contrast met het donker is.

En op je pad moet je vooral je ogen open houden voor

dekentjes. In welke vorm dan ook: een partner, kinderen, een huisdier, blogvriendschappen, boeken, bomen, warme badjes, thee met honing,...
Troost en warmte. Thuiskomen.
Lief zijn voor jezelf.

En daar zijn we weer: de liefde!
Voor jezelf én voor anderen. Voor het leven en de wereld. Voor wat is geweest en nog moet komen.
Voor alles om ons heen.


Begrijpen jullie een beetje mijn struggle in het donker?
Mijn paradox?
Of zijn jullie die tijd al lang voorbij? Of hebben jullie een omweg gevonden ;)?
Ik hoor het graag, mijn panel van wijzen :)

Daar ligt ze weer, mijn ziel op straat...
Pffff...

Ook op het pad van Verlichting gaat er
wel eens een lampje stuk.
-Gino Dekeyzer-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Dankbaar

We gaan er nog eens voor:

We gaan nog eens proberen een dankbaar-top-10 te maken, zonder nadenken én in willekeurige volgorde:

1. De zon, die nu even schijnt, en die ons toch al veel plezier heeft gebracht de laatste tijd:

2. Oma Marloes voor haar lieve herfstige post:

3. Jeanne voor haar hartverwarmende post:

3. En Mirjam voor haar liefdevolle post:

4. Mevrouw de boerin die ons bij aankoop van 2 pompoenen er een derde gratis bovenop deed! Ik ga nog veel soep moeten maken ;)

5. Mensen die op zondagochtend gratis willen gidsen op wandelingen allerhande.

6. Karel, die mij vanavond naar de andere kant van het land wil brengen, doorheen de aangekondigde storm. Ik ga iets (voor mij) heel spannends doen, duimen mag én uitleg volgt :)

7. Angus en Julia Stone voor het liedje dat mij door afgelopen weken sleepte:
Take You Away 

8. De vogels die ondanks de 2 poezen toch onze tuin bezoeken:

 
Zie je ze? Onze huisduif, die komt al lang hoor. En 2 tortels komen ook vaak. En heel speciaal: vandaag ook een roodborstje! Maakt me heeeeel blij :)

9. Pompoenen, champignons, druiven, vijgen, .... Allerlei lekkers dat nu voorhanden is :)

10. Jullie allemaal merci voor het meeleven met het vonnis!!!

Pff, amai, vandaag was het zweten ;) Maar zie, ik ben er geraakt, oef!
Een goede oefening dus. Want net als met meditatie ofzo werkt het natuurlijk het beste als het moeilijk gaat, want dan heb je het echt nodig.
Als het makkelijk gaat ben je sowieso al in een meer 'happy mood' en heb je het minder nodig he...

Ik ben blij dat ik de '10 dingen die fijn zijn' oefening nog eens heb gemaakt!
Wie weet heb ik wel iemand geïnspireerd om ook eens aan de slag te gaan...
Succes!

Volg je passie, wees niet bang en er zullen
zich deuren openen waarvan je niet wist
dat ze er zouden zijn.
-Joseph Campbell-

Nog een fijne Dankbare DinsDag!
Liefs Els

Zomerse zondag

Op pad...

Wat een mooie dag, wat een geweldig weer! Genieten he!?
Gans de dag buiten geweest:

Eerst zijn we met een gids gaan wandelen,waar ik altijd ga fietsen. Fijn om de Burchtse Weel eens op een ander manier te leren kennen. Bedankt aan Natuurpunt Wal! We hebben genoten én veel bijgeleerd.

Slikgebied.

2 op-wijkenden ;)

Aalscholvers.

Blauwe reigers.

Mooi he! En het weer deed ook ferm zijn best, fijn!

Daarna gingen we nog wandelen in ons favoriete bos.

Deden een zondags aperitiefje ten huize Dingen Die Fijn Zijn:

Merci Karel, voor het 'taloorke' en de foto :)

En nu ben ik stikkapot...
Eigenlijk al van gisteren of misschien zelfs al van vrijdag...
Ontlading en naweeën denk ik, vier jaar die er uit moeten...

Ik ben moe van lichaam maar ook van geest...

En toch heb ik genoten hoor, van al dat moois. Maar op een iets lager pitje ;)
Het weer was mooi, de natuur was mooi, het gezelschap fijn.
Ik deed oog- en hart- en zielenergie op!

