dE LeeSclub blijft lezen

Van Graafdier naar Wolf. 

Goedemorgen LeeSclubbers. Koud hé!? Maar extra fijn om dan binnen te lezen.

 

Voor zij met vragen: die heb ik ook. Nog steeds niet veel antwoorden. Tijd zal alles uitwijzen. Ik probeer me staande te houden. Aangezien dit niet alleen mijn verhaal is kan/wil ik er ook nog niet te veel over delen. Sorry.

 

Vaak helpt het me om gewoon even te doen of er niets aan de hand is. Gewoon even Leesclubben, snap je!?  We lazen het geweldige Graafdier van de immens boeiende Nikki Dekker. Op 30/11 komt ze naar de Permeke bib, ik ga ook en zie jullie daar graag eens in het echt! Ik zag haar pas geleden nog in Rokko en dat was zo tof! Ons volgende boek wordt: Wolf van de geweldig schrijvende Lara Taveirne. Dat bespreken we hier op 02/01/2025.

 

 

 

Nu over Graafdier: boeiend hé! Veel bijgeleerd? De oefeningen gedaan?

Mijn recensie:

 

Diepdiepblauw Nikki’s vorige boek is één van mijn allerfavorietste boeken, ever. Een hoge lat om te halen. Ik had dan ook veel zin in het lezen van Graafdier én er veel schrik voor. Het kon eigenlijk bijna niet anders dan tegenvallen. Maar gelukkig deed het dat niet!

 

Graafdier is veel donkerder dan diepdiepblauw en ook minder vrijblijvend. Er is maar één weg doorheen. Je begint in het boek en de lift vertrekt; je gaat door een tunnel, steeds dieper en dieper. Geen schrik: het wordt niet donker; de lift is van glas en laat je toe om goed om je heen te kijken.

 

Laag na laag daalt Dekker dieper in de aarde van de Nederlandse bodem, in De Groote Peel. We vertrekken in het nu en eindigen 300 miljoen jaar geleden. Om daarna nog heel even terug te keren naar het nu. Ondertussen leer je wat Nikki Dekker leert tijdens haar twee weken durende verblijf in De Peel. We leren over veenmollen, veen, pijpenstrootjes, het Terpeens, rietzangers, het magnetische veld, het Dutjesministerie en zo veel meer. Ook Stranger Things, RoundUp, Merlin, taalapps en Alice in Wonderland passeren de revue. Bij Dekker hangt alles met alles samen. Zij ziet samenhangen die enkel zij kan zien maar die je daarna niet meer kan ont-zien.

 

Ze graaft in de aarde, in de wetenschap, in ons geweten, in haar lichaam én hoofd. Dankzij de oefeningen aan het einde van elk hoofdstuk laat ze je zelf ook graven: letterlijk én figuurlijk.  Ze laat je anders naar de wereld en jezelf kijken. Helpt je om te worden wie je bent: een onderdeel van de natuur. Door Graafdier krijg je zin om te leven en te bewegen: met open ogen en hart. Er valt zo veel moois te zien, en niet alleen in boeken ;)

 

Het eerste exemplaar werd door Nikki Dekker eigenhandig begraven, dat van mij komt naast mijn gesigneerde diepdiepblauw-exemplaar. Moge er nog vele meters Dekker in mijn boekenkast volgen. Ik ben fan!

 

 

 

Er waren daarentegen wel kleine dagelijkse wonderen, verlichtingen, lucifers die onverwachts in het donker werden afgestreken; dit was er zo een.

-Virginia Woolf-

 

Bedankt voor het meelezen!

Hou jullie warm! 

Liefs Els 

 

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

Dankbaar

Goedemorgen,

Al  bij al komt het goed uit dat we dE LeeSclub iets later houden (nu donderdag!) want ik mag in samenwerking met L&M Books een boek weggeven! Woehoe!

Nog snel meelezen kan, we lezen Matrix.  

 

Donderdag wandelden we hier. Geweldig mooi én rustig. Aanrader. 

 

 

 

 

In de buurt is een Lourdesgrot, ook een bezoekje waard!

 

Ik lees momenteel Plant & Psyche. En jij?  

 

Tot donderdag!? 

 

Luister Paula, ik ga je een verhaal vertellen, zodat je je niet zo verloren voelt als je wakker wordt.

-Isabel Allende-

 

Liefs,

Els

 

 

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!     

dE LeeSclub las:

Ongetemd leven. 

Goedemorgen Leesclubbers. Fijn dat jullie weer op post zijn. Het is echt leesweer hé? Ik heb net een perencrumble gemaakt uit de Bomvolle oven van Van Boven (momenteel een favoriet kookboek, ik maakte ook al haar pindakaaskoeken en banaan-choco cake en kurkuma pittabroodjes en...) en ik drink Earl Grey thee van de Wereldwinkel (momenteel mijn favoriete thee). Ik ben er dus klaar voor, jullie ook?

We lazen Ongetemd leven van de geweldige Glennon, ons volgende boek wordt Jaag je ploeg over de botten van de doden van Olga Tokarczuk. Een Nobelprijswinnaar. Laat dat je vooral niet afschrikken: haar boeken zijn spannend, grappig, anders en vlot leesbaar! (Ik las net Oer en andere tijden en dat is ook super.). We bespreken dat boek na de feestdagen, op donderdag 7/1/21. Dan kan je al direct een Nobelprijswinnaar-lezen van je lijstje van 2021 schrappen ;)

 

Maar dus eerst Glennon:

 

 

Glennons derde boek (na de bestsellers Carry on, heb lief en Carry on en leef) is een boek dat je aan tafel moet lezen. Niet enkel omdat het letterlijk een zwaar boek is maar ook omdat je continue dingen moet onderlijnen, kadertjes trekken en uitroeptekens moet plaatsen. Het staat vol wijsheid, tips, reminders, spiegels, herkenbare dingen.

