Homeopathie

Ik doe het zelf wel

Het is iets minder dan een jaar geleden dat ik voor het laatst naar mijn homeopate ging. Niet omdat ik niet meer wil gaan, wél omdat het voor mij niet veilig voelt om te gaan. Ik moet 2 trams heen nemen, 2 trams terug; ben dus een halve dag op pad met het openbaar vervoer. Wat ik nu liever niet doe. 

 

In mijn hoofd heb ik haar al gemist maar mijn lichaam deed het best goed zonder. Ik hoopte dus stiekem dat ik 'genezen' was. Tot ik vorige week op jaarlijkse controle ging bij mijn gynaecologe. Sinds ik daar voor het laatst was is ze naar een groepspraktijk verhuisd. Het was vroeger niet abnormaal dat ik daar een uur of langer in de wachtzaal zat omdat haar afspraken zo uitliepen. Dat zou in de nieuwe praktijk niet meer het geval zijn omdat ze daar ook over de diensten van de secretaresses zou kunnen beschikken. (Het zijn er ook de tijden niet naar om lang ergens aan te schuiven.)

Het bleek daar nog erger dan ervoor: 1,5 uur wachten. Schreeuwerige 'kunst' aan de muur. Patiëntes van 3 dokters in 1 ruimte (wel met een raam open, maskers op en afstand), een luide commerciële radio, een tv-scherm zonder geluid maar met verspringende beelden, het overleg tussen de secretaresses, hun telefoon, de patiëntes die onderling begonnen babbelen (roepen, wegens de afstand), iemand anders die muziekclips (met geluid) op haar telefoon zat te bekijken,... Prikkels, prikkels, prikkels. Ik werd gek, mijn ptss kwam in volle snelheid terug op. 

Omdat ik niet lichamelijk weg kon verdween ik geestelijk. Ik heb geen letter gelezen, herinner me amper iets van het onderzoek, en ben (eindelijk) thuisgekomen gecrasht. Met nachtelijk hyperventileren en al.

Ondertussen heb ik al een ganse week spierpijn alom, een druk op mijn borst en weinig adem. Ptss dus. Ik ben er nog niet vanaf :(

Ik was eigenlijk al vergeten hoe erg het kon zijn.

Daarom vertel ik dit. Met de billen bloot gaan is een opwijking van mij ;)

Omdat het me een inkijkje gaf in hoe de wereld was (mijn wereld maar ook die van ons allemaal): druk en luid en chaotisch en vol. Te druk, te veel prikkels. Voor mij maar ook voor vele anderen.

Ik wil ook terug naar 'het normale'. Zonder pandemie. Maar wat was dat? En kan het niet anders? Beter? minder? 

Oké, ik heb nog last gehad van angst-ptss. Een pandemie is ook niet niks. Maar de overprikkel-ptss, daar had ik geen last meer van. Omdat er dus minder prikkels zijn. Wat een pluspunt is in een tijd waar er voor de rest niet veel plus is.

Ik ben dus nog niet genezen. Integendeel. Door minder te 'oefenen' vrees ik dat ik vatbaarder ben. Maar is dat echt een 'fout' van mij, mijn lichaam? Kunnen we niet proberen de wereld te veranderen in plaats van mensen te harden?

Een beetje minder van alles lijkt me goed voor de mens én voor de natuur. 

Geen idee hoe dat moet gebeuren. 

Geen idee wat dé oplossing kan zijn. 

Maar dat minder meer is is weer eens bewezen.

Ik doe het kalmpjes aan vandaag. Voeder de vogels extra, knuffel de katten en lees wat. Poëzie bijvoorbeeld. Zoals Zwemlessen voor later. Ik kocht laatst ook Little Women, omdat ik het zo een geweldige film vond in de cinema. En hij was weer super :)

 

“Take some books and read; that’s an immense help; and books are always good company if you have the right sort.”
-Louisa May Alcott, Little Women-

 

Zorg goed voor jezelf,

liefs Els 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

 

 

Bloed en boeken

Als ik een spuit zie val ik flauw;)

Maandag moest ik dus even naar het ziekenhuis. Waarom? Sinds de overval knarsetand ik, ondanks een opbeetplaat. Nu had ik al enkele maanden een bultje in mijn mond, dat bleek volgens de tandarts een fibroom door het bijten (en blijven bijten op één plek). Ik moest het laten verwijderen omdat het anders enkel zou groeien.

Dus ik maakte een afspraak in het ziekenhuis. Ik moest best lang wachten voor een afspraak, zo lang dat Karel tegen dan al op zijn nieuw werk bezig zou zijn en niet zou meekunnen. Normaal gaat hij altijd mee want ik ben geen held in het ziekenhuis. Was geen held ;)
Ik zou ook 2 trams heen en 2 trams terug moeten nemen (niet echt makkelijk met ptss).

Maar ik ging, alleen. Met het idee dat het iets kleins zou zijn dat gewoon kon afgeknipt worden of dat er op een later tijdstip een operatie zou volgen. Het werd maandag al direct een operatie. Ik moest naar huis (2 trams, waarvan 1 met vertraging en een stuk fietsen) met een plaatselijke verdoving, een lading pijnstillers en ontstekingsremmers binnen én een ijszak tegen mijn kaak ;)

En dat was niet makkelijk en thuisgekomen ben ik halfdood op de zetel 'gepoeft'.
MAAR ik deed het wel. En het ging goed. Vooral de heenweg ;)

Ondanks mijn ziekenhuis-angst, mijn ptss en hsp én mijn idee dat ik niets alleen kan.
Het ging goed. Alles verliep prima.
Wat een eye-opener!
Ik kans dus wel moeilijke dingen alleen. 
En wow, dat voelt goed.
Daar moet ge dus 40 jaar voor worden ;)

Dus: dank u Karel om niet mee te kunnen. (En ook dank u voor de 1000 keren dat ge wel verlof kon nemen en meeging naar vanalles en nog wat.)

En ook, laten we eerlijk zijn, dank u: Cassandra Clare! Want uw giga dikke boek en de wereld van Julian en Emma hebben mij er echt wel ferm doorgesleurd.
(Note to self: ziekenhuisnoodkit = een boek om in te verdwalen.)

Ik vertel jullie dit allemaal omdat ik denk dat ik niet alleen ben in het sukkelen in evenwicht vinden tussen leven naar je etiketten (hsp, ptss,...) en je grenzen verleggen. Vaak gaat het me (onverwacht) niet goed af en nu onverwacht wel.
Dat is dus ook het leven: positieve verrassingen en negatieve. Het is een schommel, een rollercoaster.

En je bent nooit oud genoeg om te groeien! Niet vergeten!


''Je ergste vijand kan je niet zoveel kwaad doen als je eigen gedachten. Maar eenmaal beteugeld kan niemand je zozeer helpen.''
-Uit de Dhammapada -

Maak er nog een opwijkende donderdag van en groei!
Els


Ohja, momenteel ben ik bezig in Drie vrouwen. Hét boek dat je deze zomer moet lezen. De hype. Non-fictie. Ben benieuwd...


Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

PTSS met lepels en strepen

Delen helpt

Deze week las ik een geweldig blogbericht van Kelly, die trouwens altijd en overal geweldig schrijft. In dat bericht schrijft zij over prinses en haar lepels. Oorspronkelijk zou de lepeltheorie van Christine Miserandino komen.

