Een label

Ik hou niet van hokjesdenken...

...maar hou wel van etiketten kleven op mijzelf. Op wat ik denk, voel, nog moet leren. Ik wil de dingen kunnen benoemen, bespreken, beschrijven. Om er vat op te kunnen krijgen. Niet om ze onder dat etiket vast te houden. Wat ik soms doe, Sorry Kristof (mijn psycholoog). Dat stuk dient me niet. Wat me wel dient is een naam op iets kunnen kleven om er dan met aan de slag te gaan, in therapie of thuis.

Wegens alle maatregelen gebeurt dat nu al 7 weken thuis. Zonder Kristof. Met Karel soms. Ik doe mijn best om etiketten te kleven en ze dan snel weer weg te halen, zoiets.

Maar het zijn tijden die raar en ongekend zijn. Voor ons allemaal. Dus ik doe maar wat. Dat wat bestaat voornamelijk uit niet te veel vooruit kijken en blij te zijn met wat er wel is.

Toen was het dinsdag en kwam mijn kapper een brood bij mij kopen. En ik was zo blij, zo blij. Echt buitensporig blij. Het deed deugd om hem te zien, even te praten, te lachen. De volgende klant stond al te wachten aan de deur dus het moest snel gaan maar toch... Wow!

Ik liep nog een hele tijd met een big smile. Omdat ik zo blij was hem te zien, iemand te zien die ik echt ken, niet een klant maar eerder een vriend. Toen dacht ik na over hoe mooi het gaat zijn als we terug meer dingen mogen. Gaan zwemmen bijvoorbeeld. Al die eerste keren gaan orgastisch fijn zijn.

Toen kreeg ik een giga klop en moest bijna huilen. Als ik niet op mijn werk was dan had ik gehuild. Ik besefte plots in wat voor een wereld we nu leven. En ik weet dat, maar al te goed, ik werk er in. Dus ik weet dat het eng is en raar en eenzaam en gevaarlijk.

Maar mijn kapper zien katapulteerde me even terug naar ervoor. Voor de maatregelen waar we nu al weken onder leven. En dat deed effe pijn. Het contrast zo scherp zien. Op de één of andere manier went alles. Ook de angst en extreme voorzichtigheid op het werk. Het is en blijft super vermoeiend maar ergens is het ook al normaal.

Dat maakte mijn kapper allemaal los.
Dat is ook een beetje hoe ik me ook al weken voel: gemengd.
Triest, blij, daar voel ik me dan schuldig over, bang, boos, gefrustreerd, teleurgesteld, blij, ontroerd, vol liefde,...

Op en af.
Maar dinsdag even extreem.

Herkenbaar?


Mijn ziel delen, als opwijking, ik blijf het graag doen, met jullie.


Momenteel lees ik een super boeiend essayboek: Spiegeldoolhof. Aanrader.


''Geluk bestaat niet uit grote dingen bereiken, maar uit kleine dingen waarderen.''
-Olaf Hoenson-

Alvast een fijn weekend,
zorg goed voor jezelf,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

Een afwijking

Een opwijking die niet op gaat...

...noemen we dat een afwijking? Nee, we noemen dat gewoon een dip. Een dal, een put. De verlenging van gisteren hakte er ferm in bij mij. Terwijl ik zeker wist dat die er ging komen. En mijn afstreepkalender gaat tot 24/5. Dus ik was er klaar voor. In theorie. In de praktijk niet.

Huilen, paniek, onrust... Mijn vriend ptss is back :)
Ik zie onze Engeland vakantie in duigen vallen.
Ik ga nog graag werken maar het is ferm zwaar. Wij hebben geen maskers, geen schermen, we staan in direct contact met allerlei mensen. Die nog met cash geld willen betalen, die aan hun vingers likken voor ze je hun geldbriefjes geven, die hoesten, geen afstand houden,... Daarnaast zijn er ook veel lieverds en die doen deugd.
Ik wil zwemmen, wandelen in een echt bos ipv een toerke om den blok.
Ik kan vanavond niet naar mijn therapeut terwijl ik hem echt nodig heb nu. Mijn afspraak met mijn homeopate volgende week kan ook niet door gaan.
Veel dingen die me helpen bij ptss: zwemmen, bos, therapie,... vallen dus weg. Ironisch dat ze net nu wegvallen nu ik ze zo nodig heb.
Controle, een doel, schema's, een planning; dat helpt ook maar is ook amper mogelijk.

En dan voel ik me schuldig want we hebben werk, zijn samen, zijn gezond.
Een grote sorry aan allen die dat niet (meer) hebben.

Ik wil opwijken. De dingen die fijn zijn zien. Maar dat lukt niet elke dag.
Ik ben daar graag eerlijk over. Telt dat misschien als opwijking ;)?

Engeland.

Ik ga nog wat Nahko luisteren.
En genieten van mijn nieuwe boek, online gekocht bij De Groene Waterman .


''Heb geduld met jezelf, met anderen én met de gebeurtenissen in je leven.''
-M. J. Ryan-


Ik pep mijzelf op tegen onze volgende afspraak hier hoor,
liefs Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Schrap zetten

Mijn ziel bloot

Geregeld leg ik hier mijn ziel bloot, noem het een opwijking.
Vanochtend was ik weer bij mijn homeopate. Om de 2 maanden ga ik op controle. Want ja, het ging best goed. Ik heb zelfs een tijdje geen korrels meer moeten innemen. Maar de laatste weken gaat het slecht. Slecht met mijn huid, mijn spieren, mijn angsten,... Beetje terug naar af.

Het komt er kort gezegd op neer dat ik me schrap zet, continue. En dat komt door mijn ptss, die bovenop de hsp kwam die ik al had. Dat schrap zetten zal nooit meer over gaan, maar de mate van die kan verschillen. Nu sta ik dus weer hard 'aan'. En dat zie ik en dat voel ik.
Mezelf daar om veroordelen werkt contraproductief. Dat weet ik.
Ik ben al een jaar of 8 in therapie (tegenwoordig op een lager pitje maar toch) en al bijna 2 jaar onder behandeling bij mijn homeopate. Ik wéét al veel. Maar weten en weten is twee. Ook dat weet ik ;)

En dan komt aanvaarden. En aanvaarden en aanvaarden is blijkbaar ook twee.
En de 'echte wereld' is ook daar. Je moét gaan werken (of geen bookes om te eten) en er zijn familiale verplichtingen. En zelfs naar de homeopaat gaan kost strepen want dat betekent 2 trams nemen...

Nu ben ik thuis, ben ik moe en wat triest.
En ga ik mij richten op wat altijd helpt: boeken.
Tips voor enkele troostboeken: kinderboeken kunnen wonderen verrichten.

De boom met het oor (van Annet!) en Alles gaat slapen (van Astrid!).

Ook nog iets om te aanvaarden: ik word nooit volwassen. Ik zal altijd anders zijn. Ik zal nooit moeder zijn. Ik ben mij.

Leven gaat op en af. Weet ik. Therapie is het beste geschenk dat je jezelf kan geven. Geloof me. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus ook jij.
Geef jezelf aandacht. En groei.
Ga ik ook doen.


''Laat het idee varen dat je iemand moet worden. Je bent al een meesterwerk. Je hoeft het slechts in te zien, te beseffen.''
-Osho-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Anxiety

Hoe angst niet bang zijn is

Na de overval, toen bleek dat ptss een blijvend deel van mijn leven zou worden, kwam ook 'angst' in mijn leven. Angst, het tegenovergestelde van liefde. Liefde, iets waar ik bewust voor kies en toch, toch blijft die angst de kop op steken. Niet als in bang zijn. Bang ben ik ook vaak, voor vanalles: spinnen, muizen, hoogtes, het reuzenrad,... Maar echt bang ben je pas als je dingen niet gaat doen, gaat vermijden. Als ik bang ben kies ik meestal toch om het aan te gaan, dus wél dat reuzenrad in bijvoorbeeld.