 

Net als in haar vorige boeken is ze ongeremd openhartig, eerlijk en inspirerend. Dat één van haar beste vriendinnen Elizabeth Gilbert is verbaast me niets; beide vrouwen hebben de gave om met hart en ziel te leven, te vallen en weer op te staan. En dat allemaal, verslavend goed geschreven, met ons te delen opdat wij van hun (fouten) kunnen leren.

 

Waar Glennon in haar vorige boeken nog getrouwd was met haar (nu ex-) man Graig is ze ondertussen getrouwd met haar vrouw Abby. Nu ze plus veertig is is ze eindelijk volledig zichzelf (zegt ze in haar boek), ze heeft geleerd te luisteren naar haar ware innerlijke stem, het Weten, én ze heeft de moed gehad om alles te verbranden wat haar pad naar haar ware ik versperde (lees: haar huwelijk, haar hetero-zijn, de goedkeuring van velen waaronder de kerk).

 

Dat Weten, dat volgen van haar innerlijke stem, is iets dat haar bevrijd heeft, dat haar heeft aangezet om Ongetemd leven te schrijven met de bedoeling zo veel mogelijk vrouwen te inspireren volledig zichzelf te zijn.

 

Haar eerlijkheid, haar moed, haar passie, haar geloof, haar enthousiasme en waarachtigheid maken dat ze in staat is om vuurtjes aan te steken in mensen, waaronder ikzelf.

 

Dikke merci aan Glennon en haar gezin om hun verhaal met ons te delen opdat wij allemaal met hart en ziel, ongetemd, onszelf mogen worden!

En ook een dikke merci om weer mee te lezen, het was een raar jaar maar we lazen toch al veel moois hé!? Zo fijn! Ik hoop dat Glennon jullie een dosis goesting heeft gegeven om er volop voor te gaan, voor jullie prachtige zelf! 

''Zoals de schaduw het lichaam volgt, zo worden wij zoals onze gedachten zijn.''
-Boeddha-

Lees ze! Nog een opwijkende donderdag,

liefs Els

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

 

dE LeeSclub las weer eens een goed boek

Het boek van Joe 

Hier zijn we weer, goedemorgen aan dE LeeSclub! Ook zo genoten van Het boek van Joe?
Nog eerst even wat praktische dingen, ons volgende boek wordt:

Alles behalve oké van Laura Steven. Terug een boek van een vrouw, terug young adult. Waarom? Omdat het boek gaat over super actuele onderwerpen zoals slutshaming, dickpicks, fuckboys,...maar bovenal omdat het een boek is over opgroeien als meisje. Hoe lastig dat is, ongeacht de tijd waarin je geboren wordt.
Ongetwijfeld heb jij een mening over bovenstaande onderwerpen, hou je vast, die mening gaat wankelen... We bespreken het boek hier samen op donderdag 25/10.

En dan nu, theetje klaar? Koekjes binnen handbereik? Hier gaan we, mijn recensie over Het boek van Joe:

Een verhaal dat begint met 2 stukken songtekst van The Boss (Bruce Springsteen), dan ben ik al verkocht. Toch even. En dan weer even niet meer. En dan heel hard en kon ik het boek niet meer wegleggen.

Het boek gaat over Joe, die na 17 jaar terugkeert naar zijn geboortedorp Bush Falls. Zijn vader ligt in coma en hij voelt zich moreel verplicht om op bezoek te gaan. Die terugkeer ligt nogal gevoelig omdat Joe na het verlaten van zijn dorp een (fictie-) boek over zijn verleden heeft geschreven. Dat boek werd een hit, het werd zelfs verfilmd. Joe is daar best rijk door geworden maar heeft zich ook de woede van alle dorpsgenoten en zijn familieleden op de hals gehaald omdat zij er allemaal nogal bekaaid vanaf kwamen.

Joe komt in het begin van het verhaal over als een enorme macho hufter (vandaar mijn korte afkeer). Maar al snel blijkt het verhaal van Joe en Joe zelf niet zo zwart-wit te zijn. Naast een geweldig verhaal is het boek ook immens mooi en vlot geschreven. Ik ben er in begonnen en heb het in één dag uitgelezen. ‘Binge lezen’ ;) Ik was verslaafd (en ben nu een beetje in een zwart gat gevallen) en kijk al enorm uit naar de verfilming.

Ik heb enorm veel onderlijnd: zinnen maar ook halve pagina’s. Omdat ze me ontroerden, aan het denken zetten, herkenbaar waren, vol wijsheden stonden,… De verwijzingen naar teksten en liedjes vind ik ook geweldig. Omdat ik van Springsteen hou, omdat ze bij het verhaal passen maar ook omdat ik die song-bezetenheid herken van mijn eigen jeugd.

Het boek van Joe leest als een van de pagina’s afspattende coming-of-age biografie. Want wie zegt er dat volwassen worden op je 18^de moet gebeuren? Alle personages, alle dialogen, elke beschrijving is er knal op. Levensecht en bruisend. Je ziet het boek voor je ogen tot leven komen. Dat is een gave die Tropper deelt met Springsteen. In feite is Het boek van Joe één lange songtekst die Bruce dringend op plaat moet zetten.