Wat een feest van herkenning! Ik heb ook (geen) lepels! Alleen noem ik dat al jaren mijn strepen. Zo fijn om te lezen dat ik niet alleen sta (wist ik ergens wel al, maar toch). Omdat ik geloof in miserie delen om het leed te verzachten en de schaamte weg te nemen, het taboe te doorbreken, vertel ik hier in het kort over mijn strepen. #opwijking :)

Sinds de overal heb ik ptss, mijn hoeveelheid strepen verminderde drastisch. Na een tijdje bleek de ptss chronisch, mijn aantal strepen voorgoed verminderd. Dat is ferm kut maar valt ook wel een beetje op te lossen. Door minder strepenvretende dingen te doen. Dat is de theorie, de praktijk is iets lastiger.

Afgelopen maanden heb ik elke week een dag extra gewerkt om een zieke collega te vervangen, ik kreeg die giga griep, het was een grijze lange winter,....
Dat betekent dus nog wat strepen minder. Ik kan die aanvullen hoor, met boswandelingen, veel alleen thuis zijn, veel slapen, creatief bezig zijn,... Me time om het modern te zeggen ;)
Maar daar was niet altijd tijd, ruimte en energie voor.

Want ja, strepen 'maken' kost vaak ook energie. Tijdens het maken verspeel je er ook weer een paar. Je moet dus zien dat je op het einde van de rit in de plus staat of het heeft niets uitgehaald.
Strepen kunnen geestelijke maar ook lichamelijke energie bevatten of wegnemen.
Soms denk je strepen te gaan winnen maar valt dat tegen.
Soms verlies je plots strepen, zonder aanleiding of waarschuwing (mijn criticus noemt dat absoluut zwakte, fout van mij, weet ik).
Soms verlies je strepen zonder dat je er iets aan kan doen: collega die niet 3 weken ziek is maar 8 weken, door de tram die niet rijdt en de bus die je dan moet nemen, omdat je niet onder (familiale) verplichtingen uit kan of wil,...
Strepen verlies je soms trouwens ook bij fijne dingen: omdat het er druk is, het lang duurt, het veel indrukken oplevert,...

Leven met strepen is wikken en wegen.
Het maakt wel dat je bewuster gaat leven, meer let op wat levert me iets op en wat niet (al klinkt dat heel egoïstisch en is het daarom niet makkelijk voor mij).
En ja, ik ben daar in theorie veel beter in dan in de praktijk.
Maar ik besef het steeds meer en meer (raar dat het me nog niet al lang kristalhelder duidelijk was, ontkenning zeker): dit is het, hier moet ik het met doen.
Ik kan maar beter loslaten, omarmen, er in duiken en er het beste uit halen.
De overval is dan ook nog maar een dikke 7 jaar geleden, het is blijkbaar soms nog best vers ;)

En er zijn zo veel mensen die het erger hebben, veel erger. En dan schaam ik mij voor mijn enorme berg strepen/lepels in vergelijking met hen. Mijn hart is vandaag bij alle slachtoffers wereldwijd, dikke kus!

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
-Roland Holst- 

Liefs,
Els

Goede en slechte etiketten

Wat scheelt er nu eigenlijk allemaal met Els?

Ik zit nog altijd in het zelfde straatje. Een straat die speciaal voor mij werd geopend op 1 januari, meer symbolisch kon het niet ;)
Alé, hetzelfde straatje is veel gezegd. Mijn uitzicht is al veel groener en mooier, maar de pijn-straat is nog steeds mijn locatie.

Al maanden wil ik jullie vertellen over mijn pijn, mijn zoektocht, de wegen die ik weigerde te nemen en de weg die ik op kousenvoeten opstapte. Maar ik weet niet goed hoe en wat en waarom en ben er zelf nog niet helemaal uit. Hoe kan ik jullie dan een samenhangend verhaal vertellen?

I try.
Mijzelf bewust het etiket PTSS en HSP opkleven, dat heeft me geholpen. Ik wist dat ik een post traumatische stress stoornis heb en dat ik hooggevoelig ben. Ik leerde dat er tegen vechten me niet vooruit hielp maar eerder het tegengestelde. Maar ik zag zo op tegen dat levenslange etiket. Zeker dat van PTSS, gezond is dat niet en het hoort bij mijn slachtoffer-geweest-zijn en ik wil me geen slachtoffer (blijven) voelen.

Aanvaarden dat ik het nu eenmaal heb, inzien dat mijn 'mindere momenten en kwalen' daar uit voort komen en niet mijn eigen schuld zijn dat hielp (helpt) me enorm. Lange leve etiketten.

Tot de pijn in mijn voet na de ontsteking aanbleef, ik ook pijn kreeg in mijn heup, 2 heupen, knie, 2 knieën, bovenbenen,... Ik sliep ook slecht, had rare dingen in mijn onderbuik,... Na allerlei testen van mijn voet bleek de voet herstellende maar bleek ook dat de andere pijnen samenhingen en wel eens... zouden kunnen zijn. Een etiket waar ik geen zin in had (heb).  Een chronisch, niet echt te behandelen etiket.
Ik heb dus besloten, in samenspraak met de artsen, om dit etiket niet te onderzoeken. Geen bijkomende testen, dokters, medicijnen.
Officieel heb ik dus geen etiket er bij.
En dat voelt goed.
Al is het misschien naïef.

Ik ging op zoek naar een goede homeopaat. Ik vond een lieve, wijze dame die me ondertussen al 4 maanden helpt. Zij kleeft geen etiketten, kijkt niet naar afzonderlijke symptomen maar naar het geheel. Van wat ik voel, over droom, tot denk. We kijken wat ik eet, lees, beweeg,...
Zij ziet me als geheel, als Els en (be)handelt daar naar.
Langzaam aan voel ik me sterker en zekerder. Meer geaard dan ik in jaren ben geweest. Mijn pijn is er nog, maar vaak minder en korter van aard.

Al mijn kwalen (van allerlei aard, meer dan alleen in mijn spieren) zullen ergens het gevolg zijn van de PTSS. Die continue overdrive is niet gezond, dat wist ik, dat weet ik, dat voel ik.
Ga ik ooit kwaalvrij zijn? Ik vrees van niet.
Ben ik nu gelukkig? Best wel.

Ik voel me nog vaak angstig en onzeker, ivm het weigeren van dat etiket...
Maar soms is het beter te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Dat weet ik wel zeker. En voor nu voelt mijn straatje goed. Ik blijf hier nog even. Mijn pad, het juiste pad, zoiets.

Heel fijn om te lezen dat Eva er ook zo over denkt. Boeken komen vaak op het juiste moment mijn leven binnen... Ik geloof dat dat zo moet zijn. Noem het een opwijking, geloven in de kracht van boeken :)

Ik geloof in boeken, in homeopathie en zelfs al een beetje in mijzelf. Als dat niet mooi is :) ?

''Ik ben oud en heb veel problemen gekend, maar de meeste hebben nooit plaatsgevonden.''
-Mark Twain-



Liefs Els

Hyperventilatie en de boekenweek

Met de billen bloot

Mijn 'afwijkingen' met jullie delen met het idee jullie daar mee te helpen. Een opwijking van mij.