Bij angst werkt dat ook zo maar angst is daarnaast ook anders: het sluipt in stilte, het woekert, krioelt en barst plots los. Zo maar. Nou nee, niet echt zo maar, maar zo lijkt het wel.

Ik had vrijdag weer prijs. Tijdens een concert van Life of Agony (mijn favoriete groep aller tijden). Again. Ik kon niet genieten, stond met mijn handen op mijn oren (op mijn herriestoppers ;)), telde de minuten af. Het ging écht niet. En dat maakt me immens triest en boos en teleurgesteld, in mijzelf.
Ik had zaterdag verlof genomen (om 2 uur gaan slapen en om 4 uur opstaan lukt me niet), we waren helemaal naar Eindhoven gereden, de kaartjes lagen al meer dan een half jaar klaar, ze komen maar eens per jaar naar hier, ik hou zo van hun muziek en live is dat nog beter,... Dat spookte er door mijn hoofd...

Als het goed zit heb ik de dagen na zo een concert tonnen extra energie, voel ik me even herboren. Nu zat (zit) ik vol zelfverwijt.

En dan kies ik er nog eens voor om dat met jullie te delen, wat een opwijking :)
Ik deel dat met jullie om te laten zien dat niet alles rozengeur en maneschijn is, ook niet bij mij. Zeker niet bij mij :)
Maar ik weet ook dat het op en af gaat. Dus ook op.
Dat het volgende keer misschien wel weer top is. Dat ik niet 'terug naar af' ben.
Ik was moe, had de boekenbeurs al achter de kiezen, had last van pms,...

Dus ja, het was kut. Is kut. Maar met mijzelf verwijten te maken gaat het niet beter gaan, integendeel. Ondertussen heb ik al bijna een week niet meer naar Life Of Agony geluisterd, dat deed te pijn. Maar misschien moet ik vandaag maar doorbijten. Omdat hun eerste cd (dé legendarische River Runs Red) mij al door vele diepe dalen gesleurd heeft. En met mij duizenden anderen. Al 25 jaar lang.
Omdat (zelf)liefde het antwoord is op alles, zeker op angst.

Herkenbaar? Tips?



''Dapper zijn is bang zijn maar toch springen.''
-Taylor Swift-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van,
liefs Els

#metoo en lafbek

Moedig zijn, wat is dat?

Ik wil ten alle tijden moedig zijn, met niet laten leiden door mijn angst. Noem het een opwijking, of is het ook een afwijking?

Christine Blasey Ford is moedig, Kavanaugh een lafbek. Dat is duidelijk; een man zijn (toekomstige) functie waardig laat zich niet zo gaan tijdens een 'sollicitatie'.
Ergens ben ik Kavanaugh wel dankbaar, hij (en heel het proces/gedoe) toont aan heel de wereld nog eens heel duidelijk waarom het voor vrouwen niet evident is om met hun metoo-verhaal naar buiten te komen.
Dat maakt me boos en triest en zenuwachtig.

Ik begin me meer en meer 'verplicht' te voelen om niet enkel met mijn verhaal naar buiten te komen (wat ik hier al deed) maar ook om namen te noemen. Maar dat doe ik niet, dat durf ik niet. Dus dat maakt me een lafbek?
Lang heb ik de naam niet geweten, het was 'de nonkel'. Op moedige dagen zocht ik wel eens online, nooit iets te vinden (ik zit niet op Facebook ofzo). Tot enkele maanden geleden. Ik weet nu waar hij werkt, woont, dat hij opnieuw gehuwd is en dat zijn dochters hem al kleinkinderen schonken...
Maar ik was toen 15, nu 39. Hij was ergens in de 40, dus nu ergens in de 60. Natuurlijk bestaat er geen verjaringstermijn voor de shit die iemand je aandoet, die draag je eeuwig met je mee. Maar op vele dagen denk ik er niet aan, en de dagen dat ik er aan denk voel ik me rot slecht (zoals nu). Dus voor mijzelf en niet voor hem wil het het laten rusten. Ik mag er niet aan denken om hem terug te zien.

Alle commentaren van oude witte mannen over studentengedoe en kleedkamerpraat ben ik ook al ferm beu. Wat mannen vrouwen ongewenst aandoen is nooit ok. Begrepen Adriaan van Dis, Youp van 't Hek en zo vele anderen!? Wij dragen dat levenslang met ons mee. Iets wat voor de één 'onschuldig tienergedrag' is en wat hij/zij zich de dag nadien al niet meer herinnert blijft voor iemand anders een levenslang litteken...

Ik heb het dan niets eens over de man die regelmatig in de buurt van onze lagere school zat te masturberen in zijn auto, niet over de potloodventer aan het bos waar wij op weg naar huis langs moesten fietsen, de man in het zwembad die zijn lul uit zijn zwembroek liet hangen toen ik en mijn 13-jarig nichtje naast hem zaten, de mede-speelpleinwerker die me vroeg even mee naar buiten te gaan, op een fuif, wat cd's in zijn auto te gaan halen maar die andere plannen had (waarop een andere jongen die buiten stond te roken dat zag en me kwam bevrijden) of de man die na het werk bier kwam halen in mijn benzinestation en voor een camionette vol lachende collega's zijn lul uit zijn broek liet hangen. Ik heb het dan niet over de jongen die geen nee kon horen en zichzelf voor mijn neus bevredigde uit frustratie.
Daar heb ik het allemaal niet over. Over die 'onschuldige' feiten.
Ik heb het enkel en alleen over die paar minuten dat ik niet kon weten dat die aanranding een aanranding ging blijven maar waarin ik er ten volle van overtuigd was dat ik verkracht ging worden. Want dat is het ergste: machteloos zijn en niet weten wat er gaat volgen. Dat bezorgt je decennia later nog aanvallen van paniek.

En dat zijn maar een paar van mijn verhalen en er zijn miljoenen vrouwen die ook zo veel verhalen hebben. Wij vrouwen zijn niet zielig, onverdraagzaam, flauw of hysterisch. Wij zijn moedig en flink en doorzetters en heel verdraagzame mensen (anders liepen er al heel wat lul-loze mannen rond).
Mede danzij de hulp van heel wat lieve, zachte, begripvolle, geduldige mannen.
En zo kwam ik er ook heel wat tegen.
Want ondanks mijn slechte ervaringen ging ik wel op zoek naar andere ervaringen. En die kreeg ik. Ik kuste meer jongens dan ik vingers heb, veeeel meer. En die jongens (zelf nog tieners) die begrepen toen heel goed dat ik wel a wilde maar niet b. Ik kon met hen in een bed liggen zonder angst dat ze één van mijn grenzen gingen overschrijden. Zo heb ik er veel gehad (jongens én grenzen). Daarom dikke dank u wel en proficiat jongens (mannen nu)! Jullie zijn blijkbaar van een speciale soort (als ik tegenwoordig de commentaren hoor).
En duizendmaal dank aan mijn allerliefste Karel die al deze verhalen kent, die mijn angsten vasthoudt en mijn tranen weg kust, telkens opnieuw.


Pff, nu moet ik even gaan liggen. Emotionele uitputting.
Jouw verhalen zijn altijd welkom bij mij, hier of via mail.

''Door liefde zijn we in staat het allermoeilijkste te doorstaan.''
-Hermann Hesse-

Dikke kus,
Els

Frida Kahlo

Frida en ik

Ik was er nog niet helemaal uit maar ik zit nu weer volop in een Frida periode. Ik zag een geweldige film over haar, vond haar biografie op een boekenmarkt en las over een tentoonstelling over haar in de krant. Jammer genoeg in Londen, veel te duur :)

Ik las dat ze tegenwoordig vooral populair is bij vrouwen tussen 25 en 40 jaar. Ik val nog net in die categorie. Ik zal proberen uitleggen waarom ik nu weer een Frida periode heb.