Neem een paar uurtjes vrij en laat je onderdompelen in de wereld van Joe en zijn vrienden. Al heel snel zullen het ook jouw vrienden zijn…

Ik hou van mensen vol opwijkingen, maar dat wisten jullie al zeker ;)?
Wat vonden jullie van het boek?
Hebben jullie nog boekentips voor mij, voor ons?

Maak er alvast nog een fijne opwijkende lees-donderdag van en dikke merci voor het meelezen en meedenken!

''Zekerheid is kunnen leven met onzekerheid.''
-Frits Winter in 'De angst de baas'-

Lees ze,
Els

dE LeeSclub las:

Nooit meer van Colleen Hoover

Hier zijn we weer! Leesclub-dag, één van onze fijnste gezamelijke opwijkingen. Normaal zou ik een theetje nemen maar vandaag kies ik voor een fris glas grenadine. En jij?

Voor wie nog nooit mee deed met dE LeeSclub: welkom! Je mag per keer beslissen of je meeleest of niet. We lezen om de 5-6 weken een boek. Ik deel daarna mijn recensie met jullie en hoor ook graag wat jullie er van vonden. Trots lid van de club? Of wil je je liefde voor boeken uitdragen? Koop dan één van onze buttons, hier.

Vandaag bespreken we Nooit meer, tegen volgende keer (donderdag 2/8) lezen we Mijn versie van jou. Youngadult over anders geaard zijn en geloof. Echt een aanrader, zeker in deze Pride Month.

Maar eerst Nooit meer. Ik hoorde hier en daar al dat er mensen van genoten hebben. Ik in ieder geval wel, jullie ook?
Mijn recensie:

Boeken met een boodschap zijn vaak vooral dat: ‘boeken met een boodschap’. De combinatie ‘boodschap’ en ‘leesplezier’ is blijkbaar een moeilijke. Niet in dit geval.

Nooit meer alleen leest als een trein, is spannend en vermakend en leert ons ondertussen een belangrijke les. Zonder ooit het ‘boodschap-gevoel’ te geven. Als je het boek uit hebt wordt het helemaal duidelijk, hoe goed dit verhaal de boodschap brengt.

Het verhaal van Lily die een relatie begint met de neurochirurg Ryle én ondertussen een eigen(wijze) bloemenzaak begint klinkt als een sprookje. Te mooi om waar te zijn en dat is het ook. Lily is slim, knap, moedig én heeft ervaring met huishoudelijk geweld (haar vader mishandelde haar moeder) en toch…

Colleen heeft een verhaal geschreven dat je vanaf pagina één meesleept, je voelt wat er gaat komen, je verzet je, je krijgt hoop, je word boos,…Net als Lily ga je op en neer in een rollercoaster vol emoties. De dialogen, de dagboekbrieven, de personages, alles spat levensecht van het papier.

Hoover heeft het klaargespeeld om haar eigen verhaal als sprankeltjes levensvuur aan het verhaal van Lily toe te voegen, knap gedaan.

Het verhaal van Lily is al vaker verteld, het is zo oud als de straat, jammer genoeg. En toch is dit een verhaal dat niet vaak genoeg verteld kan worden. Zeker op deze manier. Lees en deel dit aangrijpende boek!

''Durven is tijdelijk je evenwicht verliezen; niet durven is uiteindelijk jezelf verliezen.''
-Søren Kierkegaard-

Alvast nog een fijne opwijkende donderdag,
lees ze,
Els

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

dE LeeSclub las

Woehoe, hier zijn we weer

Ook zo genoten van Het grote Misschien? Ik hoop het!
Voor de praktisch afspraken voor volgende keer (20 juli) kijk even hier!

Ik lees het liefst boeken waarin ik mij zelf op de één of andere manier herken. In één of meerdere personages, in situaties, plaatsen... Ik vind het geweldig dat boeken je nieuwe inzichten kunnen geven of je anders naar de wereld kunnen doen kijken. Boeken kunnen je ook minder eenzaam, alleen of anders (opwijkend) laten voelen.
Boeken zijn best wel therapeutisch.

Zo ook Het grote Misschien, voor mij.
Lees maar even mee:


Het grote misschien door John Green

Oh wat heb ik weer genoten van deze John Green (wanneer komt er trouwens nog eens een nieuw boek uit lieve John?)!
‘Eerste kostschool, eerste keer dronken, eerste meisje, laatste woorden’ staat er op de achterflap en dat vat dit boek geweldig goed samen. Meer dan de titel ‘Het grote misschien’ hoeft daar niet aan toegevoegd. Of toch…

Miles, Alaska, de Kolonel, Takumi en Lara vormen een groepje vrienden die pagina na pagina dieper in je hart kruipen en waarvan je wenst dat je ze als vrienden zou hebben gehad tijdens je middelbare schooljaren.

Dit boek is net als alle andere boeken van Green zo van de bladzijden afspattend geschreven, met personages die aangenaam diep en levensecht zijn, dat je het niet weg kunt leggen, het moet in één ruk uit. Tijdens het lezen wordt je ook getrakteerd op allerlei godsdienstige theorieën en literaire verwijzingen en dat is een fijn extraatje.

Net als Miles, Alaska en de rest worstel ik nog steeds in dit ‘labyrint van lijden’. En het is voor mij ook nog steeds de hoop of ‘het grote misschien’ die mij rechthouden.

