Intiem.

De op-wijking van vandaag is letterlijk en figuurlijk een intieme...

Afgelopen week las ik de Opzij, in bad. Ik lees die regelmatig en meestal leer ik daar veel van bij. Niet altijd positieve maar wel altijd relevante dingen.
Dit gaat niet om het laatste nummer, wel om het voorlaatste. Met op de cover: 1 op 3 Nederlandse vrouwen maakt dit mee. Seksueel geweld in een of andere vorm.
Wat greep dat dossier mij aan!

Wat ik eerst nog kwijt wil: mijn blog heet Dingen die fijn zijn. Dat zijn ook de dingen die ik met jullie wil delen. Geen klaag blog, geen zaag blog, niet negatief doen maar het positieve in alles zoeken en vinden (proberen). Ik denk dat dat mensen kan helpen, waaronder mijzelf :)
Maar ik wil ook een eerlijke blog. En een relevante, een die andere mensen kan helpen met grote en kleine dingen.

Daarom vertel ik mijn verhaal, niet om nogmaals het slachtoffer te zijn. Zo moeten jullie mij niet zien hoor. Maar ik wil bovenal goed doen, mensen helpen en als dat kan door mijn verhaal, wel graag dan.

20 jaar geleden had ik een vriendje, laten we hem Tim noemen. Het was zomer, warm. We lagen op zijn bed, de radio stond aan en ik lag te luisteren hoe hij gitaar speelde. Ik droeg een short en een topje, meer niet.
Plots klopte er iemand op de deur, Tim's nonkel was op bezoek en kwam even gedag zeggen.
Tim kreeg een hand, ik wou rechtop komen maar ging gewoon bovenop mij liggen, ramde zijn tong in mijn mond en begon me te betasten.
Tim bleef gitaar spelen en keek niet op.
Ik (probeerde) mijn mond dicht te houden en die man van mij af te duwen.
Plots kwam hij tot zijn zinnen en liep weg....

Ik was totaal overdonderd.
Wou direct naar huis. Tim ging mijn schoenen halen en vertelde ondertussen het verhaal aan zijn moeder. (Vader en nonkel zaten in de veranda te drinken.) Tim's moeder kwam naar mij en vroeg me de nonkel te vergeven. Want hij zat in een scheiding en nam antidepressiva en had daarop alcohol gedronken....

Thuisgekomen vertelde ik het aan mijn moeder, die naar de politie wou gaan. Wat ik niet wou want ik wou geen ruzie met mijn 'schoonfamilie'. Later kreeg ik nog geld aangeboden van die man, om het 'goed' te maken. Misselijk vond ik dat, ik nam het dan ook niet aan. Nog later hoorde ik dat Tim het wel had aangenomen en er een nieuwe gitaar van had gekocht...

Oei oei, dit schrijven doet me meer dan ik dacht...
Boos word ik hier van. Boos op die man en alle mannen die dingen als dit (of erger) doen.
Boos op Tim, die al was hij ook pas 15, toch iets meer had kunnen doen?
Boos op zijn familie, die hun goede naam belangrijker vond dan mijn welzijn.

Vroeger was ik vooral boos op mijzelf, omdat ik het had laten gebeuren.
En ik schaamde me, ik zou het wel uitgelokt hebben en vanaf toen was ik toch een beetje 'bezoedeld'.

Ik heb er met leren leven, het vriendje en de ganse familie zijn al lang mijn leven uit.
Ik heb nu een geweldige man tegen wie ik alles kan en mag vertellen, desnoods wel 10000 maal.
Wat ik ook deed, elke keer als dat liedje wat toen op de radio was weer langskwam op de radio.
En het is een internationale klassieker, je hoort hem dus geregeld...

Ik kan zelfs sinds een paar jaar zonder problemen naar het liedje luisteren en het terug goed vinden.
Al zal het altijd verbonden blijven met die aanranding.
Want dat was het, een aanranding.
Ik moet het niet anders noemen dan het is. Geen 'foutje van een zatte man'. Geen 'iets te onstuimige' begroeting.
Het was wat het was.
En het was niet mijn schuld.