De griep is bijna uit mijn lichaam, ik ben nog steeds snel moe maar voor de rest gaat het wel. Wat een beest was dat seg...
Maar ik sukkel nog steeds. Naweeën van de ptss aanvallen die ik laats weer had.
En dat in combinatie met de griep en de lente die op zich laat wachten.

Vlak na de overval had ik last van paniekaanvallen met hyperventilatie. Op aanraden van mijn huisarts ging ik naar de kinesist om 'anti-hypervantilatie' te leren ademen. Dat hielp enorm. Ik zit op yoga en ook daar doen we vaak ademhalingsoefeningen dus ik 'weet' hoe ik moet ademen.

Vorig jaar sukkelde ik enorm met spierpijnen. Ik ging naar een geweldige homeopate (ik ga nog steeds trouwens) en zij vertelde me dat ik door mijn ptss al jaren hyperventileer op celniveau. Heel onbewust dus. Heeeel slecht voor de spieren natuurlijk. Dankzij haar hulp gaat het al veel en veel beter.
Maar begin dit jaar had ik veel last van druk op mijn borst (een soort van band) en duizeligheid. Toen ik weer op controle ging bij mijn geweldige arts stelde ze me gerust. Ik heb geen enge ziekte, ik hyperventileer gewoon heel de tijd. Dankzij haar korreltjes ging het direct veel beter.
Het stelde me gerust maar ook niet, ik voelde dit aan als achteruit gaan aangezien het al bewuster is. Lees: meer mijn schuld.

Tijdens mijn zware griep kreeg ik nog eens een echte hyperventilatie-aanval: met niet kunnen ademen, in een zakje ademen en alles. Zeer bewust dus.
Dat voelde dus als heel erg achteruitgaan, als heel erg mijn schuld/fout.
Want ik wéét hoe het moet en toch doe ik het niet goed.

Ferm lastige dagen dus.
Mijn therapeut zegt dat ik mijn lichaam moet leren aanvoelen, er naar luisteren.
Maar dat werkt niet door er tegen te roepen: wat scheelt er nu en waarom nu en waarom is het weer erger en wat is er dan en wat moet ik doen???

Ik moet lief, zacht en geduldig zijn. Met mijzelf, voor mijzelf.
Zeeeeer moeilijk.
En dan is daar de boekenweek en ga ik met mijn bonnen (gespaard van de feestdagen) shoppen:

Brené Brown, Marieke Lucas Rijneveld en Griet. (Over Griet heb ik het dinsdag nog.)

En ik denk, weet dat dit me gaat helpen. Want lezen is rustgevend, uiteraard. Maar boeken helpen me ook om mijzelf beter te begrijpen en milder te zijn voor mijzelf. Ik lees dingen van personages en begrijp hen, leef met hen mee. Om daarna te beseffen dat ik in hetzelfde schuitje zit. En als ik met hen kan meeleven wil dat zeggen dat ik hetzelfde medeleven ook voor mijzelf moet kunnen opbrengen. Begrijp je wat ik bedoel?

Halen jullie ook 'genezing' uit boeken? Hebben jullie ervaringen met ptss of hyperventilatie die jullie willen delen? Je weet wat Brené zegt: schaamte verdwijnt enkel door er over te praten, bij deze dus.



...dat geluk niet zozeer gaat over krijgen wat je wilt, maar over aanvaarden en loslaten wat je niet en nooit meer wilt,...
-Gezien de feiten, Griet op de Beeck-

Met de billen bloot, het is niet altijd makkelijk. Maar moeilijk gaat ook, lees ze!
Els

PTSS en LOA

Daar gaan we weer, billen bloot :

Sommigen onder jullie zullen het wel al door hebben maar ik zal het beestje nu maar eens bij naam noemen: ik heb een PTSS oftewel post traumatische stress stoornis...
Dat is mijn op-wijking van deze week.
In het kort komt het er op neer dat mijn vecht-/vlucht-reflex tijdens de overval in werking is getreden en die is niet meer volledig terug uit gegaan. Tijdens een overval of iets dergelijks is het nuttig om hyper waakzaam te zijn en alle prikkels te voelen maar in het gewone leven is dat alleen maar lastig.

Het is natuurlijk niet meer op het niveau van toen maar ik zal er blijvend last van ondervinden. Vandaar dat wij ons leven wat aanpasten. Meestal met goesting ipv tegenzin. Meestal...

Ondertussen weten jullie al hoe gek ik ben van Life Of Agony he. En vooral van hun Rivers Runs Red cd. Dat is de soundtrack bij mijn leven, echt waar. Ik leerde die cd kennen toen ik 14 was, dus al meer dan 20 jaar geleden, en ik speelde hem ondertussen al 100'en keren af. Bad seed, mijn favoriete nummer zeker al meer dan 1000 keer!
Als ik boos was, triest, eenzaam, bang, blij, teleurgesteld,... Die cd sleepte mij door mijn middelbare school-jaren (waarvan vooral het 3de en 4de redelijk kut waren), doorheen mijn studentenjaren en vooral ook door mijn ellende 4 jaar geleden.
De teksten gaan over anders zijn, er niet bij horen, ellende thuis, ellende op school, respect, de liefde voor muziek,... Maar vooral over anders zijn. En dat begreep/begrijp ik maar al te goed.

In mijn 'voor' leven zag ik ze al 3 keer. En toe mijn 'proces' begon, begon dat van de zanger (Keith) ook. Keith werd Mina. Life Of Agony heeft dus een zangeres nu en wat voor een!

Toen ik voor het eerst het nieuws hoorde dacht ik vooral: daar gaat mijn favoriete groep... En het duurde even (net als mijn proces) maar sinds dit jaar staan ze er weer, met Mina.
Deze zomer traden ze op, op het Alcatraz festival in Kortrijk en ik was erbij! En het was geweldig.
Ik met mijn PTSS, jihaa! Dat moest ik dan toch niet opgeven, oef.

Vorige week kwamen ze 2 keer, 1 keer in Haarlem en 1 keer in Vosselaar. Enthousiast kocht ik kaartjes voor beide.
Donderdag reden we naar Haarlem (3 uur met file), we kwamen toe en de zaal was tof en het liep er vol toffe mensen en ik had er zin in.
We zochten ons een goed plaatsje, vlak bij het podium met achter ons de trap naar het balkon.
Het zicht was geweldig:

Rare foto door het licht, maar vlakbij he!

Ik genoot, Bad Seed kwam redelijk snel voorbij en het was fijn! En toen begon het: krampen in mijn kaken, mijn handen tot vuisten verkrampt, nek-pijn, hartpijn,...

Ik begon mij te ergeren (niet nu he, stel je niet aan), de blonde krullen van het meisje voor mij maakten mij gek, ik kon amper nog naar de muziek luisteren en hoopte dat het snel voorbij zou zijn  en dat ik dan naar huis kon.
Tijdens een optreden van LOA!!!???

Dat noemen ze dus PTSS. Ik werd gek van alle prikkels: geluid, die witte lichten, de aanraking van alle mensen die passeerden,.. Die blonde krullen (typisch voor mij in een 'aanval' is dat, ik geraak dan helemaal gefocust op 1 ding en word daar dan echt gek van)...