Ik hou van dit leven, dat absoluut niet makkelijk is (dat ontdekken de personages uit dit boek ook steeds meer en meer). En toch blijft het mooi genoeg om door te gaan. Volwassen worden (en ben je dat ooit echt?) gaat gepaard met vallen en opstaan, eerste-keer-hoogtepunten maar ook eerste-keer-dieptepunten. Het is mooi om dat alles in het gezelschap van echte vrienden te kunnen doen, in een omgeving zo mooi als die van Culver Creek.

Maar als dat, zoals bij mij, niet het geval was of is dan heb je nog dit boek om je hoofd en hart en ziel te voeden, vullen en verwarmen.

We mogen vooral niet vergeten ‘dat we niet kunnen mislukken’.
Merci daarvoor John.

En merci voor het opnieuw meelezen, op deze fijne Opwijkende Donderdag, tot de volgende!

''Probeer niet dapper te zijn wanneer slimheid volstaat.''
-Paulo Coelho-

Liefs Els

dE LeeSclub las:

Waar het licht is

Goedemorgen lieverds, bedankt om weer zo enthousiast mee te lezen. We zijn al bijna een jaar bezig en het was geweldig!! Merci!

Voor zij die nog willen aansluiten, graag. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde! En niets moet, alles mag. Een keertje overslaan is geen probleem.

Ons volgende boek wordt Het leven van Pi. Een geweldig mooi boek, vol magie en dieren. Ook geweldig knap verfilmd! We bespreken dat boek op donderdag 5 januari (ivm de feestdagen een weekje later).
En dan nu het boek dat we samen hebben gelezen:

Waar het licht is van Jennifer Niven

Waar het licht is las ik net voor de tweede maal. Ik heb weer vaak geglimlacht, mijn hart warm voelen stralen én gehuild.

Het boek vertelt het verhaal van Finch en Violet.

Een verhaal dat vrolijk begint en triest eindigt, of omgekeerd, het hangt er vanaf waar en hoe je begint…

Violet en Finch ontmoeten elkaar op de klokkentoren op school en vanaf dan begint hun avontuur samen. Het begint met een verplichte schoolopdracht, het gaat over in uitstapjes, grenzen verleggen, intimiteiten delen en het eindigt aan een meer. Het blauwe gat.

Dit boek gaat over een pijnlijk onderwerp: immense donkerte en zwaarte binnenin die leidt tot geen andere uitweg zien dan ‘de lange val’, ‘het zwarte gat’, het absolute einde.

Violet verloor haar zus en verlies nu ook nog eens haar grote liefde Finch. Beiden heeft ze niet kunnen redden. Maar beiden hebben wel Violet gered. En ik denk, ik hoop dat dit boek mensen kan redden, die net als Finch neergezogen worden door de zwaarte.

Een boek over zelfmoord klinkt als een zwaar, triest, deprimerend boek maar dat is het niet. Dit boek gaat over een intens mooie eerste liefde, over je grenzen verleggen, samen dingen delen en genieten van de kleine dingen die vlakbij zijn. Om wereldwonderen te ontdekken hoef je niet ver te reizen, als je ze maar wil zien zijn ze vlakbij. Een bal van verf, een zelfgebouwde achtbaan, het hoogste punt,… Onbekend voor het grootste deel van de mensheid maar daarom niet minder wonderbaarlijk. (Wat een geweldige opdracht van de aardrijkskundeleraar trouwens!)

Waar het licht is bevat een schat aan wijsheden en zinnen om te herinneren. (Ik onderlijnde veel.) Ik lachte en ik huilde, ook veel. Het verhaal van Violet en Finch raakt me, raakt me diep. Het zijn ook beide mensen met mooie opwijkingen.

Ik herken de zwaarte, het zwarte, de schaamte. Etiketten zijn voor sommigen mensen aanleidingen om ons anders te gaan behandelen, uit te lachen, te kwetsen. Terwijl etiketten ons zouden moeten helpen, duidelijkheid moeten verschaffen en troost bieden. Etiketten, als bijvoorbeeld ‘biopolair’, moeten andere mensen de kans geven ons te helpen en onszelf de kans te geven inzicht te krijgen in ons hoofd.

Mij helpen de etiketten ‘ptss’ ‘slachtoffer gewapende overval’ me om mild te zijn voor mijzelf, begrip te hebben voor mijn donkere dagen, mijn angsten en mijn beperkingen. En praten helpt, al is het nog zo lastig, moeilijk of beschamend. Praten over moeilijke onderwerpen, over gevoelens en emoties, over taboe onderwerpen.

Dit boek is een pleidooi voor begrip en moed. Dit boek is een pleidooi tegen zwijgen, schaamte en lafbekken. Lafbekken als in daders, niet slachtoffers. Daders die te laf zijn om over hun eigen gevoelens te praten. Daders die anderen uitlachen, uitstoten, liefde ontzeggen of wegkijken als het moeilijk gaat.

Waar het licht is gaat voor mij ook over ouders die in de fout zijn gegaan, omdat ze niet beter konden of wilden. Omdat ze tekort schoten op velerlei vlakken waarvan liefde en wortels bieden de grootste is.

Waar het licht is wil volgens mij ook de achterblijvers een hart onder de riem steken, soms kan je gewoon niet genoeg doen. Maar dat wil niet zeggen dat het jouw schuld is.

