Rabarber

Hoera rabarbertijd!

Ik sukkel weer giga met netelroos, Karel moet over een maand naar de plastische chirurg omdat de cyste aan zijn neus moet verwijderd worden,...
We zien af, pff!

Wat moet je dan doen? Kalm en rustig proberen blijven (geen talent van mij) en jezelf (ook geen talent van mij) en elkaar verwennen. Dus maak ik rabarbervlaai en rabarcello. Het eerste naar een recept van mijn moemoe, het tweede uit Zelf Ingemaakt.

De vlaai maak ik ondertussen met een tas suiker (rietsuiker nu) minder en met volkeren- en roggebloem. Tijden veranderen, goestingen niet ;)

Dat komt allemaal wel weer goed. Maar nu nog efkes niet en dat is lastig.
Ik ga seffens kei hard proberen de neer-wijking dag om te keren in een op-wijking dag. Maar niet te hard 'van de moeten' want dat is ook weer niet goed, ik hoor het mijn therapeut al zeggen :)
Brené Brown, here I come...

''Pas als je de moed toont je weg te gaan, toont de weg zich aan jou.''
-Paulo Coelho -

Liefs Els

Hyperventilatie en de boekenweek

Met de billen bloot

Mijn 'afwijkingen' met jullie delen met het idee jullie daar mee te helpen. Een opwijking van mij.

De griep is bijna uit mijn lichaam, ik ben nog steeds snel moe maar voor de rest gaat het wel. Wat een beest was dat seg...
Maar ik sukkel nog steeds. Naweeën van de ptss aanvallen die ik laats weer had.
En dat in combinatie met de griep en de lente die op zich laat wachten.

Vlak na de overval had ik last van paniekaanvallen met hyperventilatie. Op aanraden van mijn huisarts ging ik naar de kinesist om 'anti-hypervantilatie' te leren ademen. Dat hielp enorm. Ik zit op yoga en ook daar doen we vaak ademhalingsoefeningen dus ik 'weet' hoe ik moet ademen.

Vorig jaar sukkelde ik enorm met spierpijnen. Ik ging naar een geweldige homeopate (ik ga nog steeds trouwens) en zij vertelde me dat ik door mijn ptss al jaren hyperventileer op celniveau. Heel onbewust dus. Heeeel slecht voor de spieren natuurlijk. Dankzij haar hulp gaat het al veel en veel beter.
Maar begin dit jaar had ik veel last van druk op mijn borst (een soort van band) en duizeligheid. Toen ik weer op controle ging bij mijn geweldige arts stelde ze me gerust. Ik heb geen enge ziekte, ik hyperventileer gewoon heel de tijd. Dankzij haar korreltjes ging het direct veel beter.
Het stelde me gerust maar ook niet, ik voelde dit aan als achteruit gaan aangezien het al bewuster is. Lees: meer mijn schuld.

Tijdens mijn zware griep kreeg ik nog eens een echte hyperventilatie-aanval: met niet kunnen ademen, in een zakje ademen en alles. Zeer bewust dus.
Dat voelde dus als heel erg achteruitgaan, als heel erg mijn schuld/fout.
Want ik wéét hoe het moet en toch doe ik het niet goed.

Ferm lastige dagen dus.
Mijn therapeut zegt dat ik mijn lichaam moet leren aanvoelen, er naar luisteren.
Maar dat werkt niet door er tegen te roepen: wat scheelt er nu en waarom nu en waarom is het weer erger en wat is er dan en wat moet ik doen???

Ik moet lief, zacht en geduldig zijn. Met mijzelf, voor mijzelf.
Zeeeeer moeilijk.
En dan is daar de boekenweek en ga ik met mijn bonnen (gespaard van de feestdagen) shoppen:

Brené Brown, Marieke Lucas Rijneveld en Griet. (Over Griet heb ik het dinsdag nog.)