Thuisgekomen had ik gigantische spierpijn overal, hoofdpijn en was ik enorm boos op mijzelf.
Die hartpijn waar ik over sprak is niet iets aan mijn hart, dat komt van te kort en te oppervlakkig te ademen. Ondertussen weet ik dat al. Na een paar paniek- een hyperventilatie aanvallen heb ik leren buik- ademhalen bij de kinesist (op aanraden van mijn huisdokter, hele goede tip van haar!).
Aangezien ik wist wat mij overkwam is het niet uit de hand gelopen maar kl*te was het wel.

Ik had er niet bij stilgestaan op voorhand maar deze zomer was het buiten, overdag, op een half lege wei... Best weinig prikkels dus. Was nu wel anders!

Vrijdag liep ik niet op wolkjes maar wel onder een grijze donderwolk. Boos op mijzelf, teleurgesteld in mijzelf en ook bang voor zaterdag...want dan gingen we weer.
Ik praatte met Karel en on-line met Jeanne en ik besefte dat het jammer was maar dat boos zijn niet hielp.

Karel en ik maakten een 'aanvals'-plan dat begon op zaterdag, na mijn werk. We gingen wandelen in het bos, ik nam een warm lang bad en dronk voor vertrek een portotje ;) Ik kan ook moed halen uit kleren dus had ik mijn kinder-zwart-met-witte-bolletjes-kleed aan en een roze gilet met vogels, super cool ;) Kei gepast voor de gelegenheid, not...
Aangekomen in de Biebob bleek het letterlijk uitverkocht: nokvol was het. Je kon geen pas zetten zonder je langs de mensen heen te wurmen... Niet ideaal.

Ik dronk een Palm (zoals in mijn jonge jaren toen ik nog elke week uitging), we zochten ons een plaats ergens in het midden maar aan de kant. Karel haalde mij nog een Palm (mijn moeder noemt dat een alcohol-probleem, ik noem dat 'beter dan een kalmeermiddel ofzo ' en mijn therapeut is het met me eens) en ik deed ademhalingsoefeningen.

Ik had besloten mij volledig op mijzelf te richten en alle vreemde blikken te negeren (die kwamen er trouwens niet). Dus stond ik daar in het roze en met bollen, tussen de liedjes in met mijn ogen dicht ademhalingsoefeningen te doen. Ik had ook of de hand van Karel of de barre aan de muur vast. Ik keek meer naar de grond dan naar Mina maar ik genoot!

Veel verder zoals je ziet en veel drukker.

Het was een magische avond. De sfeer zat goed, de band was in form, Mina was een beest en ik was cool ;) Het optreden vloog voorbij en ik was euforisch.
Zeker toen ik nog een handtekening én een kus van Mina kreeg, woehoe!

Met kusjes ;) De kusfoto zelf is jammer genoeg mislukt...

Het was me gelukt, ik kan het toch! Yes! Weliswaar op mijn manier: met een voorbereiding van bos en bad, een nuttiging van 3 alcoholeenheden (als het dat maar is he), mijn 'magische' kleding, letterlijke houvast, veel mijn ogen dicht en ettelijke ademhalingsoefeningen...
Allemaal niet echt gepast of handig tijdens een optreden maar als ik het zo overleef, who cares he...

Niet zo stoer he, die LOA-fan....
En best gênant om hier te vertellen. En het beestje een naam geven is ook lastig voor mij, een lastige coming out... Maar Mina moest vertellen dat ze Keith niet meer was, veel lastiger he...
En ik weet hoe deugd het kan doen om iets intiems met jullie te delen en daarna jullie reacties te lezen, dus...

Ik heb dus een blijvende beperking, maar ik kan er met leven (al dacht ik vrijdag even van niet). En een beetje mijn grenzen (proberen) oprekken kan geen kwaad, ik moet gewoon niet proberen ze op te blazen ofzo.
Ik moet mild zijn voor mijzelf en geduldig. En als ik rare dingen moet doen om iets aan te kunnen, dan is het maar zo he...

En zelfs al was zaterdag euforisch, ik moet er toch een beetje een prijs voor betalen. Ik heb al een week van 'grieperig' voelen achter de rug. In mijn hoofd is het nog druk-druk en mijn hart bonkt nog steeds iets te snel. Maar die prijs is het waard hoor.
En daar over gaan klagen maakt de weerslag maar trager in 'verteren'. Ik leg er mij dus maar bij neer en geniet nog wat na.

En ik probeer jullie vooral te vertellen dat niets onmogelijk is, blijf hopen en dromen en geloven...
Luister ondertussen naar je lichaam en volg je hart (want dat klopt ;)  ).

Het gaat er om dat je lief bent voor anderen én voor jezelf.
En dat je vooral niet te hard of te streng bent voor jezelf.

(Gehoord, Els!?)

If you've learned anything from me
It would be hold on to your dreams
learn from my mistakes
And it will take off some of the weight

He said,"You got your whole life to live
And so much more to give"
never compromise
And you will never live a lie

 -Life Of Agony-

Ik hoop jullie niet te veel verveeld te hebben...
Bedankt voor het lezen en misschien wel begrijpen!

Fijne donderdag nog!
Liefs
Els

Dingen die me doen huilen.

Een huil-lijstje.

Als ik veel last heb van mijn ptss word ik angstig. Als ik angstig ben krijg ik meer last van mijn ptss. Als verdediging ga ik me dan (onbewust) afsluiten. Ik voel me huilerig maar kan niet meer huilen en van die dingen. Terug kunnen huilen voelt dan goed. 

 

En ik heb al veel moeten huilen afgelopen dagen. Huilen en bijna huilen. 

Hier volgt een lijstje:

*All of us strangers (film).

*De podcast van De lesbische Liga over deze film (opgepast: spoilers).

*The power of love (na het zien van de film en heel ander liedje).

*Totally Completely fine (serie).

*Een pimpelmees die in ons vogelhuisje ging. 

*Zwaardvanger (boek).

*Ontluikende lentebollen. 

 

En jij? Wat breekt jouw hart? Op een 'goede' manier. Er is zo veel gaande in de wereld dat mijn hart ook breekt maar dat is iets anders.

 

 

 You will always deserve to feel loved, even if you’re all alone.

-Ask Polly-

 

Liefs, Els

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

 

Missen

Er is veel wat we moeten missen maar...

er is ook veel dat we creatief kunnen opvangen. Met al die online tools enzo. Maar daar ken ik niet zo veel van. En aangezien Karel en ik nog moeten/mogen werken hebben we ook niet zo veel tijd over. Wij hebben het dus nog relatief makkelijk.
Volgende week verjaar ik, dat gaat nog pieken, ik had zo veel leuke plannen. Ach, voor de rest redden we ons wel.

Zondag gingen we wandelen en daarna gingen we iets drinken in ons favoriete boekencafé Boekowski. Dat we voor alle duidelijkheid na hebben gemaakt in onze eigen woonkamer :) Onder de noemer #cafekopie . Wie doet er online mee?

Zo brengen we lol in minder leuke dagen.
Hebben jullie ook van die ideetjes?

Het nadeel van mijn verleden met 2 gewapende overvallen en ptss is dat mijn ptss nu volop in al haar glorie terug is, met de nodige kwalen en problemen. Het voordeel is dat ik mijn wereld al eens in elkaar heb zien vallen. Ik heb mij al eens aan een voor en een na moeten aanpassen. Ik weet ook dat, omdat dat toen is gelukt, dat nu ook weer zal lukken. En dat ik (we) er beter uit gaan komen.
Ondertussen is het allerbelangrijkste om de richtlijnen te volgen én van elke dag het beste te maken. Het fijne te zien in de kleine dingen.