Dat leerde ik met het ouder en wijzer worden...
En dat werd allemaal duidelijker door het dossier in de Opzij.
En omdat het lezen van de verhalen daarin mij zo geholpen heeeft, deel ik mijn verhaal met jullie.
Geen medelijden hebben hoor. Ik kwam (ook daar) sterker uit.

Ik wil vooral dat jullie weten dat jullie je ook niet moeten schamen, niet schuldig moeten voelen, niet moeten zwijgen. Praat er over, deel jullie verhaal, dat helpt.
1 op 3 is veel he, veel te veel!
Veroordeel andere vrouwen niet, steun hen.
Nu ik toch bezig ben: ik ben niet alleen aangerand ik ben ook een feministe ;)
Zo, dat is er ook weer uit :)

Dit was een eng blogje, mijn overval-verhaal had ik al vaker verteld, dit nog niet.
Maar na dat dossier in de Opzij en de update over ons Plankind kon ik niet langer zwijgen.
(In de update stond er uitleg over een nieuw project in Ecuador: meisjes schrijven brieven over het (seksuele) geweld dat ze meemaken. Om de wereld te laten weten hoe hun leven echt is en om zichzelf te helpen met de verwerking).

Hoezeer dit ook mijn verhaal is, richt je na dit lezen niet op mij. Maar op jezelf of vrouwen dicht bij jou. 1 op 3 is veel, dus ken je ongetwijfeld iemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt en er misschien graag over wil praten maar niet durft...

Merci voor de moeite en de tijd die je in het lezen van dit blogje hebt gestoken!
Moest de band tussen Madammen in het echte leven altijd even mooi zijn als in Blogland, het zou een mooie wereld zijn he!

Voila, mijn taak zit er op ;)
Mijn ziel ligt weer op straat...pfff...
Ik ga mij nu weer richten op de dingen die fijn zijn vandaag :)

Een duifke in onze tuin.

En de laatste bestraling van mijn tante met borstkanker. Je was een kanjer!!!

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!

Misschien ben ik wel sterker dan ik denk.
-Thomas Merton-

Liefs Els

Dankbaar

We gaan er nog eens voor:

We gaan nog eens proberen een dankbaar-top-10 te maken, zonder nadenken én in willekeurige volgorde:

1. De zon, die nu even schijnt, en die ons toch al veel plezier heeft gebracht de laatste tijd:

2. Oma Marloes voor haar lieve herfstige post:

3. Jeanne voor haar hartverwarmende post:

3. En Mirjam voor haar liefdevolle post:

4. Mevrouw de boerin die ons bij aankoop van 2 pompoenen er een derde gratis bovenop deed! Ik ga nog veel soep moeten maken ;)

5. Mensen die op zondagochtend gratis willen gidsen op wandelingen allerhande.

6. Karel, die mij vanavond naar de andere kant van het land wil brengen, doorheen de aangekondigde storm. Ik ga iets (voor mij) heel spannends doen, duimen mag én uitleg volgt :)

7. Angus en Julia Stone voor het liedje dat mij door afgelopen weken sleepte:
Take You Away 

8. De vogels die ondanks de 2 poezen toch onze tuin bezoeken:

 
Zie je ze? Onze huisduif, die komt al lang hoor. En 2 tortels komen ook vaak. En heel speciaal: vandaag ook een roodborstje! Maakt me heeeeel blij :)

9. Pompoenen, champignons, druiven, vijgen, .... Allerlei lekkers dat nu voorhanden is :)

10. Jullie allemaal merci voor het meeleven met het vonnis!!!

Pff, amai, vandaag was het zweten ;) Maar zie, ik ben er geraakt, oef!
Een goede oefening dus. Want net als met meditatie ofzo werkt het natuurlijk het beste als het moeilijk gaat, want dan heb je het echt nodig.
Als het makkelijk gaat ben je sowieso al in een meer 'happy mood' en heb je het minder nodig he...

Ik ben blij dat ik de '10 dingen die fijn zijn' oefening nog eens heb gemaakt!
Wie weet heb ik wel iemand geïnspireerd om ook eens aan de slag te gaan...
Succes!