Omdat de donkere, eenzame dagen er weer aan komen lijkt dit boek, en de boodschap die het brengt, me heel gepast om nu te lezen. Het is een oproep voor begrip, liefde, compassie, medeleven, taboedoorbreking,…

Waar het licht is is een liefdesverhaal, het beschrijft de liefde tussen Violet en Finch maar ook de liefde voor al het kleine en het grote in dit opmerkelijke leven. Waar het licht is vergeet je nooit meer.

“Als je denkt dat er iets mis is, zeg het dan.

Je bent niet alleen.

Het is niet jouw schuld.

Er is hulp te vinden.”

Wat denken jullie? Ik hoor het graag!

Dikke kus en merci!

Ahja, de bundel-verkoop is al over de helft... Wow! Merci! 

Een onverwachte glimlach kan
een mensenleven redden.
-Boeddhistische wijsheid-

Nog een fijne opwijkende donderdag,

liefs Els

Dankbaar lezen

Een berg te gaan

Deze berg heb ik nog te gaan in oktober (Boektober):

Allemaal nog te lezen, te bespreken en te recenseren deze maand. Ik kijk er al naar uit! 'k Heb zin om seffens ipv naar mijn werk naar de zetel te vertrekken met een dekentje :)
Het bovenste boek lezen we met dE LeeSclub deze maand, u hebt nog tijd tot 3 november om mee te doen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde!
Enne, deze of volgende keer komt er nog eens een give away aan bij dE Leesclub, u weze gewaarschuwd :)
Ik deel zo graag mijn enthousiasme met jullie!

Wat je wilt ontvangen moet je eerst geven.
-?-

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
lees ze,
liefs Els

dE LeeSclub las weer een geweldig boek

Eleanor & Park

Hier zijn we weer! Theeke en koekje klaar?
Daar gaan we!

Eerst en vooral: dikke merci om weer mee te doen!
Hier alvast een foto van ons volgende boek:

Britt-Marie was hier van Fredrik Backman. Dit is het derde boek van Fredrik, een schrijver die super vlot en grappig schrijft maar toch steeds een gevoelige snaar weet te raken. En je aan het denken zet... Als dat niet goed klinkt!?
We spreken terug af tegen donderdag 6 oktober, ok?

En dan nu E&P. Ik las het voor de tweede keer en genoot even hard als de eerste keer. Wat een geweldig ontroerend, hartverwarmend, pijnlijk boek.
Opnieuw een young adult boek vol wijsheid en volwassenheid.
Een boek met 2 geweldige opwijkende hoofdpersonen en boeiende nevenpersonages.

Door afwisselend Eleanor en Park aan het woord te laten krijg je een duidelijke kijk in hun hoofden en leefwerelden. (Je leeft direct echt totaal met hen mee.) En die zijn zo verschillend.
De wereld van Eleanor is zo triest, het tandenborstel en maandverband verhaal grepen me zo aan. Net omdat dat voor ons (de meeste onder ons toch) doodnormale basis dingen zijn.
Het is zo jammer dat een geweldig iemand als Eleanor niet de kansen krijgt die ze verdient. Mijn hart breekt als ik denk aan de kinderen in de echte wereld die zo moeten opgroeien. Kinderen die geen eerlijke kansen krijgen, die starten met een achterstand en die in stilte lijden achter de schermen. Kinderen die nooit onbezorgd kind kunnen zijn.

De ontluikende liefde tussen E&P is zo mooi en ontroerend en puur en het is zo jammer dat ze niet kan blijven duren ("Jezelf zijn maar in een beter versie" : smelten!) Ik had ook een vriendje tijdens mijn middelbare school, het duurde 18 maanden en ik was kapot toen het uitging. Maar het ging uit omdat het niet meer werkte, niet omdat we geen eerlijke kansen kregen. Dat maakt dit boek zo triest.

Een eerste liefde kan zo mooi zijn hé, zo intens en obsessief wordt het nooit meer. Misschien wel goed ook :)
De schooltijd kan zo hard zijn. Achteraf bekeken zie je ook dingen die je toen niet zag. Dat bepaalde stoere kinderen geen geweldige thuis hadden. Dat sommige alternatieve kinderen het niet waren uit overtuiging maar uit gebrek aan geld.
Ik ben zo blij dat ik niet meer op school zit!

Hebben jullie ook zo genoten van dit boek? Ik duim voor een vervolg en ik hoor graag jullie mening!

Iets helemaal anders: ik verga al 10 dagen van de jeuk, sta vol rode vlekken en er komen er maar bij en bij. Ondanks het innemen van antihistaminica. Daarom heb ik gisteren bij de huisarts een injectie gekregen en moet ik meer pillen innemen. Netelroos is de diagnose.
Over 2 weken moet ik huidtesten ondergaan om te testen waar ik allergisch voor ben.
Iemand van jullie hier ervaring met?
Door het slaapgebrek en de sufheid door de medicijnen ben ik niet echt helder van hoofd, ik hoop dat deze blog toch goed te lezen was ;)?

Wanneer je jezelf in de weg staat,
lijkt alles je in de weg te staan.
-Ralph Waldo Emerson-

Nog een fijne opwijkende donderdag en lees ze!
Liefs Els

Dankbaar

Dankbare dinsdag nummer zoveel...

Vandaag ben ik Esther dankbaar om wie ze is, wat ze doet en omdat ze zo een fijn actief lid is van de Dingen Die Fijn Zijn leesclub!
Karel koos, zonder mijn inmenging, haar als winnares van mijn favoriete boek, dus Esther: proficiat en hou je brievenbus in de gaten!
Hij koos haar omdat uit haar reactie haar liefde voor dieren sprak, mooi!