En ik denk, weet dat dit me gaat helpen. Want lezen is rustgevend, uiteraard. Maar boeken helpen me ook om mijzelf beter te begrijpen en milder te zijn voor mijzelf. Ik lees dingen van personages en begrijp hen, leef met hen mee. Om daarna te beseffen dat ik in hetzelfde schuitje zit. En als ik met hen kan meeleven wil dat zeggen dat ik hetzelfde medeleven ook voor mijzelf moet kunnen opbrengen. Begrijp je wat ik bedoel?

Halen jullie ook 'genezing' uit boeken? Hebben jullie ervaringen met ptss of hyperventilatie die jullie willen delen? Je weet wat Brené zegt: schaamte verdwijnt enkel door er over te praten, bij deze dus.



...dat geluk niet zozeer gaat over krijgen wat je wilt, maar over aanvaarden en loslaten wat je niet en nooit meer wilt,...
-Gezien de feiten, Griet op de Beeck-

Met de billen bloot, het is niet altijd makkelijk. Maar moeilijk gaat ook, lees ze!
Els

Beren op de weg

Ik hou van dieren maar...

beren op mijn pad zijn mijn vrienden niet. Ik zie ze geregeld, in grote getale... noem het een opwijking :)
Deze week was het weer van dat, een winterslaap daar doen die van mij niet aan mee.
Ik flipte over vanalles en nog wat, voornamelijk dingen die ik/we nog moeten/willen doen en het te kort aan tijd om dat alles ingepland te krijgen...herkenbaar?

Ondertussen ken ik mijzelf al zo goed dat ik meestal wel weet waar ze vandaan komen, hoe ze ontstaan. Mijn beren komen aangesneld als ik mij niet senang voel. Niet goed in mijn vel zitten komt meestal door een overprikkeling (gebeurt nogal snel als je een PTSS hebt...) en die overprikkeling kan goed of slecht zijn geweest.
Jammer genoeg is overgevoeligheid niet uit te schakelen en maakt ze geen onderscheid tussen dingen die fijn zijn en dingen die dat niet zijn. Samen zijn met Karel is het fijnste dat er is maar jammer genoeg kan het mij ook ferm veel 'strepen' kosten. Niet Karel an sich hoor.
Vorige week waren we een paar dagen samen vrij, we planden allerlei fijne dingen die al lang op ons lijstje stonden en amuseerden ons enorm.
Maar...
Die paar dagen vrij, midden in de week, betekenen dus ook: afwijken van de vaste structuur, veel prikkels en geen dag-zonder-een-kat-te-zien-als-compensatie-voor-mijn-werk (oftewel donderdag ;) ).

In Els-taal: om problemen vragen...
Dat is wat te veel 'strepen' verliezen met mij doet: ik ga beren zien, mij zo maar heel down voelen, angstig worden om kleine en grote dingen, mij ziekjes voelen, mijn controledwang gaat in overdrive... Niets waar ik aan ga sterven maar wel allemaal dingen die het leven lastiger en minder fijn maken. Dus daarom proberen wij zo veel mogelijk structuur in te bouwen, alles netjes op een kalender te noteren, veel tijd in de natuur door te brengen en maar part-time te werken (ik).
Niet altijd makkelijk, niet altijd fijn. Maar het maakt wel alles leefbaarder en aangenamer.

En oh, ik laat me vaak vangen hoor. Ik had zelfs nog meer op de kalender gezet vorige week. In overleg met Karel schrapten we gelukkig al een paar dingen. Soms vind ik het jammer, dat niet alles meer kan en lukt. Dat er na afwijken van de structuur soms een prijs moet worden betaald.
Maar meestal ben ik blij, dat wij inzien wat mij/ons helpt. En niet zo maar verder hollen, vol verbazing over alle kwalen die steeds vaker en harder opduiken (zo kennen we een paar mensen). Want niet alleen ik heb behoefte aan wat meer stilte en rust en natuur. Ik denk dat veel mensen er baat bij zouden hebben maar dat ze het niet eens beseffen...