De herfst is de periode van loslaten he, ik ga nog wat oefenen ;)
En dankbaar zijn voor al het moois dat er te zien valt, mooie wolken ook vandaag! De kleuren zijn geweldig vrolijk, de temperatuur hartverwarmend en de drank zoet ;)
Seffens nog wat verder puzzelen met ons tweetjes en dan zijn we weer klaar voor een nieuwe week.

Verander je meningen, houd vast aan je principes;
vernieuw je bladeren, laat je wortels intact.
-Victor Hugo-

Maak er nog een fijne avond van,
liefs Els

Het vonnis

Jawel, het is er, het vonnis...

Dus deze week geen op-wijking maar wel weer een afwijking van.
Hou u vast, het ratelen gaat beginnen ;)

Het vonnis dus, we hebben het. Sinds dinsdagavond...
Ik was er niet blij mee, zacht uitgedrukt. Tranen, boos, in de war,...
Details ga ik niet geven omdat het niet enkel ons aan belangt: er zijn meerdere (toen minderjarige) daders en dus ook hun ouders en ook meerdere daden dus ook meerder slachtoffers en...

Voor mij was niet enkel de overval traumatiserend maar ook de rechtszaak en al wat er bij kwam kijken. Meerdere keuringen door een gerechtsdeskundige, testen allerhande bij een psycholoog, analyses van mijn ganse leven, ... Dat was vernederend en beledigend en op het einde had ik 0,0 privacy meer over... Vandaar mijn terughoudendheid qua details, ik wil niemand zijn privacy schenden.

Hoewel een vonnis om meer draait dan om centen zijn de centen natuurlijk heel belangrijk. Zelfs belangrijker dan ik had verwacht...
We krijgen dus minder centen dan verwacht, dat is het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat we wel uit de kosten zullen zijn (moeten we nog eens goed berekenen maar zal wel kloppen). Heel goed nieuws dus.

Waarom dan niet blij? Ben ik dan toch zo op geld belust?
Dat voelde raar en verkeerd en ik begreep het niet. Zo ben ik toch niet!? En wat ik ondertussen geleerd heb: als ik het niet begrijp, dan 'kan' ik er niets mee. En dan voel ik me slecht (beleefd gezegd). Ik moet het in theorie snappen, dan volgt de praktijk wel (soms duurt dat dan nog kei lang maar ik ben dan wel al op weg).

Ondertussen fietste ik, babbelde veel met Karel, dacht veel na, maakte pudding...

en granola

troost-eten, alleen die geuren in huis al: mmm!
Ik werkte ook gewoon, deed wat ik moest doen. Ondertussen 'rijpte' er iets.
De theorie.
Geen hoge verwachtingen hebben hoor, hier komt ie:

Ik ben niet beledigd om de centen op zich maar de hoeveelheid centen zijn een symbool voor hoe ernstig ons leed door de officiële instanties wordt genomen!
Dat is em ;)

Een schadevergoeding bestaat uit allerlei aparte onderdelen: centen voor het materiële, voor lichamelijke schade, werkonbekwaamheid,... Je kent dat wel.
In het vonnis staat wat elk puntje 'waard' is. Dus dan zie je dingen staan die voor jou echt heel erg waren en waar je dan geen centen voor krijgt...En dat doet pijn. Al jaren worden de feiten en de impact van de overval door de tegenpartij geminimaliseerd en nu deed de rechter dat ook...
Dat is pijnlijk.

Maar nu ken ik mijn theorie en kan ik aan de slag ;)
Eer alle papieren en overdrachten rond zijn zullen we wel al dik in november zijn ofzo. Maar dit jaar, 4 jaar na de feiten, kunnen we uitkijken naar een leven zonder proces: woehoe!
In januari niet meer bidden dat het dit jaar toch maar eens gedaan mag zijn, Yes!!!
En wat mijnheer de rechter of wie dan ook van ons mag denken doet er niet meer toe! Geen oordelen meer over ons!

En was het ferm kut? Ja dat was het. Heb ik spijt, wil ik de tijd terugdraaien? Nee!
Want ik (wij) heb zooo veel geleerd! Zonder overval, zonder proces stond ik niet waar ik nu sta.
We zijn er veel rijker uitgekomen. Rijker op een veel belangrijkere manier dan centen.
We hebben zo veel gewonnen, nadat we eerst zo veel verloren.
Ik denk dat dat soms nodig is, verliezen eer je kan beginnen winnen.