Eerst en vooral is het ook een vrouw met opwijkingen. Ten tweede is het een vrouw die volledig zichzelf was, zichzelf zonder schaamte durfde uiten, alle kanten van haar lichaam en geest durfde benutten. Een voorbeeld voor mij dus.

Want ik heb het een beetje moeilijk de laatste tijd. Ik ben geen groepsmens, nooit geweest. Daar tegenover staat dat ik graag ergens bij wil horen. Lastige combinatie :)
Nu ik bijna 40 jaar op deze aardbol rond huppel besef ik ondertussen wel al dat erbij horen en mijzelf zijn niet te combineren valt. Meestal niet. Dat maakt dat ik vaak alleen sta maar als hsp'er met een ptss is dat ook vaak beter.
Ik wil in mijn pauze op het werk graag alleen eten en een boek lezen. Na mijn werk wil ik niet samen met de buren op straat zitten en pintjes drinken, ik wil mij terugtrekken in mijn cocon.

Dat maakt mij soms eenzaam maar meestal wel gelukkig. In 1 op 1 contacten ben ik wel goed, dus dat compenseert :) Dat liep allemaal best goed tot ik op korte tijd mijn collega's én mijn buren 'betrapte' (ik hoorde ze terwijl ze niet doorhadden dat ik ze kon horen) op negatief praten over mij. Beide keren was dat een stomp in mijn maag.
Hoewel ik het mij niet wil aantrekken ben ik er toch nog steeds niet goed van.

Maar zo gaat het vaak bij groepen hé? Samen zijn ze sterk, praten ze over diegene die anders is en niet mee doet. Mensen moeten iets hebben om over te praten, roddelen. Ze zien ook vaak afkeuring in een afwijzing. Terwijl het niet gaat om nee zeggen tegen hen maar wel om ja zeggen tegen jezelf (en je behoefte aan rust en stilte).

Dus nu zit ik even in een fase dat ik niet zo blij ben met mijn anders zijn. En dan weer wel. Want ik wil niemand anders zijn. Ik ben blij met wat en wie ik ben.

Frida was ook anders en net daarom houden we (nog steeds) van haar.
Daar trek ik me aan op als het lastig gaat :)

En ik draag mijn Dare to be Different button met trots. Nog mensen die lid willen worden van dat team ;)?

''Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.''
-Rabindranath Tagore-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
Liefs Els

PTSS met lepels en strepen

Delen helpt

Deze week las ik een geweldig blogbericht van Kelly, die trouwens altijd en overal geweldig schrijft. In dat bericht schrijft zij over prinses en haar lepels. Oorspronkelijk zou de lepeltheorie van Christine Miserandino komen.

Wat een feest van herkenning! Ik heb ook (geen) lepels! Alleen noem ik dat al jaren mijn strepen. Zo fijn om te lezen dat ik niet alleen sta (wist ik ergens wel al, maar toch). Omdat ik geloof in miserie delen om het leed te verzachten en de schaamte weg te nemen, het taboe te doorbreken, vertel ik hier in het kort over mijn strepen. #opwijking :)

Sinds de overal heb ik ptss, mijn hoeveelheid strepen verminderde drastisch. Na een tijdje bleek de ptss chronisch, mijn aantal strepen voorgoed verminderd. Dat is ferm kut maar valt ook wel een beetje op te lossen. Door minder strepenvretende dingen te doen. Dat is de theorie, de praktijk is iets lastiger.

Afgelopen maanden heb ik elke week een dag extra gewerkt om een zieke collega te vervangen, ik kreeg die giga griep, het was een grijze lange winter,....
Dat betekent dus nog wat strepen minder. Ik kan die aanvullen hoor, met boswandelingen, veel alleen thuis zijn, veel slapen, creatief bezig zijn,... Me time om het modern te zeggen ;)
Maar daar was niet altijd tijd, ruimte en energie voor.

Want ja, strepen 'maken' kost vaak ook energie. Tijdens het maken verspeel je er ook weer een paar. Je moet dus zien dat je op het einde van de rit in de plus staat of het heeft niets uitgehaald.
Strepen kunnen geestelijke maar ook lichamelijke energie bevatten of wegnemen.
Soms denk je strepen te gaan winnen maar valt dat tegen.
Soms verlies je plots strepen, zonder aanleiding of waarschuwing (mijn criticus noemt dat absoluut zwakte, fout van mij, weet ik).
Soms verlies je strepen zonder dat je er iets aan kan doen: collega die niet 3 weken ziek is maar 8 weken, door de tram die niet rijdt en de bus die je dan moet nemen, omdat je niet onder (familiale) verplichtingen uit kan of wil,...
Strepen verlies je soms trouwens ook bij fijne dingen: omdat het er druk is, het lang duurt, het veel indrukken oplevert,...

Leven met strepen is wikken en wegen.
Het maakt wel dat je bewuster gaat leven, meer let op wat levert me iets op en wat niet (al klinkt dat heel egoïstisch en is het daarom niet makkelijk voor mij).
En ja, ik ben daar in theorie veel beter in dan in de praktijk.
Maar ik besef het steeds meer en meer (raar dat het me nog niet al lang kristalhelder duidelijk was, ontkenning zeker): dit is het, hier moet ik het met doen.
Ik kan maar beter loslaten, omarmen, er in duiken en er het beste uit halen.
De overval is dan ook nog maar een dikke 7 jaar geleden, het is blijkbaar soms nog best vers ;)

En er zijn zo veel mensen die het erger hebben, veel erger. En dan schaam ik mij voor mijn enorme berg strepen/lepels in vergelijking met hen. Mijn hart is vandaag bij alle slachtoffers wereldwijd, dikke kus!

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
-Roland Holst- 

Liefs,
Els

Trauma & herstel

Stoppen met vergeven

De 'Jezus in mij', ik koester(de) die. Ik probeerde die tevreden te stellen en trots te maken. An sich is dat goed, maar het mag niet ten koste van jezelf gaan natuurlijk...
Ik zit vol opwijkingen, maar dus ook afwijkingen. En soms is iets een op- én een afwijking. Zoals mijn Jezus.

Ik ben dat beter beginnen begrijpen door het boek Trauma & Herstel. De gevolgen van geweld -van mishandeling thuis tot politiek geweld. 
Griet raadde dit boek aan op tv, de ochtend er na was het overal uitverkocht en moest het herdrukt worden! Dat zegt iets over Griet maar ook over de wereld waarin wij leven. Wij weten zo weinig van elkaar...

Van mij weten jullie al dat ik na 2 gewapende overvallen PTSS heb. Ik heb ondertussen al heel wat over trauma gelezen maar dit boek steekt er met kop en schouders boven uit. Ik heb, net als Griet, veel onderlijnd. En veel geleerd.
Wie ook maar het kleinste trauma heeft: lees dit boek! Je gaat je in de eerste plaats al minder alleen voelen. En dat helpt.
Ik las het hoofdstuk per hoofstuk, met wat dagen er tussen om te bekomen, het is maar een tip.

Wat voor mij heel belangrijk was, en wat naar ik denk voor vele mensen nuttig is, is dit: stop met te proberen vergeven.
Gek hé!? Elk zelfhulp-, spiritueel, meditatie-,...boek zegt het tegenovergestelde.
Maar hier spreekt iemand met ervaring en wetenschappelijk bewijzen en kennis en de juiste diploma's dus je mag haar geloven. Nee, moet haar geloven!
Gewone stervelingen zijn niet in staat om oprechte vergiffenis te schenken, want dat kan pas nadat een dader bekend heeft en berouw heeft getoond. En hoeveel daders ken jij die dat hebben gedaan? Juist.