En die beren? Die zijn weg. Dankzij geweldige teamwork tussen Karel, Brené en ikzelf.
Karel had het idee dat je beren enkel van het pad krijgt door ze honing aan te bieden.
Brené zegt dat schaamte enkel verdwijnt door er over te praten.
Dus...
vertelde ik Karel al mijn beren, stuk voor stuk en in detail (gênant en kinderachtig vond ik)
daarna gingen we met de kalender aan tafel zitten en schreven elke beer op een plaatsje.

Al die geplande dingen gaan niet (op de genoteerde dag) gebeuren. Ondertussen zijn we 3 dagen verder en zijn er al dingen geschrapt en verplaatst, dat dat ging gebeuren wisten we al toen we ze noteerden. Maar toch hielp het de beren van mijn pad.
Ik zag weer licht tussen de bomen en voelde mijn ademhaling terug in mijn buik zakken, ik kon weer ademen, oef.
Ik functioneer beter als ik controle heb (of denk te hebben) en dingen zwart op wit zie staan, ik moet daar niet in overdrijven, dat weet ik -een werkpuntje-. Maar als ik die beren weer zie verschijnen weet ik nu wel wat er helpt.
Ze gewoon recht in hun gezicht kijken, ze benoemen, ze delen en hen een plaatsje geven.
Zwart op wit. Even geen twijfel meer. Veranderen kan altijd nog, daar hebben ze de typex voor uitgevonden ;)
Verdrukken, negeren, minimaliseren helpt niet.
Er met de voeten vooruit inspringen, in die vuile modder. En vol vieze vegen lachend weer boven komen :)

Nog mensen met beren? Trucs tegen beren? Ptss tips?
Mijn panel van wijzen, ik hoor jullie graag!

Acties weerspiegelen prioriteiten.
-Mahatma Gandhi-

Nog een fijne, opwijkende donderdag,
liefs Els

Rising strong

Sterker dan ooit

Ik heb een Brené Brown verslaving. Noem het gerust een ferme opwijking :)
Ik koop en verslind haar boeken, kijk alles dat ik online van haar kan vinden en bekijk het dan nog eens en nog eens... Een beetje als huiswerk maken en studeren: herhalen, herhalen, herhalen.

Voor de mensen die Brené niet kennen en denken dat ik dweep met één of andere zelfverklaarde goeroe: Brené is professor aan de Universiteit van Houston, ze doet al meer dan twaalf jaar onderzoek naar kwetsbaarheid, moed, authenticiteit en schaamte. Ze zegt ook zelf geen zelfhulpboeken te schrijven die je vertellen hoe je je leven kan 'beteren.' Zij doet onderzoek en vertelt dan op een heel vlotte, duidelijke, soms grappige, manier wat ze ontdekt heeft. Ze schrikt er ook niet voor terug om verhalen van zichzelf te gebruiken.
Dit alles maakt haar boeken parels vol wijsheid en een genot om te lezen.

Als iedereen Brené zou lezen, zou de wereld er mooier uitzien en dat geloof ik echt.

In haar vorige boeken las ik zo veel dat ik wou leren, kunnen, toepassen in mijn leven maar waarvan ik wist dat het op weer/tegen-stand zou stuiten in mijn omgeving. Want het is fijn om dingen te leren en die dan toe te passen maar als de wereld om je heen niet mee evolueert loop je de kans het deksel op de neus te krijgen. Met je gezicht plat op de grond te gaan. Met haar net verschenen boek Sterker dan ooit leer je sterker terug opstaan, kan ik goed gebruiken :)

Wat voor mij, nu op dit moment, het meest boeiende is aan het boek is 'het hele verhaal' vertellen.
Het was me al een tijdje aan het dagen dat ik een emotie-probleem heb... En dan 'boenk' gaat het daar bij Brené ook over. Toeval bestaat niet.
Net als Brené kom ik uit een 'emotie-loos' gezin. Misschien wel een typisch zelfstandigen-probleem: verder doen, niet klagen, niet zagen, flink zijn, u niet laten hangen, doe maar normaal,... Van die dingen. Emoties daar is geen tijd voor, dat is voor mensen van een andere planeet :) Wat gaan de mensen wel niet denken (lees: de klanten)?