Volg je passie, wees niet bang en er zullen
zich deuren openen waarvan je niet wist
dat ze er zouden zijn.
-Joseph Campbell-

Nog een fijne Dankbare DinsDag!
Liefs Els

Een woordenvloed

De op-wijking van vandaag is:

Mijn liefde voor/verslaving aan taal, letters. Ik moet kunnen lezen, altijd en overal. Ik lees alle lettertjes die mij passeren: op het melkpak, op affiches, graffiti, magazines, dichtbundels, boeken,...
Ik lees op toilet, aan tafel, in de zetel, in bed, op reis,...
Ik ben een echte 'letterfretter'. Geen dag kan ik zonder. Ik zou 'verslensen' zoals ze bij ons zeggen (net als bloemen die al lang in een vaas staan).

Soms recenseer ik ook boeken. Laatst was dat het geweldige boek:

Toffe cover ook, vind ik
Al wat 'goesting' gekregen? Lees dan even mijn recensie. (Geen goesting in letters maar wel in een beestje, kijk dan even onderaan.)

Gedane zaken door Amanda Hodgkinson

Gedane zaken vertelt het verhaal van de drie zussen Rose, Nellie en Vivian Marsh.

Het verhaal begint in 1919 en eindigt ongeveer 45 jaar later. Dat maakt dit boek ook zo boeiend, we volgen de zussen bijna van hun geboorte tot hun dood. We groeien mee in de karakters en leven mee hun leven.

En die levens lopen niet altijd van een leien dakje.

De zussen groeiden op in een afgelegen armoedig huisje aan de rivier. Rondom hen komt de moderne wereld tot stand maar in het huisje aan de rivier blijft alles lang hetzelfde. Tot de komst van Joe en de grote overstroming. Zij zetten een stortvloed van gebeurtenissen op gang. Te veel om hier te beschrijven, dat zou trouwens ook het leesplezier kunnen vergallen. Want de levens van de zussen nemen onverwachte wendingen. Je ziet ze opgroeien, fouten maken, geheimen creëren en onthullen.

Sommige zaken komen alsnog uit maar andere blijven voor altijd geheim en dat is goed, volgens de zussen.

Net als het vorige boek van Amanda (Britannia Road 22) draait het in dit boek ook om familiegeheimen, moederschap en de liefde in al haar facetten.

Het mooie aan dit verhaal is, voor mij, de rol van de rivier die meer is dan een decorstuk. De rivier wordt meer en meer een soort van personage en ze speelt een belangrijke rol.

Het boek begint aan de rivier en eindigt er ook. 

Gedane zaken is dus een boek over het echte leven. En net als onze levens verlopen de levens van de zussen soms rommelig. Er zijn ups en downs, geboortes en sterftes. Mensen komen en gaan. Er blijven wroegingen, er rest spijt. Geheimen drijven net onder de oppervlakte.

Je krijgt ook een boeiende inkijk in het leven van vrouwen op het Engelse platteland in de vorige eeuw.

De ‘Marsh levens’ hangen aan elkaar vol tornige rafels en losse eindjes. Hoewel het verhaal een open einde heeft, blijkt aan het einde van het boek de cirkel rond te zijn.

Aan het einde -dat eigenlijk geen einde is maar een nieuw begin- komt veel, dan niet alles, goed.

Dat maakt dit boek troost- en hoopgevend.

Het is een pareltje van genot om te lezen.

In deze tijden van crisis, waarin iedereen het druk-druk heeft is het goed om even stil te staan.

Of zitten, met een goed boek. Een boek dat je aan het denken zet, dat je een lach en een traan bezorgt en achterlaat met een fijn gevoel.

‘Mensen nemen elkaar soms de maat maar dat geeft niet als je maar familie hebt die je steunt.’

Dat is, voor mij, de belangrijkste boodschap uit dit boek. Familie, gekozen of gemaakt,  is het allerbelangrijkste.

Voor de niet lezers onder jullie, een duif die niet geteld wilde worden. Maar wel komt eten :)

Ook fijn.

Nog meer fijns:

al jullie toffe reacties op mijn harten-delen-actie!

Merci merci merci! Vandaag hang ik nummertje 6 op...

Wanneer vertrouwde zekerheden wegvallen,
weet dan dat je op de goede weg bent.
-Dick Nijssen- 

Maak er nog een talige dag van,

liefs Els