Al klinkt dat klein en onnozel, mij heeft dit inzicht enorm geholpen. De Jezus in mij oefende en oefende zich te pletter maar het lukte me niet, dat vergeven. Wraakfantasieën koesteren is ook geen goed idee hé. Maar niet alles kan en moet worden vergeven. Het enige dat moet is goed zijn voor jezelf en je richten op je eigen herstel en daar maakt vergiffenis schenken geen deel van uit. Al wordt het nog zo vaak zo mooi verkondigd: 'een ander vergeven is een geschenk aan jezelf geven'...
We hebben het hier tussen haakjes over een trauma hé, niet over je man die het licht heeft laten branden of zo... Dus vergeef de mensen om je heen gerust hun kleine foutjes en opwijkingen/afwijkingen. Maar iemand die je door en door pijn heeft gedaan, je een trauma heeft bezorgd die hoef je dus niet eens te proberen vergeven.

Mij hielp dit, jullie ook?
En lees vooral dit boek. Lees gewoon veel boeken over dit onderwerp. Je gaat er wijzer en sterker uitkomen. En praat over je pijn/verdriet/angsten. Met anderen, hier, via mail,...
Samen kunnen we elkaars wereld mooier maken!

#wolkenclub

''Vier elk stapje vooruit. Wacht niet tot je perfect bent.''
-Ann McGee-

Liefs Els

Mijn strijd

Mijn woord van januari

Vorig jaar had ik een woord van het jaar: groei. Ik was benieuwd wat mijn woord van 2018 zou worden: lichaam, aanvaarding, water,...
Voor deze maand heb ik alvast een woord: strijd.

Misschien gaat het dit jaar wel zo zijn: elke maand een woord. Of strijd blijft ook komende maanden nog mijn woord, we zullen zien.

Eerlijkheid, totdat het pijn doet, dat is ook één van mijn opwijkingen.
Dus ga ik weer maar eens met de billen bloot;)

Ik zag Three billboards, ik begon aan de Mijn strijd reeks en las stukje per stukje Trauma en herstel (op aanraden van Griet Op de Beeck), ik las ook vanalles over #timesup. Dat allemaal samen maakte me bewust van mijn woord 'Strijd'.
Ik dacht na over Lotte die naar Zweden verhuisde, Prentje die een cursus gaat volgen in Kopenhagen,... Els die nog in haar geboortedorp woont en droomt van Zweden en pottenbakken én schrijfcursussen en... Sommige dingen (cursussen) vallen uit de boot wegens niet te combineren met mijn werkuren, sommige dingen vallen uit de boot wegens...
Wegens angsten, onzekerheden, een laag zelfbeeld, nood aan structuur en dingen die vertrouwd zijn.
PTSS en een lastig verleden...

Ik wil op de barricaden staan, ik wil de wijde wereld intrekken, ik wil leren en ontdekken en groeien. Groots, breed, ruim, ver, diep,...
Maar ik blijf dichtbij, vertrouwd, klein, veilig,...

Niet omdat ik bang ben (of misschien wel) maar omdat ik voel dat ik dat nu nodig heb. Nog steeds, nog lang, wie weet. Voor altijd, misschien.
En dat is dan Mijn strijd: klein en dichtbij.
Of misschien is mijn grootste strijd wel de strijd om tevreden te zijn met mijn kleine strijd en niet constant te denken dat een grote strijd beter is.
Ik moet hier best wel een beetje van huilen.
Had het soms graag anders gezien.
Maar het is wat het is.
Punt.

Het is wat het is en het is goed zo. Wat het ook is.
Ik ga klein strijden en groeien, bloeien op mijn manier.
En jij?

''Wil je de gevangene zijn van je verleden of de pionier van jouw toekomst?''
-Deepak Choprak-

Liefs Els

Goede en slechte etiketten

Wat scheelt er nu eigenlijk allemaal met Els?

Ik zit nog altijd in het zelfde straatje. Een straat die speciaal voor mij werd geopend op 1 januari, meer symbolisch kon het niet ;)
Alé, hetzelfde straatje is veel gezegd. Mijn uitzicht is al veel groener en mooier, maar de pijn-straat is nog steeds mijn locatie.

Al maanden wil ik jullie vertellen over mijn pijn, mijn zoektocht, de wegen die ik weigerde te nemen en de weg die ik op kousenvoeten opstapte. Maar ik weet niet goed hoe en wat en waarom en ben er zelf nog niet helemaal uit. Hoe kan ik jullie dan een samenhangend verhaal vertellen?

I try.
Mijzelf bewust het etiket PTSS en HSP opkleven, dat heeft me geholpen. Ik wist dat ik een post traumatische stress stoornis heb en dat ik hooggevoelig ben. Ik leerde dat er tegen vechten me niet vooruit hielp maar eerder het tegengestelde. Maar ik zag zo op tegen dat levenslange etiket. Zeker dat van PTSS, gezond is dat niet en het hoort bij mijn slachtoffer-geweest-zijn en ik wil me geen slachtoffer (blijven) voelen.

Aanvaarden dat ik het nu eenmaal heb, inzien dat mijn 'mindere momenten en kwalen' daar uit voort komen en niet mijn eigen schuld zijn dat hielp (helpt) me enorm. Lange leve etiketten.

Tot de pijn in mijn voet na de ontsteking aanbleef, ik ook pijn kreeg in mijn heup, 2 heupen, knie, 2 knieën, bovenbenen,... Ik sliep ook slecht, had rare dingen in mijn onderbuik,... Na allerlei testen van mijn voet bleek de voet herstellende maar bleek ook dat de andere pijnen samenhingen en wel eens... zouden kunnen zijn. Een etiket waar ik geen zin in had (heb).  Een chronisch, niet echt te behandelen etiket.
Ik heb dus besloten, in samenspraak met de artsen, om dit etiket niet te onderzoeken. Geen bijkomende testen, dokters, medicijnen.
Officieel heb ik dus geen etiket er bij.
En dat voelt goed.
Al is het misschien naïef.

Ik ging op zoek naar een goede homeopaat. Ik vond een lieve, wijze dame die me ondertussen al 4 maanden helpt. Zij kleeft geen etiketten, kijkt niet naar afzonderlijke symptomen maar naar het geheel. Van wat ik voel, over droom, tot denk. We kijken wat ik eet, lees, beweeg,...
Zij ziet me als geheel, als Els en (be)handelt daar naar.
Langzaam aan voel ik me sterker en zekerder. Meer geaard dan ik in jaren ben geweest. Mijn pijn is er nog, maar vaak minder en korter van aard.

Al mijn kwalen (van allerlei aard, meer dan alleen in mijn spieren) zullen ergens het gevolg zijn van de PTSS. Die continue overdrive is niet gezond, dat wist ik, dat weet ik, dat voel ik.
Ga ik ooit kwaalvrij zijn? Ik vrees van niet.
Ben ik nu gelukkig? Best wel.

Ik voel me nog vaak angstig en onzeker, ivm het weigeren van dat etiket...
Maar soms is het beter te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Dat weet ik wel zeker. En voor nu voelt mijn straatje goed. Ik blijf hier nog even. Mijn pad, het juiste pad, zoiets.

Heel fijn om te lezen dat Eva er ook zo over denkt. Boeken komen vaak op het juiste moment mijn leven binnen... Ik geloof dat dat zo moet zijn. Noem het een opwijking, geloven in de kracht van boeken :)

Ik geloof in boeken, in homeopathie en zelfs al een beetje in mijzelf. Als dat niet mooi is :) ?

''Ik ben oud en heb veel problemen gekend, maar de meeste hebben nooit plaatsgevonden.''
-Mark Twain-



Liefs Els

Mijn lijst

Ik ben een deler dus ik deel

Ik geloof in de timing van dingen, noem dat een opwijking.
Boeken, films, artikels, liedjes,... ze zweven hier rond in ons huis, wachtend op het juiste moment. Ik koop, verzamel, knip uit, lees en noteer dingen. Die dingen wachten en wachten en wachten. En plots krijg ik het gevoel: DAT moet ik NU lezen, doen, kijken,...
En dan blijkt dan achteraf gezien (of direct al) iets te zijn dat mij op dat moment heel goed helpt.