Het jammere (?) aan emoties is dat je wel kan denken dat je ze niet hebt maar je hebt ze toch, iedereen heeft ze. Je kan ze zo goed onderdrukken dat je ze niet voelt maar ze zijn er toch. En ooit steken ze de kop weer op, geestelijk of lichamelijk... En dan heb je geen controle meer.

Ik, met mijn vechten voor licht, zoeken naar Dingen Die Fijn Zijn werd steeds beter in de positieve emoties en dat is fijn. Je moet ook ergens beginnen hé.

Sterker terug opstaan kan pas nadat je het volledige verhaal hebt ingezien. Alle kanten, alle richtingen. Soms lijk je het verhaal doorgrond te hebben en toch blijft het spelen, dan wil dat zeggen dat je jezelf een half of fout verhaal op de mouw hebt gespeld. Aldus Brené.
Aldus een patat in mijn gezicht :)
Pfff...

Hier gaan we dan: Ik ben Els, 36 jaar en ik heb een probleem met emoties.
Voila, het is er uit. Zwart op wit.
Ik kan aan de slag.

Ik ben een hooggevoelig meisje, met een PTSS en ik huil best vaak.
Toch heb ik het moeilijk met gevoelens, vooral de donkere.
En dat wist ik eigenlijk nog niet...
Terwijl ik er met mijn neus bovenop stond... Raar he!? Maar zo gaat dat vaak in het leven, blinde vlekken waar plots een spot op schijnt en dan begrijp je niet hoe je ooit zo blind kon zijn.

Weten is niet oplossen of kunnen. Dat schreef ik al, dat weet ik al.
Makkelijk zal ook dit niet worden. Maar ik geloof in wat Brené vroeger al eens zei: als je je afschermt van iets, scherm je je af van alles.
Wat dus wil zeggen dat ik meer licht ga krijgen door het donker toe te laten. Een aanbod dat ik niet kan laten liggen :)
Ik ga dus maar weer eens op pad...Op pad naar een wholehearted leven (ook een Brené ding).

Ik kom er wel, ooit. Of ook niet. Dat is misschien wel het leven: steeds op pad zijn, één of ander beest gaan verslaan dat diep in jezelf huist...

Ik doe mijn best.


Voor alle duidelijkheid: ik schrijf puur vrijwillig deze lofzang op Brené, ze weet niet eens dat ik besta vrees ik ;) Ik ben gewoon een grote fan. Brené is een onderzoekster die onderzoekt wat er echt toe doet. Dingen die niet in cijfertje te vatten zijn maar wel onze ganse wereld bepalen. Hoe we leven, werken, liefhebben, opvoeden, leiding geven, ... Een spiegel en een knuffel in één.

Merci Brené!  En merci aan jullie om dit gebazel te lezen :)

“It is not the critic who counts; not the man who points out how the strong man stumbles, or where the doer of deeds could have done them better. The credit belongs to the man who is actually in the arena, whose face is marred by dust and sweat and blood; who strives valiantly; who errs, who comes short again and again, because there is no effort without error and shortcoming; but who does actually strive to do the deeds; who knows great enthusiasms, the great devotions; who spends himself in a worthy cause; who at the best knows in the end the triumph of high achievement, and who at the worst, if he fails, at least fails while daring greatly, so that his place shall never be with those cold and timid souls who neither know victory nor defeat.” 

-Theodore Roosevelt- 

Nog een fijne opwijkende donderdag,

liefs Els

Een grijze donderdag

Ideaal om nog eens neer-te-wijken ;)

Ik ben jullie nog altijd enige uitleg ivm mijn neer-wijking schuldig...Het heeft een tijdje geduurd maar voila, vandaag is er een goede dag voor.

Ik wou jullie al een tijdje op de hoogte brengen hoor, maar het kwam er maar niet van. Het is allemaal niet zo spectaculair maar toch wist ik niet wat en hoe... Tot ik het las in het boek van Brené (wat leer ik toch veel van haar): je moet pas iets delen met een groep (bloglezers bvb) als je er al wat met om kan gaan. En dat was dus mijn probleem: ik kon er nog niet met om gaan.