Ik ga seffens weer werken, en ga proberen andere mensen ook een fijne dag te geven.

En ik begin seffens in een nieuw boek, benieuwd! 


''Mijn doel is niet om beter te zijn dan alle anderen. Maar beter te zijn dan ik was.''
-Dr. Wayne Dyer-

Zorg goed voor jezelf en elkaar,
liefs Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Wakker liggen

Niet durven, toch doen.

Afgelopen zondag waren wij dus in Brussel. We kozen die datum niet toevallig, het was die dag namelijk ook de grote Klimaatmars. Ik wil al jaren naar allerlei marsen gaan maar ik doe het niet. Omdat ik het niet kan. Met mijn ptss is dat (quasi) onmogelijk. 

 

Groepen mensen, zeg maar meer dan 4 personen, triggeren mijn systeem. Ik ga moeilijker ademen, begin spierkrampen te krijgen, mijn kaken verkrampen, soms krijg ik tintelende vingers en lippen, ik krijg tunnelvisie, gesuis in mijn hoofd, heel soms begin ik te hyperventileren,... Soms is dat heel minimaal, valt het te negeren Soms is het allesoverheersend, dan voel ik het op het moment zelf al heel hard. Als het minder is heb ik er soms niet te veel last van achteraf maar vaak ook wel, krijg ik een weerslag. Of als ik een paar kleintjes na elkaar heb hoopt het zich ook op tot één grote.

 

Maar alla, zondag dus. Ik wou toch gaan. Omdat ik niet enkel meer wakker lig van ptss maar ook van het klimaat. Ik maak me ernstig zorgen en voel me daar vaak alleen in staan. Nu ja, alleen niet, zie bijvoorbeeld zondag. Maar ik ken genoeg mensen die er niet van wakker liggen, ook mensen wiens job het is om er zich wel met bezig te houden. De zachte temperaturen momenteel zijn weldadig voor onze energiefactuur maar zijn volgens mij ook wel ferm alarmerend!

 

Dus voelde ik me verplicht om naar de Klimaatmars te gaan. Noem het een opwijking.  

Vandaar dat we planden om toen naar het Stripmuseum te gaan. Want: dan konden we een  extra vroege trein nemen, die nog niet boordevol demonstranten zat. Anders was ik op de trein mijn 'strepen' voor die dag al kwijt. We gingen dus heel vroeg op pad, dronken nog een koffie, bezochten het museum, aten onze boterhammen in De Botanische tuin (groen kalmeert, echt) en gingen toen lekker vroeg naar de plaats van verzamelen. Veel van de organisaties waar we lid van zijn deden zondag mee maar we sloten ons aan bij Natuurpunt. 

 

2 uur heb ik het volgehouden en toen was ik kapot en bijna gek. We waren toen nog maar een klein stukje opgeschoten, waren nog lang niet in het Jubelpark,... Zij die me een beetje kennen weten dat ik me best erg voelde falen. Iedereen was lief, het was rustig, zelfs kleine kindjes konden het af. Waarom ik dan niet!? 

 

Omdat we met de trein en tram waren was ik pas 2 uur later thuis. Nog meer kapot. Heel hard aan het doemdenken... Slapen lukte die avond ook amper. Ondertussen loop ik al dagen super verstijfd en met pijn rond.

 

En toch. Toch ben ik blij dat ik geweest ben. En probeer ik positief te denken: ik deed het toch maar, nem. Ik probeer als mijn therapeut mild te zijn voor mijzelf. Vanavond zie ik hem echt, eens horen wat hij er van denkt. Al kan ik dat ondertussen wel al raden, na al die jaren :)

 

Gaan jullie soms betogen? Liggen jullie wakker van het klimaat?

 

Iets helemaal anders: ik vind het onvoorstelbaar triest en jammer (maar begrijpelijk) dat de NS Publieksprijs niet zal worden uitgereikt omwille van manipulatie. Is heel de wereld rot? Gek geworden? Zucht...

 

Ik heb me niet laten omkopen als jury voor de Bronzen Uil hoor. Ik kies zelf wat ik graag lees en goed vind. Het Heartstopper jaarboek bijvoorbeeld! Of Tel de vlinders in de kamer.

 

Every day, you have the power to choose.

-Michelle Obama-

 

Lees ze,

Els  

 

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!    

 

Alter ego.

Superman, Catwoman, Roodkapje...

Vandaag krijgen jullie een geweldige 'tip des levens' van mij. Gratis en voor niets.

De tip is: kies een alter ego.
Klinkt raar? Kan best zijn, maar het werkt. Geloof me.
En verklaar me niet direct voor gek ;)

Ik heb allerlei angsten en een PTSS , dat weten jullie. Wat kan je dan doen: je leven door die beperkingen laten beheersen of... juist: een alter ego aanmaken.
Wat een geweldige op-wijking he!?

Onbewust deed ik dat al een hele tijd geleden. Maar pas recent besefte ik bewust wat ik heb gedaan.
Jullie kennen mij als Els maar eigenlijk toch voornamelijk als Dingen Die Fijn Zijn.
Els zou al die opwijkingen enzo niet durven delen, DDFZ wel.

Dus: Dingen Die Fijn Zijn is mijn alter ego :) Ik heb geen flashy pakje of coole gaven maar het helpt wel. Als Els niet durft dan stel ik me de vraag: is het iets voor Dingen Die Fijn Zijn?
Is het antwoord ja, dan doe ik het!

Dus ging ik gisteren naar de workshop: Planten in potten, een minimoestuin door Anita Exelmans van Velt. En het was naast enorm spannend ook fijn én leerrijk!
En ik wil (net als 45.000 anderen voor mij) lid worden.

Ik dacht dat ik best wel al groen bezig was maar amai, verkeerd gedacht. Heb jij al eens nagedacht over de herkomst van je potgrond of de zaadjes en plantjes die je later (als het meezit) in je mond stopt!? Ik nog nooit zoals na gisteren.

Fier als een gieter ging ik na de les met mijn zelf geplant plukslaatje naar huis, op de fiets, door de koude donkere nacht... Het plantje zag erg af in mijn fietsmand dus nam ik het maar onder de arm en zo kwamen we moe maar voldaan samen thuis.
Vandaag voelen we ons beide zalig in het zonnetje :)

Wat voor velen gisteren een fijne avond uit was, was voor mij een enorm spannend avontuur.
Ik vertrok als Dingen Die Fijn Zijn en kwam thuis als gewoon Els (klein Elske misschien, ik was nogal kinderlijk trots).

Allemaal dankzij mijn alter ego dus. Voor zij die zich misschien soms als PTSS-Els voelen: maak je eigen alter ego. En gebruik het wanneer het je past of je het nodig hebt. Al is het maar om ergens aan te kunnen beginnen. Clarck Kent houdt zijn pakje thuis ook niet aan he ;)

Ik wens jullie allemaal geweldige alter ego's toe en fijne, spannende avonturen én zaadjes die groeien als kool!

Enne, ik hoor graag wie of wat jullie alter ego's zijn!

Te veel mensen overschatten wat ze niet zijn
en onderschatten wat ze wel zijn.
-Malcolm Forbes-

Fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Een afwijking

Een opwijking die niet op gaat...