Gisteren kwam ik weer iets over Yuval Abramovitz en zijn lijst tegen.
Kort gezegd komt het hier op neer: noteer 100 dromen die je hebt (De Lijst) én deel deze. Met vrienden, familie, online,...
Want dromen zijn wensen en in tegenstelling tot wat wij meestal denken (en doen of niet doen) moet je die uitspreken. Enkel zo kunnen ze uitkomen. Dus gil je wens als je verjaardagskaarsjes uitblaast, een vallende ster ziet, een wimper verliest,...
Het idee is vooral dat je je dromen moet visualiseren (daar hadden we het vroeger al over) én je moet laten helpen door anderen. En die anderen kunnen je dromen pas weten als je ze deelt, dus...

Ik ben nog maar net begonnen maar ik ga hier nog ijverig aan werken, wordt vervolgd ;)
1. Pijnvrij raken
2. Op reis naar Zweden
3. Een 'cabin in the woods'
4. Leren pottenbakken
5. Een koe knuffelen
6. Een olifant voederen
7. Oud worden met Karel
8. Mijzelf totaal aanvaarden
9. Nog eens lang haar hebben
10. Cliché maar zo belangrijk: vrede op aarde
...
Ge ziet, de dromen mogen klein en groot zijn. Over jezelf gaan of over anderen. Het is jouw lijst!
Dromen daar moet je aan werken, niet op de kast stof laten vergaren.
Vanzelf gebeurt er niets.

''Het gaat in het leven niet over het vinden van jezelf maar over het creëren van jezelf.''
-George Bernard Shaw-

Droom ze, deel ze,
liefs Els

Fantasie

Anne van het Groene huis

Mijn lichaam wil niet meer zo goed mee. Ik krijg weer meer en meer last van mijn enkel en beenspieren, ben ook oververmoeid. Alle extra dagen werken beginnen zijn tol te eisen. Vanaf nu ben ik terug thuis op donderdag maar vervang ik iemand op vrijdag, nog meer overuren. Zal dus blij zijn als we in augustus een maand gesloten zijn en ik wat kan bekomen.
Hulp vragen is mijn ding niet. Toch heb ik wat medische afspraken vastgelegd, aangezien ik al vanaf 1 januari aan het sukkelen ben... We zullen zien wat er uit komt.

Ondertussen ploeter ik verder. En lees ik. Bijvoorbeeld: Anne van het Groene huis. Een kinderboek dat voor het eerst verscheen in 1908 en waar al miljoenen exemplaren van zijn verkocht. Wat een geweldig boek. Vol humor, vaart, fantastische natuur en wijze lessen. Een aanrader! Zou gisteren kunnen geschreven zijn.

Anne is een geweldig kind, met een geweldig grote fantasie. Dat brengt haar vaak in de problemen maar blijkt op termijn ook een goed wapen tegen de mindere momenten in het leven. Dit boek kwam dus als geroepen in mijn leven. (Wat vaak gebeurt met boeken, toeval of voorzienigheid?)

Mij is vaak verweten een te grote fantasie te hebben, met als gevolg dat die fantasie wat op de achtergrond is geraakt. Maar daar komt vanaf nu verandering in. Ik ga mijn fantasie als opwijking koesteren!

Als het allemaal even tegenzit kan dromen zo veel vreugde brengen. Ook stress, dat weet ik. Maar ik ga mijn dromen proberen zien als iets dat zou kunnen en niet iets dat zou moeten. Niet iets om na te streven maar iets om voor te leven.
Mijn dromen en fantasie gebruiken om het leven hier en nu fijner te maken.

Want dat is de valkuil: tegenwoordig worden we lang alle kanten aangemoedigd om 'big' te dromen, onze dromen na te jagen, er aan te werken, er naar te streven. Als je een droom hebt moet je er met aan de slag, anders ben je een lafaard.
Maar is dat wel zo?

De laatste weken staat Walk Unafraid hier op repeat. En ja, ook ik wil niet dat pad bewandelen: 'Expecting me to step the narrow path they've laid'
Maar misschien mag ik nu, voor eventjes alvast, er voor kiezen om mijn pad zelf wat smaller te leggen. En daar met mijn fantasie iets moois van te maken.
Het gaat niet om het pad he, het gaat om wat wij er van maken.
Dat was ik precies even vergeten...

En jij?


''Niets is zo krachtig als zachtmoedigheid, niets zo zacht als ware kracht.''
-Franciscus van Sales-

Nog een fijne, opwijkende donderdag,
liefs Els

Ps: De buttonverkoop begint ferm te lopen. Merci en haast jullie :)

Els telt...

...niet meer

Ik had een opwijking: tellen aan de hoeveelste Els ik al was.
2.0, 3.0,...
Ik ben daar mee gestopt. Omdat dat zwart-wit denken is (als controlefreak een heel aangename manier) en omdat Karel gelijk heeft: het is grijs! Zwart-wit bestaat niet.

Ooit maakte ik een volledig nieuwe start, van de moeten, maar ik wou ook wel.
Ik zag mijzelf toen als een beschreven blad. Alles dat me niet meer paste schrapte ik. Stillekes aan begon ik dat blad te vullen met dingen die wel echt mij waren. Toen bleek dat soms te veranderen en begon ik met potlood te schrijven. (In mijn hoofd hé, niet echt.)

Nu blijkt dat er nog vanalles op dat blad staat dat ik niet heb geschrapt omdat ik niet wist dat het er stond. Onbewuste dingen dus. Dingen die ik ook kwijt wil.
Maar met onbewuste dingen is dat niet zo evident.
Het heeft wat te maken met wat Prentje laatst schreef, trouwens zo blij dat ge terug zijt Prentje! (Vaak zit ik met iets waar gij ook met zit maar dan beter beschrijft, merci!)

Onbewuste dingen dus. U aangepraat, aangeleerd, ingeprent door ouders, familie, school, vrienden, leerkrachten,... en dat al heel vroeg in de kindertijd.
Die dingen vormen uw kader, uw bril, uw manier van denken en voelen én reageren. Ze zorgen voor automatische reacties. Bijvoorbeeld boos worden om iets kleins maar dat is dan wel net één van je dingetjes (van vroeger) of tegen iets zijn en niet goed kunnen zeggen waarom.

Dat gaat niet simpel worden. Ze opsporen, er aan werken, ze herkennen, ze vermijden,...Onbewuste dingen veranderen niet zo makkelijk als bewuste.
Maar ook dat is ok.
Er kunnen altijd nieuwe banen aangelegd worden.
Ik ga daar stillekes aan werken.
Ik heb tijd.
Ik ben een 'werk in wording'.

Iets komt pas op je pad als je er klaar voor bent. Als ik in therapie weer tot een nieuw 'werkpunt' kom (zo mag ik het niet zien, noch noemen want dat is taal van de strenge, zwart-witte Els, maar ge snapt me wel hé) is dat even balen maar weet ik ook dat ik weer een stapje verder ben. Ik ben klaar voor een nieuwe, moeilijkere taak. Dus toch weeral gegroeid, al voelt het niet altijd zo.

Is dat hier allemaal een beetje te volgen en te begrijpen? Zijn dat dingen waar jullie ook met worstelen? Laat maar horen, ik worstel graag samen ;)

''Bekijk dingen van een afstand en de scherpe randjes vervagen.''
-Olaf Hoenson -

Fijne opwijkende donderdag nog lieverds,
Els

Bijna 38, nog niet volwassen

Zondag Zeedag

Bijna 38, nog steeds last van mijn voet en toch...