Wat mankeer ik nu eigenlijk, dé grote vraag :) 'Gewoon' wat schaafwonden in mijn maag en beginnende reflux... En dat is de mensentaal ;)
Hoe kom ik daar aan? Hoogstwaarschijnlijk van de stress van afgelopen jaren.

Het goede nieuws is dus: ik heb geen maagzweer, ook nooit gehad hoogstwaarschijnlijk (dat kunnen ze zien met een gastroscopie). Tot zo ver het goede nieuws, alé het blijft goed hoor maar toch...
Al jaren denk ik dat ik op mijn 4 jaar een eerste maagzweer heb gehad, dat ik nog verschillende bijna-zweren heb gehad, dat ik een zak aan mijn maag heb en dat ik dus in feite een 'maagpatiënt' ben die elk moment kan hervallen.
Fout gedacht dus...en dat is goed maar ook slecht nieuws. Omdat ik dus al die jaren mij zorgen maakte om niets. Omdat ik nu met echte 'wonden' in mijn maag zit die mede zijn veroorzaakt door mijn schrik voor weer een maagzweer...
Ja, het is een straatje zonder einde geweest... Door meer schrik/zenuwen meer pijn/zenuwen en door meer pijn meer schrik....
Stom hé.
En daar schaamde ik mij voor...dus het nu delen is niet zo evident voor mij.

Ik kan ook niet tegen de medicijnen die ik zou moeten nemen en neem er dus andere, die minder goed werken en waardoor het nog lang zal duren eer ik genezen ben.
Ik heb het ook nog moeilijk met het idee dat ik al die jaren foute dingen heb gedacht over mij en mijn lichaam...en met het hoe en waarom ik dat dacht...

Het zijn dus een boel lastige dingen bij elkaar maar dat komt allemaal goed hoor, geen zorgen.
Ik ben ook al ver genoeg om het nu met jullie te delen dus dat is al een goed teken hé!
Merci voor al jullie duimen en lieve woorden!!!

En nu even iets anders, het is ook een geweldig goede dag voor mijn befaamde rabarbervlaai ;)
Ik heb al een paar keer het recept proberen veranderen (iets gezonder en lijnvriendelijker) maar het échte is toch het beste!
Wat wel kan is maar 1 tas suiker nemen en de rest vervangen door agavesiroop ofzo. Maar (geen idee waarom) echte suiker op de rabarber is ook nodig, anders wordt het geen 'spijs'.

Ik heb nu zelfs een heus stappenplan in foto's gemaakt (net echt):

Bladerdeeg al even voorgebakken, rabarber er in schikken.

Uiteindelijk zijn het 7 (bio) eitjes geworden (omdat het kleintjes zijn).

Eerst een tas suiker, dan nog 'versieren' met siroop.

Rabarber voor spijs in een pannetje, met suiker want siroop geeft geen spijs. Waarom?

Eerst smelt de suiker, later pas de rabarber.

Bloem goed verdelen.

Blijven roeren.

En spijs! Warm voor mij, koud voor Karel. Liever minder brokken: langer laten staan.

Eikes er over, goed verdelen met de bolle kant van een lepel.

En klaar!

Oh, ik eet dat zo graag! Echt jeugdsentiment...
Niet echt geweldig voor mijn maag maar wel voor mijn gemoed :) En dat is ook een straatje zonder einde: blij zijn, minder zenuwen, minder pijn, meer blij, minder...

Ik geloof in de kracht van het positieve en het mooie en het goede en het lieve en...
Zo ga ik mijzelf helpen genezen, door 'positieve straatjes zonder einde ' te stimuleren!
Awel, dat is eigenlijk een op-wijking he!?
Jipie, toch opwijkende donderdag :)
En zo is de cirkel weer rond...

Vergeet de give away niet.