Dankbaar voor mooie mensen op deze mooi wereld. Liefde is altijd het antwoord!

Wanneer we kwetsbaarheid ervaren als kracht en niet als zwakte, dan zijn we voorbij de schaamte...
-Brené Brown-

Nog een fijne dankbare dinsdag,
liefs Els

dE LeeSclub leest again!

Totaal door het dolle heen :)

En, lieve leesclubsters, ook zo genoten van ons boek van de maand?
Voor we aan ons getetter beginnen eerst nog wat praktische zaken.
Eerst en vooral: omdat dE LeSclub niets zou zijn zonder jullie doe ik nog eens een give away. Eén van de dames (of heren) die met ons heeft meegelezen en hieronder reageert krijgt een (tweedehands) versie van één van mijn lievelingsboeken, woehoe! Gerechtsdeurwaarder Karel beslist zondag, op basis van persoonlijke goesting...

Ten tweede, het boek dat we komende maand gaan lezen is:

We lezen dat nu omdat het vakantie is en dit boek je goesting geeft om er op uit te trekken. Voor wie vals wil spelen, zoals vroeger op school, er is ook een filmversie van en met Reese Witherspoon. Die is al net zo geweldig als het boek (Reese!).
Toen ik vorig jaar het bibboek uit had heb ik het direct gekocht, de film ook én deed ik met Karel dit. Dus hou u vast, dit boek doet bewegen :)
We spreken hier terug af op donderdag 4 augustus. Dan ben ik klaar om al jullie lees/hiking verhalen te horen!

Vanaf nu niet meer verder lezen als je ons boek van de maand nog niet hebt gelezen, spoiler alert!

Ik las het voor de tweede keer in een jaar tijd en genoot er minstens even veel van. (Het grootste deel las ik toen mijn tattoo onder een plastic velletje zat en Karel die van hem kreeg :)).
Ik vind dit echt een geweldig boek. Door het verhaal en de manier waarop het is geschreven en de inzichten die het me gaf. Geweldig mooie cover ook!
De verteller die rechtstreeks tegen jou spreekt, ik heb dat wel graag en in dit boek maakt het het verhaal zeker sterker. Omdat je mee in het hooft van Rosemary kruipt, je ziet haar versie van de feiten maar ze vertelt je ook over de vervorming van herinneringen en hoe iemands blik een verleden kan kleuren. Je weet soms niet goed wat er nu wel of niet echt gebeurd is en dat maakt het verhaal boeiender, voor mij.
Ik vind het ook geweldig dat je pas ver in het boek beseft dat Fern geen gewoon zusje is. Door het op deze manier aan te pakken besef je inderdaad beter hoe groot het verlies van Fern, de zus is. Je kan het niet echt begrijpen maar Rosemary slaagt er in het je te doen voelen.

(Ik heb altijd al een aap en een zus willen hebben, zeker als kind. Daar zal mijn liefde voor dit boek ook wel met te maken hebben.)

Het is ook knap hoe zo een heftig verhaal zo vlot en grappig én leerrijk leest.
Het deed me ook veel nadenken over allerlei psychologische, filosofische en familiegerichte onderwerpen. Mooi is ook dat Rosemary zelf vaak geen zwart-wit mening heeft. Er worden zware onderwerpen aangehaald (ALF,dierenproeven,  opvoeding) die langs verschillende kanten worden belicht. Er is niet altijd een goed of fout...

Dingen die me vooral bijbleven:
-'menselijk dier'
-'geen utopia voor iedereen'
-'wreedheid geeft af op een beul'
-wat opvoeding met je doet, of net niet
-veel kleine en grote weetjes over chimpansees
-'iedereen wil de wereld veranderen maar niemand zichzelf'
-'er werden geen dieren pijn gedaan tijdens het maken van deze film'
-...

Ik was al tegen dierenproeven en nu nog meer. En toch wil ik dat ziektes genezen kunnen worden en koop ik misschien dingen die ooit op dieren zijn getest?
Ik wil nog steeds een zus én een aap en nu misschien ook wel de combinatie :)

Alle families zijn zo anders maar ook zo vaak hetzelfde. Ouders gebruiken zo vaak bewust of onbewust hun kinderen voor doeleinden allerhande. Er hoeven echt geen labo of promovendi aan te pas te komen. Een kind/volwassene is het resultaat van een opvoeding, van een optelsom van gebeurtenissen die past stopt als we dood zijn.

Ik blijf wie ik ben, ik ben geworden wie ik al was. Gemis, huidhonger, anders zijn, er niet bij horen, niet weten wat en hoe; herkenbaar...
We zijn allemaal menselijke dieren vol opwijkingen :)

Boeken die me raken, die me doen denken, waarin ik mijzelf herken, die lees ik graag.
Je leest natuurlijk in een boek wat je wil lezen... iedere lezer heeft een andere bril. Ik kijk graag even mee door jullie bril, laat maar horen!

Misschien waren vriendschappen helemaal niet zo lastig als ik dacht en had ik eigenlijk al een heleboel vrienden.
-Karen Joy Fowler-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Zondag, bijkom-dag

Wat een week

Wat een week, wat een drukte, wat een hoogtepunten, wat een levenservaringen.
Donderdag ging ik opwijken, daarover dinsdag meer (of op mijn Instagram).
Vrijdag gingen Karel en ik samen ontbijten (en morgen ga ik met mijn collega's ontbijten). Gisterenavond was er een feestje van een collega, we dansten de zolen van onze schoenen (net iets meer dan een jaar geleden gehad ik nooit kunnen dromen hoe deugd mijn nieuwe werk mij zou doen!) en lachten tot onze kaken pijn deden.