-kocht ik afgelopen week voor het eerst sinds ongeveer een kwart eeuw (ik word oud..) een salopet!
-at ik 2 keer een ijsje
-liep ik op blote voeten op het strand
-spetterde ik mijzelf al gillend nat
-raapte ik schelpen
-staarde ik naar rare wezens in de wolken
-werd ik blij als een kind van opgehangen slingers (Jip en Janneke!)
-...
 bijna weer een jaar ouder en niets minder kinds.

Ik ga het nooit leren.
Wil ik trouwens niet.

37, wel het jaar van mijn eerste tattoo.
Best volwassen of, voor anderen, misschien net niet ;)

Ik weet nog steeds niet alles, ik voel nog steeds te veel, denk te veel, laat te weinig los, ben te streng voor mij, te lief voor een ander,...
Ik ben er nog niet, ergens ben ik er wel al.
Ik kom er misschien wel nooit, maar ik blijf hopen, geloven, proberen.
Leven noemen ze dat zeker ;)?

"Eigenwaarde en zelfvertrouwen put je niet uit perfectie maar uit het accepteren van imperfectie.''
-Tony Crabbe-

Nog een zalige zondag, geniet van de koers of de lente én voor wie het van toepassing is: fijne vakantie!

Liefs Els

Lief zijn

Lief zijn, zacht zijn...

Lief zijn, dat gaat mij goed af. Lief zijn voor mijzelf...als in tegengesteld aan streng, dat is niet mijn sterkste kant.
Ik probeer, faal, probeer, faal...
Ik werk er aan zullen we maar zeggen ;)

Bij deze ben ik mijzelf dankbaar op Dankbare Dinsdag. Omdat ik zo maar, zonder reden, 2 bossen tulpen heb gekocht. En dat was niet makkelijk, dat was lastig, dat duurde een tijdje en toch, toch heb ik het gedaan! Merci Els!
Pff... raar dat zoiets moeilijk kan zijn... Herkenbaar?

Ad astra per aspera.
-Motto van de staat Kansas-*

Nog een fijne Dankbare Dinsdag lieverds,
Els

*Langs moeilijke wegen bereikt men de sterren.

Lijstjes-tijd deel 2

Books to read

Goedemorgen, tijd voor lijstje nummer 2. Mijn meest favoriete boeken van 2016. Gelezen in 2016, niet per sé verschenen in 2016.
In de eerste plaats zijn dat alle boeken die we met dE LeeSclub hebben gelezen, stuk voor stuk favorietjes van mij. Momenteel lezen we trouwens Het leven van Pi, meedoen kan nog altijd!

Dan nu mijn top 10, in willekeurige volgorde. (Met links die ook best willekeurig zullen zijn, als jullie maar kunnen achterhalen waar je het boek kan vinden is dat ok hé.)
Wie weet komen er nog wel van deze boeken op het lijstje voor onze leesclub.

1) Wonder: Een geweldig boek, verplichte lectuur op scholen, vind ik. Een boeiende inkijk in het leven van iemand die er anders uitziet.
2) Zie de dromers: Ik zou het zelf niet beter kunnen zeggen ;) Trump, lees dit boek! Actueel, confronterend, blik-verruimend.
3) Simon versus de verwachtingen van de rest van de wereld: Ook weer een boek dat ze op elke school moeten lezen. Een boek over iemand die er hetzelfde uitziet maar vanbinnen een beetje anders is.
4) Het smelt: Een bestseller die ook echt goed is. Lize geeft met Eva een stem aan mijn generatie. Ze geeft een stem aan mensen die samenleven in een dorp maar in plaats van te praten liever zwijgen... Horen, zien en zwijgen maar dan fout.
5) De consequenties: Boven alles is dit voor mij een eenzaam boek. Een boek dat gaat over iets gemist hebben en daar naar blijven hunkeren. Onbewust leven om een leegte te vullen. Een wijs, intelligent, mooi maar ook best vreemd boek.
6) Een leven na jou: Hoewel het een vervolg (na Voor jou) is, een indrukwekkend boek. Geen flauw afspinsel, misschien zelf beter dan het eerste boek. Jojo doet het weer. Op een vlotte, aangrijpend manier recht in mensen hun hoofd en hart kijken en jou laten meelezen én huilen :)
7) Kleine bij: Ontroerend, ontluisterend, blik-verruimend en actueel. Meer mag ik niet vertellen... Incendiary is ook een boek van hem.
8) Alice, het wolvenmeisje:  Over wolven, dan is het al een plus voor mij. Maar ook over ouderliefde, angst, trauma's, psychologie en liefde tout court.
9) Billie:  Als Anna een nieuw boek heeft dan hol ik naar de winkel. Ik drink elk woord, laaf me aan elke pagina en zwelg in een zee van letters. Elk perfect op hun plaats. Genot dat grenst aan perfectie.
10) Golden Boy: Wat een eye-opener! Zoals mijn favoriete zangeres Mina het zegt: "Gender is over! If you want it." Net zoals Wonder een boek met meerdere perspectieven en dat maakt het zo een goede boeken. Weer een onderwerp (interseksueel) waar ik veel te weinig van af wist. Weer een actueel boek, ook een must read voor scholen.

En dit is maar een piepie-kleine selectie. Ik las dit jaar al 78 boeken.

Wat een lees-jaar! Wat leerde ik veel bij. Mijn blik is veel ruimer en mijn hart groter. Ik huilde, ik lachte, ik tetterde Karel de oren van zijn hoofd. 'Vluchtelingen, gender, ouder-kind relaties, opvoeding, dood, liefde, wolven, anders geaardheid,...' Allemaal super boeiend en vaak onderwerpen waar veel te weinig over gepraat wordt. Ik weet weer wat doen op donderdag op mijn blog komend jaar :)

Dit lijstje zegt ook weer dat ik veel dingen voor kinderen of YA lees en het legt ook weer ferm mijn ziel bloot... Het zij zo. Ik leg graag mijn ziel bloot om moois met jullie te delen. Stuk voor stuk zijn het ook boeken met opwijkende mensen, hoe kan het ook anders :)
Mensen die anders zijn, ik hou er van. Zij laten ons een wereld zien die mooier is, rijker is, wijzer is. Zij brengen kleur op grijze dagen, hoera voor de opwijkenden!!!

Ik zou zeggen: veel leesplezier in 2017! Laat jullie favoriete boeken maar komen en vergeet niet mee te lezen met dE LeeSclub!

One's destination is never a place, but rather a new way of looking at things.
-Henry Miller-

Lees ze,
liefs Els

Ahja: Alvast fijn feesten en een geweldig 2017!!! Dikke merci voor alle moois van afgelopen jaar. Komende dagen worden weer hectisch qua werk en feesten dus...

Els en vakantie

Op vakantie neem je jezelf mee...

Dus ook al je zorgen, angsten, ptss en vooral een hoofd dat nooit stopt met denken.

Over bovenstaande dingen vertel ik later nog wel eens, vandaag op Dankbare Dinsdag wil ik het over dankbaar zijn hebben (klinkt logisch, niet).

Wij hadden, zoals elk jaar, een geweldige vakantie. Mooi, veel ontspannen, genieten, natuur, cultuur, lekkers,... Wij bezochten The Pipers, The Hurlers, Tor, Golitha Falls, Tretheuy Quoit, Blackwater Forest, ... Alles om ter mooist en indrukwekkendst.

En toch. Wat er mij die dagen het meeste plezier bezorgde en wat mij nu nog het meest is bijgebleven zijn de kleine dingen, de niet geplande dingen, de extra's.
Het vogeltje dat ik bijna kon aanraken, de roodborst op ons pad, pannenkoeken in de regen, het paard aan de picknick, de schapen op de weg, het samen kleuren in ons kleurboek, de mopjes, het perfecte rondje in mos,...