...noemen we dat een afwijking? Nee, we noemen dat gewoon een dip. Een dal, een put. De verlenging van gisteren hakte er ferm in bij mij. Terwijl ik zeker wist dat die er ging komen. En mijn afstreepkalender gaat tot 24/5. Dus ik was er klaar voor. In theorie. In de praktijk niet.

Huilen, paniek, onrust... Mijn vriend ptss is back :)
Ik zie onze Engeland vakantie in duigen vallen.
Ik ga nog graag werken maar het is ferm zwaar. Wij hebben geen maskers, geen schermen, we staan in direct contact met allerlei mensen. Die nog met cash geld willen betalen, die aan hun vingers likken voor ze je hun geldbriefjes geven, die hoesten, geen afstand houden,... Daarnaast zijn er ook veel lieverds en die doen deugd.
Ik wil zwemmen, wandelen in een echt bos ipv een toerke om den blok.
Ik kan vanavond niet naar mijn therapeut terwijl ik hem echt nodig heb nu. Mijn afspraak met mijn homeopate volgende week kan ook niet door gaan.
Veel dingen die me helpen bij ptss: zwemmen, bos, therapie,... vallen dus weg. Ironisch dat ze net nu wegvallen nu ik ze zo nodig heb.
Controle, een doel, schema's, een planning; dat helpt ook maar is ook amper mogelijk.

En dan voel ik me schuldig want we hebben werk, zijn samen, zijn gezond.
Een grote sorry aan allen die dat niet (meer) hebben.

Ik wil opwijken. De dingen die fijn zijn zien. Maar dat lukt niet elke dag.
Ik ben daar graag eerlijk over. Telt dat misschien als opwijking ;)?

Engeland.

Ik ga nog wat Nahko luisteren.
En genieten van mijn nieuwe boek, online gekocht bij De Groene Waterman .


''Heb geduld met jezelf, met anderen én met de gebeurtenissen in je leven.''
-M. J. Ryan-


Ik pep mijzelf op tegen onze volgende afspraak hier hoor,
liefs Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Beren op de weg

Ik hou van dieren maar...

beren op mijn pad zijn mijn vrienden niet. Ik zie ze geregeld, in grote getale... noem het een opwijking :)
Deze week was het weer van dat, een winterslaap daar doen die van mij niet aan mee.
Ik flipte over vanalles en nog wat, voornamelijk dingen die ik/we nog moeten/willen doen en het te kort aan tijd om dat alles ingepland te krijgen...herkenbaar?

Ondertussen ken ik mijzelf al zo goed dat ik meestal wel weet waar ze vandaan komen, hoe ze ontstaan. Mijn beren komen aangesneld als ik mij niet senang voel. Niet goed in mijn vel zitten komt meestal door een overprikkeling (gebeurt nogal snel als je een PTSS hebt...) en die overprikkeling kan goed of slecht zijn geweest.
Jammer genoeg is overgevoeligheid niet uit te schakelen en maakt ze geen onderscheid tussen dingen die fijn zijn en dingen die dat niet zijn. Samen zijn met Karel is het fijnste dat er is maar jammer genoeg kan het mij ook ferm veel 'strepen' kosten. Niet Karel an sich hoor.
Vorige week waren we een paar dagen samen vrij, we planden allerlei fijne dingen die al lang op ons lijstje stonden en amuseerden ons enorm.
Maar...
Die paar dagen vrij, midden in de week, betekenen dus ook: afwijken van de vaste structuur, veel prikkels en geen dag-zonder-een-kat-te-zien-als-compensatie-voor-mijn-werk (oftewel donderdag ;) ).

In Els-taal: om problemen vragen...
Dat is wat te veel 'strepen' verliezen met mij doet: ik ga beren zien, mij zo maar heel down voelen, angstig worden om kleine en grote dingen, mij ziekjes voelen, mijn controledwang gaat in overdrive... Niets waar ik aan ga sterven maar wel allemaal dingen die het leven lastiger en minder fijn maken. Dus daarom proberen wij zo veel mogelijk structuur in te bouwen, alles netjes op een kalender te noteren, veel tijd in de natuur door te brengen en maar part-time te werken (ik).
Niet altijd makkelijk, niet altijd fijn. Maar het maakt wel alles leefbaarder en aangenamer.

En oh, ik laat me vaak vangen hoor. Ik had zelfs nog meer op de kalender gezet vorige week. In overleg met Karel schrapten we gelukkig al een paar dingen. Soms vind ik het jammer, dat niet alles meer kan en lukt. Dat er na afwijken van de structuur soms een prijs moet worden betaald.
Maar meestal ben ik blij, dat wij inzien wat mij/ons helpt. En niet zo maar verder hollen, vol verbazing over alle kwalen die steeds vaker en harder opduiken (zo kennen we een paar mensen). Want niet alleen ik heb behoefte aan wat meer stilte en rust en natuur. Ik denk dat veel mensen er baat bij zouden hebben maar dat ze het niet eens beseffen...

En die beren? Die zijn weg. Dankzij geweldige teamwork tussen Karel, Brené en ikzelf.
Karel had het idee dat je beren enkel van het pad krijgt door ze honing aan te bieden.
Brené zegt dat schaamte enkel verdwijnt door er over te praten.
Dus...
vertelde ik Karel al mijn beren, stuk voor stuk en in detail (gênant en kinderachtig vond ik)
daarna gingen we met de kalender aan tafel zitten en schreven elke beer op een plaatsje.

Al die geplande dingen gaan niet (op de genoteerde dag) gebeuren. Ondertussen zijn we 3 dagen verder en zijn er al dingen geschrapt en verplaatst, dat dat ging gebeuren wisten we al toen we ze noteerden. Maar toch hielp het de beren van mijn pad.
Ik zag weer licht tussen de bomen en voelde mijn ademhaling terug in mijn buik zakken, ik kon weer ademen, oef.
Ik functioneer beter als ik controle heb (of denk te hebben) en dingen zwart op wit zie staan, ik moet daar niet in overdrijven, dat weet ik -een werkpuntje-. Maar als ik die beren weer zie verschijnen weet ik nu wel wat er helpt.
Ze gewoon recht in hun gezicht kijken, ze benoemen, ze delen en hen een plaatsje geven.
Zwart op wit. Even geen twijfel meer. Veranderen kan altijd nog, daar hebben ze de typex voor uitgevonden ;)
Verdrukken, negeren, minimaliseren helpt niet.
Er met de voeten vooruit inspringen, in die vuile modder. En vol vieze vegen lachend weer boven komen :)

Nog mensen met beren? Trucs tegen beren? Ptss tips?
Mijn panel van wijzen, ik hoor jullie graag!

Acties weerspiegelen prioriteiten.
-Mahatma Gandhi-

Nog een fijne, opwijkende donderdag,
liefs Els

40 worden

In april was het zo ver

Op 4 april (4/4) werd ik 40. Omdat 4 (rarara waarom) al van kindsbeen af mijn lievelingsgetal is was dat een speciale dag. Een dag waar ik al meer dan 30 jaar naar uitkeek ;) In de loop der jaren veranderde mijn beeld van die toekomstige dag vaak: taart, ballonnen, een bloemenjurk en veel blije mensen waren één van de weinige constanten in mijn wildste fantasieën. Feest ging het worden en wijs ging ik zijn. Naast wijs zou ik ook zen zijn, een groot huis hebben, een belangrijke job uitoefenen, kortom er staan als Madam. Met hoofdletter, uiteraard.