Allemaal geweldig fijn maar voor iemand me ptss ook best een opgave.
Dus gingen we deze ochtend wel naar de boekenmarkt te Lillo maar daarna niet meer naar de rommelmarkt. Ivm Lillo, in augustus is het nog eens: aanrader!
Ik kocht daar niet enkel (kinder)boeken voor mijzelf maar ook een boek voor één van mijn leesclub-lieverds!
Donderdag is het zo ver, dan komen we weer samen om het laatste boek 'Totaal door het dolle heen' te bespreken én daarna geef ik dus een boek weg aan één van de deelneemsters.

Lillo heeft niet alleen boeken te koop maar ook gratis voedsel voor de ziel:

Ik heb bijna nooit blote benen. Vandaag wel, bijna voor het laatst wegens quasi bevroren ;) Zomer!?

Wel mooie dagen voor de Wolkenclub!

Zoals jullie kunnen lezen gaat het hier komende week 'vollenbak' zijn, kom dus gerust nog een paar keer langs bij Dingen Die Fijn Zijn!

Ervaring is het woord waarmee
men zijn fouten bedoelt.
-Oscar Wilde-

Nog een fijne zondag, een fijne week en wie weet wel al een fijne vakantie!
Liefs Els

Dingen Die Fijn Zijn LEeSt is dankbaar

Woehoe!

Oh wat ben ik blij én dankbaar! Omdat het zo fijn is om samen met jullie de Dingen Die Fijn Zijn LEeSclub te vormen!
Zo gezellig, zo boeiend en kijk eens naar die stapel: allemaal al gelezen afgelopen maanden, chic hé!? Wat een stapel, wat een hoop pagina's, wat een berg letters.
Applaus voor jezelf!!!

Fijn dat jullie elke keer opnieuw zo enthousiast mee doen! Voor wie nog niet meedoet: aanhaken kan en mag altijd nog, hoe meer zielen hoe meer vreugde.
Momenteel zijn we bezig in het bovenste boek, dat bespreken doen we op donderdag 7 juli.
Enne, je hoeft niet met elk boek mee te doen hoor, kijk gewoon wat past en doe mee als je tijd/zin hebt.

Omdat alles voorbij gaat, maar niet voorbij is.
-Griet op de Beeck-

Nog veel leesplezier en een dikke kus,
liefs Els

Opwijken en worstelen

Young adult

Soms vergeet ik dat ik al 37 jaar ben, al lang geen worstelende puber meer. Sterker nog ik ben al dubbel zo oud als de meeste pubers, en toch...
Toch lees ik nog steeds vol goesting young adult boeken en (met iets minder goesting) worstel ik nog steeds...
Noem het 2 opwijkingen :)

Stef Bos liet me beseffen dat deze 2 opwijkingen samen horen, voor mij.
Want ik worstel, nog steeds. En boeken die daar ook over gaan laten me me minder alleen voelen en geven me soms zelfs verhelderende inzichten om mijn leven iets makkelijker of mooier te maken.

Ik worstel met hokjes, verwachtingen (van anderen en mijzelf), rolpatronen, afwijken van geijkte paden,... Ik worstel met de drukte en de snelheid van de tijd en de wereld.
Ik wijk af, ik wijk op :)
Op het eerste zicht lijkt het alsof ik veel worstel met de buitenwereld maar in feite komt het telkens weer neer op worstelen met jezelf hé...!?
Wie me graag heeft zoals ik ben heeft me graag. Wie dat niet doet heeft me niet graag, hoe hard ik ook mijn best zou doen. Ik weet dat ik daarom mijn best daar niet meer voor moet doen en toch trap ik nog (te) vaak in die val...
Vastgeroeste patronen komen maar moeilijk weer los. 'De vloek van het verleden.' (Zou nog een goede YA titel zijn ;) )

Het leek me zo kinderachtig, zo puberachtig, zo young adult (!) om met deze dingen te worstelen en te blijven worstelen.
Maar Stef Bos liet me beseffen dat het blijven zoeken, worstelen niet erg is. Het ergste is jezelf verliezen of je ziel verkopen. Dingen die makkelijk gebeuren als je niet oplet en onnadenkend, zonder enige zelfreflectie, door het leven huppelt.
Dat zal me alvast niet overkomen als neurotische, zelfkritische, alles-analyserende Mooser ;)

Ik worstel niet met het ouderschap, noch met het singel zijn, noch met werkloos zijn of een gebroken hart hebben (bestaan allemaal goede boeken over).
Ik doe mijn werk graag en mag daar mijzelf zijn, daarna kom ik thuis en wordt er van mij gehouden door een krukkenloper en 2 harige monsters die mij ook helemaal aanvaarden zoals ik ben.

Ik worstel, maar nog het meest met mijzelf :)
Dus lees ik nog even verder...

Misschien nog aanraders voor onze LEeSclub?

Herkenbaar voor iemand?
Of nog leestips?
Laat maar horen!


Als jarenlange zelfkritiek niet heeft geholpen,
probeer dan eens goedkeuring van jezelf
en kijk wat er gebeurt.
-Byron Katie-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els

Dingen Die Fijn Zijn LEeSt again

Ik geef je de zon

Joepie, LEeSclubdag again!
Ons eerste young adult boek samen is een feit. Voor zover ik uit jullie reacties kon opmaken lopen de meningen ver uit elkaar, spannend!