Ik moet er nog steeds een beetje van huilen :)

En dan begin ik te malen: moet ik daar zo ver weg voor gaan? Moet ik daar zo veel centen aan besteden? Kan ik die kleine dingen hier niet vinden, dichterbij en gratis?
Ja en nee.
Ik genoot ook immens van het groen van Golitha, de imposante bomen in het arboretum van Blackwater, de pelgrimage aan de Tor,...

En dan besef ik weer dat gedachten over dingen bepalen hoe de dingen voelen.
En besef ik dat ik ik ben door mijn oog voor het kleine. Die ik neem ik overal mee.
Die ik wordt gevoed door het grote en geniet van het kleine.

Geraakt worden door kleine dingen is een geschenk dat ik met me mee neem, waarheen ik ook ga.
Het is een compensatie voor het pijnlijk geraakt worden door negatieve kleine dingen. Het is en en, niet of of.

En het is niet erg dat op grootste dagen kleine dingen me het meest bijblijven.
Het is gewoon weer een extra opwijking waar ik dankbaar voor ben!

Herkenbaar voor jullie?


Het kan pijn doen om door het leven te gaan
met een open hart, maar nooit zoveel als
met een gesloten hart.
-Jim Doty-

Nog een mooie Dankbare Dinsdag lieverds,
Els

Beren op de weg

Ik hou van dieren maar...

beren op mijn pad zijn mijn vrienden niet. Ik zie ze geregeld, in grote getale... noem het een opwijking :)
Deze week was het weer van dat, een winterslaap daar doen die van mij niet aan mee.
Ik flipte over vanalles en nog wat, voornamelijk dingen die ik/we nog moeten/willen doen en het te kort aan tijd om dat alles ingepland te krijgen...herkenbaar?

Ondertussen ken ik mijzelf al zo goed dat ik meestal wel weet waar ze vandaan komen, hoe ze ontstaan. Mijn beren komen aangesneld als ik mij niet senang voel. Niet goed in mijn vel zitten komt meestal door een overprikkeling (gebeurt nogal snel als je een PTSS hebt...) en die overprikkeling kan goed of slecht zijn geweest.
Jammer genoeg is overgevoeligheid niet uit te schakelen en maakt ze geen onderscheid tussen dingen die fijn zijn en dingen die dat niet zijn. Samen zijn met Karel is het fijnste dat er is maar jammer genoeg kan het mij ook ferm veel 'strepen' kosten. Niet Karel an sich hoor.
Vorige week waren we een paar dagen samen vrij, we planden allerlei fijne dingen die al lang op ons lijstje stonden en amuseerden ons enorm.
Maar...
Die paar dagen vrij, midden in de week, betekenen dus ook: afwijken van de vaste structuur, veel prikkels en geen dag-zonder-een-kat-te-zien-als-compensatie-voor-mijn-werk (oftewel donderdag ;) ).

In Els-taal: om problemen vragen...
Dat is wat te veel 'strepen' verliezen met mij doet: ik ga beren zien, mij zo maar heel down voelen, angstig worden om kleine en grote dingen, mij ziekjes voelen, mijn controledwang gaat in overdrive... Niets waar ik aan ga sterven maar wel allemaal dingen die het leven lastiger en minder fijn maken. Dus daarom proberen wij zo veel mogelijk structuur in te bouwen, alles netjes op een kalender te noteren, veel tijd in de natuur door te brengen en maar part-time te werken (ik).
Niet altijd makkelijk, niet altijd fijn. Maar het maakt wel alles leefbaarder en aangenamer.

En oh, ik laat me vaak vangen hoor. Ik had zelfs nog meer op de kalender gezet vorige week. In overleg met Karel schrapten we gelukkig al een paar dingen. Soms vind ik het jammer, dat niet alles meer kan en lukt. Dat er na afwijken van de structuur soms een prijs moet worden betaald.
Maar meestal ben ik blij, dat wij inzien wat mij/ons helpt. En niet zo maar verder hollen, vol verbazing over alle kwalen die steeds vaker en harder opduiken (zo kennen we een paar mensen). Want niet alleen ik heb behoefte aan wat meer stilte en rust en natuur. Ik denk dat veel mensen er baat bij zouden hebben maar dat ze het niet eens beseffen...

En die beren? Die zijn weg. Dankzij geweldige teamwork tussen Karel, Brené en ikzelf.
Karel had het idee dat je beren enkel van het pad krijgt door ze honing aan te bieden.
Brené zegt dat schaamte enkel verdwijnt door er over te praten.
Dus...
vertelde ik Karel al mijn beren, stuk voor stuk en in detail (gênant en kinderachtig vond ik)
daarna gingen we met de kalender aan tafel zitten en schreven elke beer op een plaatsje.

Al die geplande dingen gaan niet (op de genoteerde dag) gebeuren. Ondertussen zijn we 3 dagen verder en zijn er al dingen geschrapt en verplaatst, dat dat ging gebeuren wisten we al toen we ze noteerden. Maar toch hielp het de beren van mijn pad.
Ik zag weer licht tussen de bomen en voelde mijn ademhaling terug in mijn buik zakken, ik kon weer ademen, oef.
Ik functioneer beter als ik controle heb (of denk te hebben) en dingen zwart op wit zie staan, ik moet daar niet in overdrijven, dat weet ik -een werkpuntje-. Maar als ik die beren weer zie verschijnen weet ik nu wel wat er helpt.
Ze gewoon recht in hun gezicht kijken, ze benoemen, ze delen en hen een plaatsje geven.
Zwart op wit. Even geen twijfel meer. Veranderen kan altijd nog, daar hebben ze de typex voor uitgevonden ;)
Verdrukken, negeren, minimaliseren helpt niet.
Er met de voeten vooruit inspringen, in die vuile modder. En vol vieze vegen lachend weer boven komen :)

Nog mensen met beren? Trucs tegen beren? Ptss tips?
Mijn panel van wijzen, ik hoor jullie graag!

Acties weerspiegelen prioriteiten.
-Mahatma Gandhi-

Nog een fijne, opwijkende donderdag,
liefs Els

Eat pray love

Wat komen moet dat komt...

Ik geloof in de magie van timing. Laten we dat een opwijking noemen :)
Iets gebeurt als het moet gebeuren, niet eerder, niet later.

Zo las ik bijna 10 jaar geleden het boek 'Eten, bidden, beminnen' van Elizabeth Gilbert, uit de bib. Het deed iets met me, bleef in mijn hoofd rondspoken dus kocht ik het boek en las het nog eens. Ik werd er weer door gegrepen en voelde diep in mij dat er een soortgelijk pad voor mij weg lag. Let op, dit is allemaal in mijn 'voor-leven'.

Toen in 2010 de film van dit boek uitkwam wou ik die dan ook dolgraag zien. Net voor de film uitkwam gebeurde er wat mijn leven indeelde in een voor en na. Dé overval.
Veel was voor mij op dat moment niet meer evident of mogelijk, waaronder nar de cinema gaan. We deden het toch. Op een doordeweekse avond, om de grote drukte te vermijden.
Ik ging de zaal binnen, zag de film en begon te huilen, ik ging al huilend de zaal uit, zat al huilend in de auto (naast Karel) en ging uiteindelijke huilend naar bed.

Want nu, na de feiten besefte ik wat het boek me al verteld had: ik moest ook op pad gaan om mijzelf te vinden. Mijn 'reis' zou bestaan uit therapie en Karel zijn oren er af tetteren. En ze zou ook veel langer duren dan een jaar.
Maar ik ben de tocht aangegaan en heb mijzelf (voor een groot deel) gevonden.
'Klaar is kees' zou je zeggen. Dank u Elizabeth Gilbert.

Als fan van het boek en de film vroeg ik de dvd aan de Sint (en die vervulde mijn verlangen). 5 jaar heeft die film op het schap gelegen, 5 jaar! Tot afgelopen zaterdag. Plots kreeg ik het gevoel: nu moeten we hem nog eens bekijken. Het leek me ook appeltje eitje, angst om in te storten zat er niet meer in. Ik had mijn les al geleerd, dacht ik...

