Vogels voederen

Mooi!

De sneeuw. Mooi maar ook ferm lastig. Niet enkel voor de mensen (hoe geraak ik op mijn werk?) maar ook voor de vogels. Extra voederen is nu de boodschap. Maar daar krijg je wel wat voor terug! Wij hebben al maanden 6 mussen, sinds een tijdje hebben we ook 1 roodborstje en soms een tortel en een kauw. In de lente en de zomer hadden we pimpelmezen en koolmezen maar die zagen we sinds de herfst niet meer.

 

Sinds er sneeuw ligt hebben we de mussen en de roodborst én een merel en 2 pimpelmezen! Tof hé. Gelukkig houden onze twee jagers niet van de sneeuw, die blijven liever de hele dag in hun warm bedje. De vogels blij, ik blij.

Er is elke dag wel iets om dankbaar voor te zijn.

En op mijn werk geraken is ook opgelost: Karel neemt een vroege lunchpauze om me te kunnen brengen. Zooooo lief!

 

Leestip: Vogels als huisgenoten.

Om nog meer fun te hebben als je vogels in je tuin hebt!

Well as giraffes say, you don't get no leaves unless you stick your neck out.

-S. Waddell-

 

Nog een fijne #dankbaredinsdag!

Liefs Els 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

Dankbaar op dinsdag, again

Merci!

Het is gelukt! Na jaren proberen at er eindelijk een vogeltje (koolmees) uit een opgehangen pot vogel-pindakaas! Woehoe!
Ik hang die potten al 3 jaar, nooit at er een vogel van. Tegen het einde van de winter zette ik ze telkens gewoon op tafel, zo konden de duiven en merels ze leegeten. Nu hangt hij nog op en is er dus eindelijk een koolmees van beginnen eten. Ik was wel te laat voor een foto maar het beeld staat nog op mijn netvlies gebrand ;) Ik deed zelfs een klein dansje. Happy en dankbaar.
Vogels in de tuin, het is een kwestie van de aanhouder wint heb ik al gemerkt.
Zeker omdat wij maar een kleine koer hebben én 2 poezen.

Wat een vreugde schenkt mij dit, onbeschrijfelijk. Het grote schuilt vaak in het kleine hé...

Ik ben ook dankbaar voor alle mensen die weer volop aan het lezen zijn voor Dingen Die Fijn Zijn LEeSt! Zo fijn om samen met hetzelfde bezig te zijn. Nog veel leesplezier lieverds!

Het kleine geluk knipoogt ons dagelijks toe,
reëel en tastbaar.
-Brian L Weiss-

Maak er nog een mooie Dankbare Dinsdag van,
liefs Els

Dank

Dankbare dinsdag doet deugd

Zeker vandaag. Nog steeds wat ziekjes en seffens moet ik gaan werken. Het gaat een drukke week worden, met veel extra uren en dagen werken.
Met dat in het vooruitzicht helpt het extra goed om eens te beseffen wat ik allemaal heb om dankbaar voor te zijn:
- een lieve man die me soigneert
- werk dat ik graag doe
- een geweldig fijne blog-wereld vol lieve Madammen
- veel mooie kerstkaarten in de brievenbus
- lieve mensen die mijn Echte Els postkaarten kopen
- een goed boek waar ik in bezig ben
- het is niet koud buiten, fijn op de fiets
- mooie muziek en veel geweldige mensen met acties op StuBru
- lekker zelfgebakken brood
- en veel acrobaatjes in de tuin:

Ik ben een Dankbaar meisje, jij ook?

Shoot for the moon, even if you miss, you'll land among the stars.
-Les Brown-

Een fijne Dankbare Dinsdag gewenst!
Liefs Els

Merci!

Het blijft geweldig:

Ik kan er van blijven genieten, dag na dag! Dank u wel lieve vogeltjes voor het vrolijke schouwspel. Beter dan televisie :)

Herfst is de grote finale van de natuur
voordat zij aan haar winterslaap begint.
-Lauren DeStefano-

Nog een fijne dankbare dinsdag,
liefs Els

Dank

Dank, dank, dank

Dank aan alle lieverds die al Echte Els Schriftjes bestelden! Voor wie nog goesting zou hebben: voor 3 euro kan u uw eigen exemplaren bestellen :)

Dank aan alle vogels die onze tuin opfleuren:

Dank aan Jeanne, voor de lieve post in mijn brievenbus:

En dank aan alle mensen die volop mee lichtpuntjes verspreiden!
Maak er nog een mooie Dankbare DinsDag van lieverds!