Voor we beginnen kondig ik graag al ons volgende boek aan, te lezen tegen donderdag 9 juni:

Links hebben we gelezen, rechts gaan we lezen.

Een dun boek deze keer én eentje van een man!


Voor mij is Ik geef je de zon een boek dat even hard sprankelt als de cover. Het leven spat er vanaf. Het leven in al zijn facetten. Het echte leven. Dus met mooie dingen (eerste liefdes), pijnlijke dingen (sterven mama) maar ook met onverklaarbare dingen (oma) en jammerlijke dingen (het uit elkaar vallen van een familie).

Het wisselen tussen Noah en Jude (2 mensen met zalige opwijkingen) én het wisselen tussen nu en 3 jaar geleden maakt dat je helemaal in het verhaal wordt gezogen. Zolang het boek duurt vertoef je in het hoofd en de wereld van Noah en Jude. Je wil doorlezen, alles weten, en aan het einde ben je triest dat het boek uit is. Je valt even in een zwart gat...

De 'bijbelse' wijsheden van oma (je kan best op meerde paarden tegelijk wedden of het geven van een appelsien of de wensbotjes of...), daar wil ik er toch ook wel aan paar van uitproberen :)

'Ik geef je' toont je de moed om jezelf te zijn. Je beseft dat iedereen diep vanbinnen een artiest is, je moet gewoon alle gevoelens toe laten. Ik kreeg zin om dingen te gaan maken (zelfs beeldhouwen lijkt me nu iets voor mij ;)), om de natuur in te gaan en de tijd uit het oog te verliezen, om me over te geven aan de elementen.

Dit boek toont je ook hoe iemand kan veranderen en weer terug. Dat je eigenlijk niet één persoon bent maar dat iedereen bestaat uit verschillende personen. Het gaat er om wie je voedt of hoe je beïnvloed wordt.
Hoe families uit elkaar kunnen vallen door dingen die je denkt. Jude denkt a, Noah denkt b...Jude denkt dat Noah c denkt... Misverstanden. Enkel op te lossen door tijd voor elkaar te maken en écht te praten.

Door de mama van N&J kreeg ik ook een genuanceerder beeld van overspel. De band tussen Jude en haar overleden oma vind ik ook zo mooi. En inderdaad, wat doet het er toe of er echt geesten bestaan of dat het zich allemaal afspeelt in je hoofd? Als die band je helpt of troost en de herinnering aan die persoon in leven houdt dan is het toch gewoon mooi.

Ik heb spijt dat ik nooit Kunsthumaniora heb gedaan. Had ik al een beetje maar na het lezen van dit boek nog veel meer.

Ik heb nog minder zin om in het rijtje te lopen, om in een hokje te passen. Mooi dat jezelf zijn en blijven in dit boek, dat echt niet vol rozengeur en maneschijn zit, toch enigszins wordt beloond aan het einde.

Ahja, er mag van mij gerust een vervolg komen! 

Ik kan zo veel zeggen over dit boek maar ook zo weinig. Het is net als The Huffington Post zegt: 'Dit boek zal je meeslepen als een orkaan. Lees 'Ik geef je de zon' en geniet van elk moment.'
Het is een boek met een lach en een traan, een boek om veel in te onderlijnen. Een boek om zeker nog eens terug te lezen (ik las het al 2 maal).

"Ik wil een wankele menselijke toren zijn die in elk geval probeert om de wereld gelukkig te maken, en ik wil niet iemand zijn die geluk wegneemt."
Wel Jude, ik ook.

Lieverds, bedankt voor het meedoen alweer! Benieuwd wat jullie denken...

Ik geef jullie alvast de zon vandaag! 2 van de deelneemsters van deze LEeSclub mogen een Rabbit magneet van mij in de bus verwachten als bedankje voor jullie deelname elke keer. Zondag trekt de geblesseerde @Kaurelkecoppi (zie Instagram) de winnaars!

‘Je moet wel oog hebben voor wonderen, anders worden het geen wonderen.’
-Jandy Nelson-


Nog veel leesplezier,
liefs Els

Dankbaar op dinsdag, again

Merci!

Het is gelukt! Na jaren proberen at er eindelijk een vogeltje (koolmees) uit een opgehangen pot vogel-pindakaas! Woehoe!
Ik hang die potten al 3 jaar, nooit at er een vogel van. Tegen het einde van de winter zette ik ze telkens gewoon op tafel, zo konden de duiven en merels ze leegeten. Nu hangt hij nog op en is er dus eindelijk een koolmees van beginnen eten. Ik was wel te laat voor een foto maar het beeld staat nog op mijn netvlies gebrand ;) Ik deed zelfs een klein dansje. Happy en dankbaar.
Vogels in de tuin, het is een kwestie van de aanhouder wint heb ik al gemerkt.
Zeker omdat wij maar een kleine koer hebben én 2 poezen.

Wat een vreugde schenkt mij dit, onbeschrijfelijk. Het grote schuilt vaak in het kleine hé...

Ik ben ook dankbaar voor alle mensen die weer volop aan het lezen zijn voor Dingen Die Fijn Zijn LEeSt! Zo fijn om samen met hetzelfde bezig te zijn. Nog veel leesplezier lieverds!

Het kleine geluk knipoogt ons dagelijks toe,
reëel en tastbaar.
-Brian L Weiss-

Maak er nog een mooie Dankbare Dinsdag van,
liefs Els