Today is a good day!
-?-

Liefs Els

Met de billen bloot...

alé, mij ziel dan toch ;)

Ik leef nog, zoals jullie nu kunnen merken! Dank dank dank voor het meeleven en duimen en alle lieve post!
Het viel echt allemaal reuze mee! Wie er nog voor staat: geen schrik en gewoon een roesje vragen. Dat heeft zelfs het fijne effect dat je nog een tijdje erna op wolken loopt en veel moet lachen, alé ik toch. Niet slecht he, voor een Wolkenclub-madam ;)

Dat meevallen komt natuurlijk door allerlei redenen:
-het is echt niet erg
-jullie hadden me zo veel liefde gestuurd
-sommige onder jullie konden me als ervaringsdeskundige echt geruststellen
-ik had tastbare talismannen bij. Zoals ik gisteren al liet zien. En ik geloof echt in de kracht van dingen met liefde gemaakt of geschreven voor mij. En net voor ik vertrok landde er nog een hartenvogel in mijn brievenbus:

-Karel was er bij en die weet hoe hij me 'moet aanpakken'. Hij maakt de dingen makkelijker waar sommige, onbedoeld, alles steeds erger maken.
-ik ben dan toch niet de overgevoelige, lastige waar ik altijd voor versleten ben!
Dat weet ik nu doordat ik net een geweldig boek uit had: Hoog sensitieve personen, hoe blijf je overeind als de wereld je overweldigt door Elaine N. Aron

Over de uitslag van het onderzoek kan ik nog niets vertellen, ik moet de biopsies afwachten...
Wat ik jullie wel al kan en wil vertellen is het volgende:
door bovenstaand boek én door het boek van Brené Brown leerde ik veel bij, vooral over mijzelf.

Ik ben niet 'overgevoelig' maar ik ben inderdaad wel hoog sensitief (HSP). Dat klinkt misschien gelijkaardig maar is het niet. Waar het eerste een negatieve bijklank heeft komt het tweede veel beter over. Meer in de buurt van een gave, iets om blij om te zijn.
En ja, soms is het lastig om HSP te zijn en soms zal het ook lastig zijn voor mijn omgeving. Maar ik bén geen last, ik ben niet tot last. Ik ben gewoon een beetje anders.
Eens je beseft/erkent dat je het bent, kan je er veel makkelijker met leven.

Gisteren bijvoorbeeld.
Ik weet nu dat dat het geen kwaad kan om een roesje te vragen en even aan de dokter te zeggen dat ik best wel bang ben. Die vond het helemaal niet lastig en zei zelfs dat hij liever mensen heeft die in een roes zijn, omdat die minder tegenwerken en zo zijn werk alleen maar makkelijker maken.
Ik was dus echt geen lastige patiënt!

Psychosomatische klachten kunnen ook een self-fulfilling prophecy zijn. Ik weet nu nog niet wat er scheelt hoor, maar ik weet wel al dat ik mij niet meer laat vertellen hoe ik ben of was of moet zijn of...
Ik zal zelf wel oordelen, met behulp van een dokter natuurlijk he.
Maar soms gebeurt het dat je als kind een etiket op gekleefd krijgt en dat dat echt een zware last blijft voor de rest van je leven. En dat is jammer. Diegene die die etiketten kleven doen dat natuurlijk niet om je te kl*ten, ze doen dat misschien zelfs met de beste bedoelingen. Maar jij blijft er dan wel onder gebukt gaan.
Therapie helpt daar bij. Een schat van een man ook. Bovenstaande boeken hielpen mij ook enorm.

En echt waar: jullie ook.
Sommige onder jullie zijn zielsverwanten geworden! Al ken ik jullie niet van gezicht of in het echt of...
Om elkaar echt te begrijpen, te steunen, te helpen hoef je elkaar niet echt te zien he. Je ziel kan je ook per woorden blootleggen. Ik heb daar soms meer aan dan een 'klapke' met iemand dichtbij.
Echt contact, op welke manier dan ook, heelt.