Zij die dansten werden voor gek aangezien
door hen die de muziek niet konden horen.
-Friedrich Nietzsche-

Liefs, Els

Pippi Langkous en ik

Over moedig zijn of toch niet

Soms krijg ik een reactie op mijn blog waarin iemand mij moedig of stoer noemt. Heel lief en hartverwarmend maar ook iets waar ik lacherig op reageer (ben sowieso niet goed in complimentjes ontvangen). Lacherig omdat ik mij niet vaak (bijna nooit) stoer of moedig voel, eerder klein en heel ondapper :)

En toch, toch ga ik, met mijn PTSS, jaarlijks naar de boekenbeurs en ga ik naar elk optreden van mijn favoriete groep Life Of Agony.
Op ons bezoek aan de boekenbeurs dit jaar heb ik veel reacties gekregen van mensen die er niet naar toe gaan wegens te druk. En ze hebben gelijk, het is daar te druk. En toch...ik kan het niet laten. Voor mij is de boekenbeurs al van kinds af aan een jaarlijks terugkerend hoogtepunt. De geur van nieuwe boeken wekt bij mij een nieuwsgierige honger vol verwachting op. De keuze van een boek (en) binnen het vooropgestelde budget is ook altijd een spannende puzzel, welke baby's laat ik achter :)

Ik kom elk jaar over mijn toeren thuis, stikkapot en roepend dat ik nooit meer ga. En het jaar daar op ga ik toch... (Een tip: sta voor 10 uur al aan de ingang en blijf niet na 13 uur, maakt wel dat je moet rennen en niet alles kan zien maar zo voorkom je wel de ergste horror :) ).
Na jullie reacties ben ik er over gaan nadenken...Ben ik dan toch moedig? Misschien een beetje. Maar ik ben vooral streng, streng voor mijzelf. Noem het een opwijking :) Dat is een niet na te streven eigenschap. Het zorgt voor een onstuitbare drang naar perfectionisme (hoewel ik weet dat perfect niet bestaat en grenzen aan perfect saai is) en veel schuldgevoel en teleurstelling.
Dus meestal ben ik deze vermoeiende eigenschap liever kwijt dan rijk. Maar nu heb ik dus ontdekt dat er ook een goede kant aan zit: ik ben namelijk vaak banger voor mijzelf dan voor de desbetreffende situatie :)

Dus daarom ga ik toch naar de boekenbeurs, toch naar LOA, toch die tram op.
Van jezelf kan je niet vluchten en ik zit niet graag opgescheept met een Els die boos is op zichzelf omdat ze iets niet gedurfd heeft.
Et voila, mijn goeroe Karel en therapeut hebben weer gelijk: niets is zwart-wit.
Er is ook grijs, zelfs meer dan 50 tinten ;) Soms is iets wit, soms is iets zwart, het is maar hoe en wanneer je het bekijkt.
Dat is toch echt wel mijn les van 2015: zwart-wit bestaat niet.
(Behalve op een zebra, een gevangenispakje, letters in een boek,... ;) )

Weet je wie er echt moedig is, deze flinkerd:

Caries, onze poes, zat op een meter afstand klaar om toe te slaan :)

En zo ploeter ik maar verder door deze uitdaging die 'het leven' heet. Met vallen en opstaan. Want vergis jullie niet, er is nog veel waar zelfs strenge Els niet tegen op kan hoor...

Always do what you are afraid to do.
-Ralph Waldo Emerson-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!
Liefs Els

Ps: Ivm mijn Echte Els schriftjes:
Dikke kus aan de lieverds die er al hebben besteld of (proberen) bestellen!  Ik maak er zo snel mogelijk bij en laat het jullie dan weten.
Zo met mijn tekeningen 'buitenkomen' is ook best eng dus daarom zijn jullie enthousiaste reacties echt super deugddoend en hartverwarmend.
"Ik ga er nog één maken!" ;)

Terug van weggeweest

Dankbaar voor:

Waar wij in de zomermaanden enkel duiven op bezoek krijgen komen er in de winter ook al eens andere vogeltjes langs:

En de eerste andere gast is al gearriveerd: olé!
Niet op de rommel letten, de duiven eten vaak nogal wild ;)
Ik hoop dat ons roodborstje binnenkort ook weer van de partij is...
Ik kan daar zo gelukkig van worden, van die gevederde bezoekjes.


Wanneer een boom in de winter zijn bladeren niet verloor,
zou hij in de lente niet opnieuw kunnen ontluiken.
-Cees Buddingh-

Nog een fijne Dankbare DinsDag gewenst,
liefs Els

Vakantie of toch niet...