Verliezen hoef niet altijd zo drastisch denk ik, misschien werkt het ook met gewoon het oude loslaten.
Maar voor mij heeft het goed gewerkt: alles verliezen, de bodem raken en dan weer omhoog naar het licht (het regende net en nu schijnt de zon!).
De Els 2.0 staat er nog niet helemaal maar ze groeit. En ja, misschien is het nu wel al een 3.0.
Maar ik (wij) groei en in de richting die ik wil, die goed voelt.
Ik leerde veel, hoe het wel moet en vooral niet.

Ik lag weer even op de grond afgelopen dagen. Maar veel neergegooid worden betekent ook al veel weer opgekrabbeld zijn. Dat leer je ook. Dat dat wel weer zal lukken. Dat je jezelf tijd moet geven en vooral niet veroordelen. Dat doen andere al genoeg ;)

In de loop der jaren werden wij meermaals opnieuw geslachtofferiseerd  maar ook dat is nu voorbij.
We blijven voor eeuwig en altijd het slachtoffer van de feiten, maar we 'zijn' geen slachtoffer meer.
Het litteken blijft, maar op puin kunnen mooie bloemen groeien he!
Wij zijn er klaar voor!

Om samen verder te gaan op ons pad.
Het verdriet is nog niet voorbij, het trauma niet verwerkt, maar dat geeft niet. Brengt tijd, brengt raad.
Alles komt goed!
Soms duurt het gewoon heeel lang...

Dikke dank jullie wel, voor jullie lieve woorden en het geduim en de kaarsjes en...
Dank jullie wel dat jullie deel willen uitmaken van ons pad. In goede en kwade dagen ;)

De zon begint almaar harder te schijnen, dat met een goed teken zijn ;)
Merci voor het 'luisteren'!

Bij tragedies zijn er twee manieren om te reageren:
De hoop verliezen en jezelf langzaam verwoesten,
of de uitdaging aangaan om je innerlijke kracht te vinden.
-Dalai Lama-

Fijne donderdag!
Liefs Els

Dikke dank u wel!

Dank u wel:

*Postbode, voor het vele werk afgelopen dagen ;)

*Aletha voor de geweldige boerderij-doos!!! Echt een feestje. Ik heb ze nog altijd niet uitgeladen, ik blijf het fijn vinden om er in te 'rommelen' :) Dikke, dikke merci!!!

*Jeanne, die ook al boerderij-post stuurde én een beschermengel! Lief!!! Merci merci!!!

*Lien , dikke merci voor je herfstige post-post :) En merci om elk jaar aan de dag van de post te denken!

Jullie zijn alle 3 schatjes patatjes, dikke kus!!!

Enne, nog steeds  geen vonnis maar het jankerige gevoel is er zondag uit gekomen als fikse huilbui en dat luchtte ferm op. Merci voor jullie steun!
Ik kan er weer tegen ;)

My childhood may be over, but that doesn't mean playtime is.
-Ron Olson-

Nog een fijne Dankbare DinsDag,
liefs Els

Beestenbende

10 jaar...

Binnenkort wonen wij hier 10 jaar en wonen we dus ook 10 jaar samen! Waar ik er eerst schrik voor had (een huishouden runnen enzo) bleek het vanaf dag 1 een feestje :) Nooit heimwee gehad naar huis.

Ondertussen is er hier al vanalles veranderd: rode muren werden wit, de bruine zetel is een rode geworden en vooral veel meer beestjes ;)
Echt overal zie je beestjes bij ons. Waar ik dat vroeger niet durfde (wat gaan de mensen denken) doe ik nu gewoon mijn goesting, mits Karel akkoord is natuurlijk.

Zo ben ik langzaamaan onze kussens aan het veranderen. Nieuwe kost wat veel maar de oude een ander hoeske geven is (bijna) gratis. Ik kocht een lap stof in de kringwinkel en begon er aan. Sjanske, ik kocht een kinderdekbedhoes: zo moet ik per kussen maar 2 kanten naaien! Goed gezien he ;) Ik naai niet zo graag en niet zo netjes én ik moet het met de hand doen dus...

Ondertussen vond ik al een tweede overtrek en het bleek weer Ikea kindercollectie, ik ben blijkbaar fan :) Al 3 gedaan, nog 3 te gaan!

Mijn boerderij-visualisaties blijven ook niet meer tot 1 plaats beperkt :)
 

En op en rond onze tv wonen ook al wat beestjes (vogeltje van Oma Marloes). Hoe doen mensen met een platte tv dat ;)? Ik hoop dat onze 'dikke' nog lang mag meegaan :)

En dit deed ik ook nog: een kringwinkel bloempot pimpen alla Flying Tiger (sorry voor het stelen)!
Het azaleake van Kom op tegen Kanker doet het goed he!