Ik besteed dan ook minder en minder tijd aan 'onechte mensen'. In het boek over HSP gaat het ergens over bootjes (in de hersenen) zonder dat ik hier iets van wist zeg ik al lang van mijzelf dat ik 'strepen' heb.
Sommige dingen/mensen kosten strepen en andere bezorgen mij er dan weer. Nu weet ik dus dat dit geen inbeelding is. Die strepen bestaan, al zijn het bootjes ;)

Ik probeer dus voor mijzelf een goed evenwicht te vinden.
Strepen haal ik uit: bloggen, jullie, Karel, wandelen, wolken, onze poezen, de natuur, creatief bezig zijn, lezen,...
Ahja, en uit chocolade ;)
Niet alles hoeft echte diepgang te hebben hoor: 'klapkes' over het weer enzo, met klanten bij ons in de winkel kunnen ook strepen geven. Het gaat er gewoon om dat iets echt en oprecht is, met goede bedoelingen én vol liefde.
Jaja, de Jezus in mij is nooit ver weg.

Onze 2 pluchekes in knuffel-actie :)

Soms is het griezelig, mijn ziel zo maar online smijten...
Maar dan denk ik aan 'de kracht van kwetsbaarheid' en aan hoe lief en begripvol jullie zijn.
En aan de zaadjes die ik misschien wel plant, bij mensen die ze goed kunnen gebruiken.

Soms zijn de dingen niet te veranderen.
Maar het is altijd mogelijk om
te veranderen hoe je naar ze kijkt.
-Matthieu Ricard-

Veel liefs
Els

Zaadjes

Zaadjes kiemen traag maar gestaag

Bij mij kiemen zaadjes in mijn hoofd, traag maar gestaag. Zo gaat dat bij mij. Ik lees dingen, hoor dingen, zie dingen en die moeten dan even kiemen in mijn hoofd.
Zo groeit ook inspiratie, vandaar dat ik soms niet meer weet waar het ooit begonnen is.
Vroeger zag ik iets en wou ik er direct iets met doen. Nu weet ik al dat het zijn weg wel zal zoeken in mijn hoofd en vroeg of laat staat er dan plots een sprietje boven de grond.

Basilicum

Rucola

Of een iets minder tast- (eet-) baar sprietje ;)

Brené Brown heeft al vele zaadjes in mijn hoofd geplant met haar boek : De moed van imperfectie.
Echt een geweldig boek, zeker voor een controlefreak/perfectionist :)
Neem zekere eens een kijkje op haar website of blog. Of bekijk een van haar TED speeches. Zaadjes gegarandeerd!

Om een tipje van de sluier op te lichten zal ik een voorbeeld van een oefening uit het boek geven.
Je kan de oefening samen maken, als gezin, maar ook als koppel of alleen.
Maak eerst een lijst met dingen die je nog nodig hebt en/of wil bereiken.
Maak nu eens lijst met dingen die je nodig hebt voor een zinvol leven en/of om gelukkig te zijn.
Leg nu beide lijsten naast elkaar.
Verrassing! Die lijsten komen totaal niet overeen. Het moge duidelijk zijn dat de 2de lijst de 'juiste' is he :)

Bij mij zou bijvoorbeeld op lijst 1 staan: een 'echt belangrijke' job waarbij ik mijn volle intellect en universitaire opleiding kan inzetten.
Op lijst 2 zou staan: werk waar ik graag naar toe ga, waar ik in contact sta met mensen en waarnaast ik nog tijd heb voor mijn vele 'zinloze  prutserijkes'.
Met andere woorden: ik ben al goed bezig! Ik hoef niet meer te 'dit of datten' of te veranderen of...
Wat andere mensen er ook van mogen denken, nem!

En zo staat dat boek vol fijne inzichten, tips, eye-openers, wijsheden. En het leest super vlot.
Wees gewaarschuwd, ik ga jullie daar misschien nog wel met lastig vallen ;)
Gewoon, omdat ik graag deel wat mij een 'beter' mens maakt. Misschien hebben jullie er iets aan...

Neem de tijd om te spelen en te rusten.
-Brené Brown-

Nog een fijne zonnige dag!
Liefs Els