Niet ingeloste verwachtingen

Ik ben niet goed in vakantie. Zo, dat is er uit. Opwijking nummer zo veel.
In het voorjaar had ik plots 3 maanden 'vakantie'. Je begrijpt dat in die maanden mijn hoofd niet naar vakantie stond. Eerst moest ik werk zoeken en toen ik het gevonden had was ik zenuwachtig omdat ik op 1 juli opnieuw aan de slag zou gaan.

Nu ben ik weer een maand thuis (omdat de bakker waar ik werk een maand gesloten is) en is het 'weer van dat'. Ik voel me niet in vakantie. Ik heb geen zorgen om werk, ik krijg op 1 september mijn 'echt contract', heb al zin om terug te beginnen en toch...

Karel moet natuurlijk wel werken en dat maakt dat ik hem mis, geen maatje heb om met op stap te gaan en me een beetje schuldig voel tov dat hardwerkend ventje. Dat is een deel van het probleem, het andere deel ben ik. Of 'de maatschappij'.
Vakantie is tegenwoordig vaak synoniem voor moeten. Je moet op reis, je moet spannende dingen doen, je moet op pad, in een ander bed slapen, nieuwe oorden ontdekken, ... Weet ik veel.

En wat deed ik de eerste 2 weken: poetsen, opruimen, de zolder reorganiseren, in de tuin werken,...
Ik was elke avond stik kapot maar voelde me ook elke keer heel voldaan.
Toen kwam er het besef dat mijn vakantie al voor de helft voorbij was en dat ik meer moest genieten.
En daar kwam de stress: wat en hoe en waar en...!!??

Ik wil geen wilde dingen ondernemen zonder mijn Karel (en ok, durf dat ook niet echt) en ik ben meestal liever thuis dan uit...
Dus toen kwam er een diep gesprek met mijn 'goeroe' Karel en besefte ik dat er niets 'Moet'.
Ik ben een muts, ik ben geen wilde avonturier. Daarbij komt nog dat afgelopen maanden, met al die bergen en veranderingen, best wel super vermoeiend voor hoofd en lichaam waren. Dus kan ik een beetje rust wel gebruiken.

Nu doe ik gewoon wat ik meestal doe, als ik vrije tijd heb:

Ik pruts wat in mijn tuintje, oogst allerlei lekkers en zaai nog wat bij.

Ik fiets eens naar de kringwinkel en kan daar niet weerstaan aan allerlei 'palullekes'.

Ik oogst nog wat meer en kook daar vol plezier iets lekkers van. Ik poets wat nodig is.

 Ik bak vaak brood en ander lekkers. Ik maak gordijnen en kussens.

Ik voeder de vogels (voornamelijk duiven) en geniet er van ze te zien smullen.
Ik blog wat, schrijf wat, teken eens iets.

Ik geniet van onze twee poezen, die echt niet dood zijn maar gewoon doen alsof :)
Ik lees wat binnen of buiten.

En 's avonds en in het weekend ga ik geregeld op pad met Karel. Te voet of met mijn nieuwe (oude) fiets. Jawel, het is gebeurd, ik heb nu ook een koersfiets. Ik ben besmet :)
Ik moet nog veel oefenen hoor, het voelt echt anders dan op een gewone fiets. Maar ze bolt lekker!
Een echte coureur ga ik nooit worden, daarvoor stop ik te vaak voor foto's en beestjes en van die dingen, maar ik geniet van mijn gele vriendin en dat is het voornaamste.
Ahja, ik ben nog op zoek naar een naam, tips?

Samengevat doe ik allerlei fijns, vliegen mijn dagen voorbij en doe ik naast veel fijns ook best nog wat nuttige dingen.
Ik ben content en in mijn element. Ik voel me goed. Zolang ik maar niet nadenk.
Want dan begint weer dat 'vakantie-idee' te malen.

Dus bij deze maak ik het officieel, voor mijzelf, verban alle twijfel:
vakantie is doen waar je zin in hebt. Is het mutserig, dan is het maar musterig.
Leve 'de dingen die fijn zijn'!

Nog mensen met hetzelfde 'vakantie-idee-probleem'?

(Vergeet de give away niet he...)


Het leven is eigenlijk één grote stage;
je raakt nooit uitgeleerd.
-Olaf Hoenson-


Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Lente in huis

Ik tel al af naar de lente ;)

Groeit als kool! Fijn hé!

Maar ik denk ook aan onze vriendjes buiten hoor :

Ondertussen hangt alles al op. Samen met 2 nestkastjes én een gevulde voedertafel.
Ik heb nog wel geen enkel vogeltje gezien...
De schuld van onze poezen? Nog niet koud genoeg? Of kennen Belgische vogels geen pindakaas ;)

O wind, als winter komt, laat lente niet lang op zich wachten.

-Percy Bysshe Shelley-

Fijne woensdag,
liefs Els