Met recht en rede een op-wijking te noemen ;) ?

Ach, het doet geen pijn en maakt ons vrolijk! Ik vraag mij wel af waar dat gaat eindigen...Ik ben nog altijd bezig met meer en meer Els te worden en die Els is nogal afwijkend, alé opwijkend ;)
Dat gaat hier nog een gekke bende worden :)))
Ik hou jullie op de hoogte hoor!

Als je je met niemand vergelijkt,
word je wie je bent.
-Jiddu Krishnamurti-

Fijne opwijkende donderdag nog!
Liefs Els

Ps: Nog steeds geen vonnis...

Met de billen bloot en fietsen...

Hier gaan we weer...

De op-wijking van deze week is: fietsen! Klinkt niet special he!? Awel, voor mij is het wel speciaal.

Even een kleine voorgeschiedenis:
net na de feiten had ik vele angsten, serieuze: niet alleen in een kamer durven zijn, laat staan alleen thuis.  Bang voor het donker. Ons huis was een ramp maar de straat nog een grotere, laat staan drukke plaatsen ofzo. Ik was overal bang punt. Dat betert, stapje voor stapje, met veel geduld en oefenen.
Weg is het nog niet helemaal en echt weg zal het nooit zijn...
Het feit dat Karel en ik zo veel samen doen is niet omdat het zo fijn is maar omdat ik het niet alleen durf. Grapje, het is wel altijd fijner samen. Maar niet alleen durven is geen grapje.
Veel gaat enkel als ik mijn ventje zijn hand vast heb.

Ondertussen gaat het bij sommige dingen ook niet echt meer om durven, eerder om willen.
Dingen die 'te moeilijk'  zijn kosten mij tonnen energie, lichamelijk én geestelijk.
Door mijzelf beter te leren kennen weet/voel ik ook beter wat mij iets 'kost' en wat mij iets 'oplevert'.
Ik probeer dus dingen te mijden die meer kosten dan opleveren...

Moeilijk is dat (meestal) niet. Mijn/onze goestingen zijn zo veranderd, onze prioriteiten verlegd dat vele oude dingen niet meer aan de orde zijn, ons niets meer zeggen. Een geluk bij een ongeluk.
Dat is makkelijk als het alleen ons betreft, moeilijker wordt het als er sociale/familiale situaties bij komen kijken...Niet iedereen heeft begrip voor mijn/onze 'beperkingen'.

Soms doe ik dingen die mij wel wat kosten maar ook veel opleveren. Omdat dat fijn is en omdat je grenzen verleggen belangrijk is.
Zo is fietsen er een van. Sinds enkele weken ga ik op donderdagochtend, als Karel met zijn fiets naar het werk vertrekt, ook de fiets op. En dan doe ik een ritje van een kleine 10 kilometer. All by myself :)
De eerste keer was dat echt een ferme overwinning op mijzelf. Het leverde me wat op maar er waren ook kosten aan. Nu is het elke keer energie scheppen. Want net als dat lichamelijke inspanning energie kan leveren, kan mentale dat ook.
Zo een ritje in de ochtendfriste pept mij lekker op voor een dag vol goesting!

Hier enkele foto's van afgelopen weken:

Haakjuffie is er altijd bij :)

Het is niet elke week feest hoor! Soms ben ik moe, is het koud, bewolkt,... En toch ga ik. Totdat het echt te donker gaat zijn of te koud. Sommigen verklaren mij nu al voor gek (blijf in je bed, dat is te gevaarlijk als vrouw alleen, ..) maar ik voel mij er goed bij, dus.
En ik zie mooie wolken, zonsopgangen, eenden, konijntjes,...
Voedsel voor lichaam, geest en ziel.
En ik voel me dan ook best wel flink :)
Fietsen dus.


Nog enkele praktische dingen, omdat er mensen vragen hadden:
-qua vonnis is er nog geen nieuws...
-recepten geef ik niet gauw omdat ik gewoon maar wat doe in de keuken
-ik werk in een buurtwinkel die charcuterie, brood, groenten en fruit, belegde broodjes, frisdrank,...verkoopt (bij mijn ouders)

Pff, toch altijd weer even eng, zo met de billen bloot...

Voila, we zijn weer bij :)
Maak er nog een opwijkende donderdag van!

Soms leren we meer van het zoeken naar antwoorden
zonder deze te vinden, dan van de antwoorden zelf.
-Lloyd Alexander-

Liefs Els