Hoe dichter de dag naderende hoe paniekeriger ik werd: ik wou zo veel en wat moest ik kiezen en... ik besefte ook dat ik veel dingen wou die in mijn hoofd geweldig leken maar in de praktijk (ptss, hsp, parttime werken bij een bakker) niet realiseerbaar waren. Ik was in de loop der jaren niet rijk geworden en in de plaats van minder 'issues' had ik er meer. Ik begon meer en meer in te zien dat wat ik echt wou, misschien niet echt was wat ik wou. Het was meer een soort van krampachtig vasthouden aan oude ideeën én vasthouden aan hoe het hoort op zo een dag. Onbewust vasthouden. Eens je dat beseft moet je nog gaan ontdekken wat hét dan wel moet worden. Bij mij werd het een 40-lijst. Ook best iets dat anderen me voordeden en dat daarom past bij zo een leeftijd maar door hoe ik die lijst invulde en de tijd die ik mijzelf gaf werd het echt iets van mij.

Die lijst maakte dat ik het belang aan dat getal 40 kon even wat ik er aan wou geven én het maakte dat ik in de loop van dit jaar iets wijzer werd dan ik al was (nog niet was).
Wijsheid was iets dat me met de jaren vanzelf zou toekomen dacht ik ooit. Maar in mijn geval blijkt het hard werken, werken aan mijzelf. De lijst staat dan ook vol 'moeilijke dingen', moeilijk voor mij. Toffe dingen die ik mijzelf wegens 'te duur' niet gunde, of dingen waar ik mijzelf niet slim genoeg voor achtte, of niet genoeg vrouw of niet genoeg,...
('Genoeg' moet mijn woord van 2020 worden denk ik ('lichaam' is dat van dit jaar).)

Glastonbury Tor. Een belangrijk symbolisch pad voor mij.

Het jaar zit er op en ik deed al ongeveer 3/4 van de dingen. Er zijn al dingen afgevallen ( de fluisterboot bijvoorbeeld, wegens te duur voor maar 2 personen) maar geen belangrijke dingen. Er kwamen ook dingen bij. Zoals de leesgroep Femina Libera vorige week, ik deed het quasi in mijn broek maar voel nu nog steeds een lichte high als ik er aan terugdenk (mensen, grote groep, niet slim genoeg, niet genoeg feministe, in het openbaar spreken, mijzelf iets gunnen). Voor mij was dat een ferme berg beklimmen. Mijn eerste la fille d'O was ook een lijst-item. (In dat geval ging het over mijzelf iets gunnen, mij vrouw leren voelen, en daar binnen durven stappen. 3 vliegen in één klap.) Ik ging ook al alleen iets drinken (mensen, drukte, bekeken worden, drinken bestellen, mijzelf iets gunnen,...) Ik ga nog een cursus volgen, ik ga nog in groep mediteren en die bloemenjurk moet er ook nog van komen ;)

Ik heb mijzelf een aantal uitdagingen opgelegd, door die ook zwart-wit op te schrijven kregen ze de vorm van een soort van contract met mijzelf. Niet onderuit te komen, zeker niet door angst. Ik rekte mijn comfortzone een beetje uit. Met kleine stapjes tegelijk. Dat is wat 40 worden me bracht: meer ruimte. Meer ruimte in mijzelf én voor mijzelf.

Ik ben er nog lang niet, waar ik ooit wil zijn. Maar ik groei, en word ouder en langzaamaan dus ook een beetje wijzer, oef ;)
Met dank aan vele uren therapie en een aanmoedigende Karel, en ook een beetje aan mijzelf. Hoera!

Hoe zit dat bij jou? Ben jij al wijs genoeg? Hoe vier jij belangrijke data? Heb jij ook een lijst om aan jezelf te werken? Heb je nog opwijkingen die je wil delen?

Over mijn lijst gesproken, dat is een beetje een pelgrimage. Daar ben ik momenteel super boeiende dingen over aan het lezen in Wanderlust. Geen hapklare brok maar de moeite meer dan waard.


''Een schip in de haven is veilig, maar dat is niet waarvoor het gebouwd is.''
-John Augustus Shedd-


Nog een fijne opwijkende donderdag,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!  

Opwijkende donderdag

Proberen.

Ik heb 2 dagen gewerkt. Ben nu 2 dagen thuis. Zaterdag terug werken. Ik mag blij zijn dat ik nog werk heb. En collega's zien doet ook deugd. Sommige klanten doen ook deugd. Een best grote groep mensen doen geen deugd: mensen die zich niet aan de regels houden, die ons flauw vinden als we hen niet willen aanraken, die dan eens extra in onze richting blazen, mensen die beweren dat corona niet bestaat en dat het gewoon een complot van de overheid is. Vele mensen zijn kort, grof, onbeleefd. (Ik werk trouwens in een bakkerij.) De lieverds doen dan extra deugd.

Mijn ptss is terug in volle glorie: veel huilen, amper slapen, gespannen zijn, niet kunnen lezen, veel fouten schrijven,... Maar ik doe mijn best om vriendelijk en beleefd te blijven. Tegen klanten, tegen de postbode, tegen Karel. (Want die ziet af met mij;)).

Ik heb het lastig maar voor veel mensen is het veel en veel erger. Daarom wou ik iets doen afgelopen weekend.

Ik heb alle lege flesjes verzameld die we in huis hadden (bewaard om zelf limonade te maken), de etiketten er af geweekt en er stekjes van mijn graslelie in gestoken. Alternatieve geluksplanten. Ik schreef ook een berg kaartjes.
Plan was om ze naar het bejaardentehuis te brengen waar 2 van mijn grootouders verbleven toen ze nog leefden. Ik heb ze gemaild maar kreeg geen antwoord. Ik weet trouwens niet eens of het nu nog mag, me daar voor verplaatsen.

Ze staan hier nu te wachten. Tot ik meer weet. Tot het beter gaat.
Noem het een opwijking maar ik wil iets doen als het lastig gaat. Omdat ik wil helpen. Wat mij dan weer helpt. Telt proberen ook?

Samen applaudisseren deed gisteren ook deugd. Al moest ik er van huilen en nu ik het schrijf weer.

Dikke merci aan de mensen die een bundel bestelden. Ik hoop dat het wat afleiding kan bieden. 

Als ik, zoals nu, amper kan lezen helpt het om een boek te herlezen dat ik al ken. Samen ben je minder alleen heeft me al door veel gesleurd. Ahja, Splinter staat nog op mijn lijstje. Ik lees momenteel, nog steeds, De Levende berg. Echt een boek voor nu. Over stil staan, in het moment leven. Prachtig.

Ik probeer komende weken een lichtpuntje voor jullie te zijn. Zonder te verbergen dat dat niet altijd evident is. Maar we gaan ons samen richten op Dingen Die Fijn Zijn hé! Nu is het moment om mijn naam waar te maken ;)


''Hoe kunnen wij de rijkdom van het leven zien als wij er buiten adem doorheen rennen?''
-David Gunston-

Hou jullie gezond, op afstand,
alle goeds,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Oh oh ik heb zorgen...