De film was gedaan en ik lachte. Zie je wel, nog wel een goede film met geweldige boodschap maar ik had mijn deel al gehad. Toen hamerden de woorden van Elizabeth door mijn hoofd: 'Je moet jezelf vergeven'. Steeds luider en luider, mijn hoofd begon pijn te doen en mijn ogen begonnen te branden.
Ik dacht nog: 'Vergeven is heel belangrijk, dat weet ik. En een ander vergeven is jezelf een geschenk geven. Ik heb gewerkt aan vergeven, niet altijd met een even goed resultaat maar oefening baart kunst. Ik kom er wel.'

Het hameren werd luider en luider, één woord sprong er uit: jezelf!
Toen kwamen er de tranen, een stortvloed...
Jezelf, dat stuk was ik vergeten.
Mijzelf.

Ik heb fouten gemaakt. Vaak geen fouten in mijn eigen ogen (niet meer) maar voor anderen waren het pijnlijke fouten. En dat besef maakt dat ik mij schuldig voel.
En daaaaarom is het zo belangrijk mijzelf te vergeven.

Iets beseffen is niet iets kunnen, maar het is een eerste stap.
Dank u Elizabeth, again.

Het deed pijn, het was niet fijn. De avond eindigde anders dan verwacht. 
Zoals steeds was Karel daar, en hij begreep me. Waar voor dank, ook again :)

Het kwam zoals het moest zijn. Elke stap op het juiste moment. Ik was er nu pas klaar voor.
Maar wanneer ik ooit helemaal klaar ga zijn, geen idee...
Nooit zeker? Dat maakt het leven diep en wijs en rijk, niet?

Hebben jullie dat ook? Van die dingen die pas gebeuren als je er klaar voor bent? Films of boeken die dat hebben veroorzaakt?
Ik hoor het graag!

Als iemand zich afvraagt wat de foto's voorstellen: mijn nieuwe gordijnen! We kochten 3 babylakentjes, ik naaide er een feston-randje aan en haakte er daarna lusjes aan. Karel bevestigde een metalen buis boven het raam en nu hebben wij voor minder dan 5 euro (buis niet meegerekend) lakentjes van de kringwinkel! Ik bedoel gordijnen :)
Ik ben echt dol op die kant...(Engelse kant?)

Mijn ziel ligt weer bloot, ik ga even bekomen...En hopen dat iemand iets aan mijn zielenroerselen heeft...

Vergeef jezelf,
je had de ervaring nodig.
-Gezegde Cherokee-indianen-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

OK, ok of niet ok?

Een lastige...

Vandaag wil ik een lastige opwijking met jullie delen. Een pijnlijke, waarbij ik hoop niemand voor het hoofd te stoten.
'Bewust' kinderloos zijn.

Ik (wij) zijn bewust kinderloos. En bewust gelukkig, met deze keuze en ons leven. Althans dat dacht ik, meestal toch...
En toen was daar Halina Reijn in DWDD, over haar opiniestuk in De Morgen. Hét stuk over OK vrouwen. (OK staat dan voor Ongewenst Kinderloos.)
Ik vond Halina geweldig moedig en wijs. En toch voelde ik me na haar verhaal op tv lastig. Er bleef iets in mijn hoofd zeuren maar ik wist er niet direct de vinger op te leggen.
Het bleef hangen, ik voelde me treurig en wist niet waarom...

Tot daar plots hét inzicht was: ik ben ook een OK.
Eerst en vooral even tussendoor: ik weet dat er mensen zijn die om lichamelijke, medische redenen geen kinderen kunnen krijgen én dat dit enorm pijnlijk is. Lees dan maar niet verder, mijn O is veel kleiner dan jullie O en ik wil me niet met jullie vergelijken of iemand kwetsen!
Het gaat zoals vaak om woorden he. Wat is gewenst en wat is ongewenst en wat is bewust en ...

Mijn inzicht deed pijn, ferm pijn. Vandaar dat ik het nu pas met jullie deel. Ondertussen heb ik vrede met het inzicht. Ben ik er blij om. Als je iets inziet kan je er met aan de slag, het verwerken en het een plaats geven. Zolang je het inzicht niet hebt (al besef je soms, zoals ik, niet dat er iets te beseffen valt) blijft het aan je hangen en diep vanbinnen zeuren.
Je moet er ook wel vrede met nemen. Want eens je het hebt beseft kan je vloeken zo veel je wil, het inzicht gaat niet weg en je kan niet meer terug naar de 'voor' tijd. Het was gewoon makkelijker toen ik nog kon denken dat het een volledig bewuste keuze was. Beseffen dat er een onbewust, niet gekozen deel aan verbonden was maakte alles veel pijnlijker. Minder afgelijnd en zwart-wit. Iets waar nog aan gewerkt moest worden en werken aan zoiets doet pijn...

Waarom is het dan nu O in plaats van G? Omdat ik besefte dat het feit dat ik (wij) geen kinderen willen te maken heeft met al wat ik al meemaakte in mijn leven. Ik heb een aantal dingen meegemaakt en beleefd die er voor hebben gezorgd dat ik geen tikkende klok (meer) heb.
Ik heb ervaringen en inzichten gehad die mij maakten tot wie ik nu ben.
Ik heb daar vrede mee en ben (meestal zelfs) heel blij met wie en hoe ik ben.
Maar dat heeft er dus voor gezorgd dat wij zonder kinderen door het leven gaan.
Voornamelijk door de angst niet in staat te zijn om het goed te doen, een kind aan de wereld schenken.

Ik ben iemand die vind dat je je angsten te lijf moet gaan. Vallen en weer opstaan, blijven proberen.
Dat gaat dus op voor bijna alles in het leven maar niet voor 'mama zijn'. Daar kan en mag je niet falen, daar moet je het goed doen. En door mijn verleden denk ik daar niet toe in staat te zijn.

Heeft dit inzicht mijn (onze) beslissing veranderd? Nee, totaal niet. Ik ben nog even zeker van die beslissing. Het deed gewoon pijn om te beseffen waar die beslissing vandaan kwam. Die is niet in mij 'geboren' (rare uitdrukking in deze context) maar wel gevormd (mede) door dingen buiten mij om. Dingen die niet zo fijn zijn ;)

Vandaar dat ik dus denk dat het ook een beetje O is bij mij/ons. Ongewenst. Want als alles anders was gelopen liepen hier ten Huize Dingen Die fijn Zijn misschien wel kleine Kareltjes en Elsjes rond.
Maar dat is het leven he, als als als.

Ik hoef geen medelijden of mensen die me proberen om te praten. Het is zoals het is en het blijft zo.
Ik wilde dit enkel delen om te tonen dat het inderdaad een lastig onderwerp is, geen kinderen.
Het is niet allemaal zwart-wit en eenvoudig.
Het doet soms pijn, om allerlei verschillende redenen. En die O of die G kan staan voor heel uiteenlopende dingen. Halina was zo moedig om dit onderwerp aan te snijden. Onze taak is het nu om het bespreekbaar te maken, zonder oordelen. Want geen kinderen hebben blijft best nog wel een taboe, merk ik vaak.

Ik denk, net als Halina, dat essentie zich kan manifesteren in alles!
En liefde geven, daar draait het om, aan wie of wat dan ook.
Leef gewoon vanuit je hart en ziel en dan ben je bezig zoals het bedoeld is.
Liefde is alles!

Samen op hetzelfde pad, het blijft fijn!

De omstandigheden kan je soms veranderen.
Je gedachten kan je altijd veranderen.
-Abraham Hicks-

Bedankt voor het 'luisteren'!
En nog een fijne op-wijkende donderdag,
liefs Els