Zorgen en angsten. 

Ik ben grootgebracht met een gevoel van tekort. We hadden het niet breed maar er werd ook altijd op gehamerd dat iets veel kost. Dat gaf me vaak het gevoel dat ik iets niet waard was of dat ik te veel kosten met me mee bracht.  Dat zal wel niet zo bedoeld zijn geweest maar zo werkt(e) mijn hoofd nu eenmaal. Tel daar PTSS bij op en dan weet je dat ik angstig en zorgelijk ben. 

Met de stijgende energieprijzen stijgt mijn angst. We hebben altijd al op ons verbruik gelet maar doen het nu nog meer. We hebben bijvoorbeeld net een waterkoker gekocht omdat ik zo veel theetjes drink en dat maar de helft aan elektriciteit zou verbruiken van een microgolfoven. 

 

Je kan veel doen, maar niet alles. En wij kunnen het (nu) nog betalen. En dat geldt niet meer voor iedereen. Ook daar maak ik me zorgen om. Ik slaap dus niet geweldig en mijn spieren zijn weer aan het verkrampen. 

 

Dan probeer ik terug te denken aan die mooie warme (hadden we die warmte maar kunnen bijhouden) zomer. Ik knuffel Kamiel extra veel (Caries wil nog steeds niet van hem weten) en ik vlucht in boeken. Ik heb (eindelijk) Heartstopper gelezen en Lotta 5; beide hartverwarmend! 

Om even de grauwe wereld te ontvluchten. Ik ben ook bezig in Anders dan je dacht (Elle Kennedy is mijn guilty pleasure). 

 

We verslinden ook elke aflevering van Krabbé zoekt Kahlo. En zondag is het feest in de Permeke bib te Antwerpen. Slow Reading Antwerpen en Antwerpen Leest staken een prachtige middag in elkaar; zin in! Slow Sunday. Inschrijven (gratis) kan nog. Misschien tot dan?

 

 

 

Rijkdom draait niet om het hebben van veel bezittingen, maar om het hebben van weinig behoeften. -Epicurus- 

Lees ze, nog een fijne Opwijkende Donderdag!

Els

 

 

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!    

 

 

dE LeeSclub las:

Waar het licht is

Goedemorgen lieverds, bedankt om weer zo enthousiast mee te lezen. We zijn al bijna een jaar bezig en het was geweldig!! Merci!

Voor zij die nog willen aansluiten, graag. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde! En niets moet, alles mag. Een keertje overslaan is geen probleem.

Ons volgende boek wordt Het leven van Pi. Een geweldig mooi boek, vol magie en dieren. Ook geweldig knap verfilmd! We bespreken dat boek op donderdag 5 januari (ivm de feestdagen een weekje later).
En dan nu het boek dat we samen hebben gelezen:

Waar het licht is van Jennifer Niven

Waar het licht is las ik net voor de tweede maal. Ik heb weer vaak geglimlacht, mijn hart warm voelen stralen én gehuild.

Het boek vertelt het verhaal van Finch en Violet.

Een verhaal dat vrolijk begint en triest eindigt, of omgekeerd, het hangt er vanaf waar en hoe je begint…

Violet en Finch ontmoeten elkaar op de klokkentoren op school en vanaf dan begint hun avontuur samen. Het begint met een verplichte schoolopdracht, het gaat over in uitstapjes, grenzen verleggen, intimiteiten delen en het eindigt aan een meer. Het blauwe gat.

Dit boek gaat over een pijnlijk onderwerp: immense donkerte en zwaarte binnenin die leidt tot geen andere uitweg zien dan ‘de lange val’, ‘het zwarte gat’, het absolute einde.

Violet verloor haar zus en verlies nu ook nog eens haar grote liefde Finch. Beiden heeft ze niet kunnen redden. Maar beiden hebben wel Violet gered. En ik denk, ik hoop dat dit boek mensen kan redden, die net als Finch neergezogen worden door de zwaarte.

Een boek over zelfmoord klinkt als een zwaar, triest, deprimerend boek maar dat is het niet. Dit boek gaat over een intens mooie eerste liefde, over je grenzen verleggen, samen dingen delen en genieten van de kleine dingen die vlakbij zijn. Om wereldwonderen te ontdekken hoef je niet ver te reizen, als je ze maar wil zien zijn ze vlakbij. Een bal van verf, een zelfgebouwde achtbaan, het hoogste punt,… Onbekend voor het grootste deel van de mensheid maar daarom niet minder wonderbaarlijk. (Wat een geweldige opdracht van de aardrijkskundeleraar trouwens!)

Waar het licht is bevat een schat aan wijsheden en zinnen om te herinneren. (Ik onderlijnde veel.) Ik lachte en ik huilde, ook veel. Het verhaal van Violet en Finch raakt me, raakt me diep. Het zijn ook beide mensen met mooie opwijkingen.

Ik herken de zwaarte, het zwarte, de schaamte. Etiketten zijn voor sommigen mensen aanleidingen om ons anders te gaan behandelen, uit te lachen, te kwetsen. Terwijl etiketten ons zouden moeten helpen, duidelijkheid moeten verschaffen en troost bieden. Etiketten, als bijvoorbeeld ‘biopolair’, moeten andere mensen de kans geven ons te helpen en onszelf de kans te geven inzicht te krijgen in ons hoofd.

Mij helpen de etiketten ‘ptss’ ‘slachtoffer gewapende overval’ me om mild te zijn voor mijzelf, begrip te hebben voor mijn donkere dagen, mijn angsten en mijn beperkingen. En praten helpt, al is het nog zo lastig, moeilijk of beschamend. Praten over moeilijke onderwerpen, over gevoelens en emoties, over taboe onderwerpen.

Dit boek is een pleidooi voor begrip en moed. Dit boek is een pleidooi tegen zwijgen, schaamte en lafbekken. Lafbekken als in daders, niet slachtoffers. Daders die te laf zijn om over hun eigen gevoelens te praten. Daders die anderen uitlachen, uitstoten, liefde ontzeggen of wegkijken als het moeilijk gaat.

Waar het licht is gaat voor mij ook over ouders die in de fout zijn gegaan, omdat ze niet beter konden of wilden. Omdat ze tekort schoten op velerlei vlakken waarvan liefde en wortels bieden de grootste is.

Waar het licht is wil volgens mij ook de achterblijvers een hart onder de riem steken, soms kan je gewoon niet genoeg doen. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is.

Omdat de donkere, eenzame dagen er weer aan komen lijkt dit boek, en de boodschap die het brengt, me heel gepast om nu te lezen. Het is een oproep voor begrip, liefde, compassie, medeleven, taboedoorbreking,…

Waar het licht is is een liefdesverhaal, het beschrijft de liefde tussen Violet en Finch maar ook de liefde voor al het kleine en het grote in dit opmerkelijke leven. Waar het licht is vergeet je nooit meer.

“Als je denkt dat er iets mis is, zeg het dan.

Je bent niet alleen.

Het is niet jouw schuld.

Er is hulp te vinden.”

Wat denken jullie? Ik hoor het graag!

Dikke kus en merci!

Ahja, de bundel-verkoop is al over de helft... Wow! Merci! 

Een onverwachte glimlach kan
een mensenleven redden.
-Boeddhistische wijsheid-

Nog een fijne opwijkende donderdag,

liefs Els