Baby update

Woehoe!

We hebben baby's gezien!

Niet makkelijk op foto te krijgen maar toch...

Wij werden bijna gek van vreugde! Ik heb zelfs een eerste vliegpoging gezien, die echt best vlot ging. Ik huilen ;) Zo mooi!

Caries huilt ook vaak, omdat ze enkel onder begeleiding buiten mag maar alla, het einde komt in zicht voor haar gevangenschap. 

 

Koop jezelf een huisje en wie weet heb je volgend jaar ook geluk! Tranen van ontroering, een warm hart, trots en ook wel wat zenuwen krijg je er gratis bij ;)

Ondertussen zagen we de laatste aflevering van Bad Behaviour. Wat een goede serie. Spannend, met goed uitgewerkte personages, queer representatie, geweldige actrices (ze spelen de jonge én de oude versie van hun personage: indrukwekkend) en een einde dat je niet verwacht. Mooi!

Ik las ook Operatie Verity uit, weer een boek over de oorlog. Boordevol opwijkende personages en met een plot die maakt dat je op het einde van vooraf aan wil beginnen lezen: zo goed!

 

Wie nog twijfelt over het lezen van De Bewaring. Luister hier of hier. 

 

Een maankoord: Knip met volle maan een stuk lint af. Bind een stuk om jouw hand en verbind het andere uiteinde van het lint met iets dat symbool staat voor waarmee jij je wilt verbinden. Je zou het ook kunnen opschrijven en het andere einde aan het briefje kunnen verbinden. Mediteer nu een tijdje met het koord en stuur liefde en energie naar de verbinding. Bewaar het lint op je altaar.

-Lunadea- 

 

Ik wens je veel klein geluk, dingen die fijn zijn ;)

Liefs Els  

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

Verhalen

In beslag genomen.

Afgelopen dagen werd ik in beslag genomen door een aantal verhalen. Ik vind het fijn me te verdiepen in de vraag: wat zou ik doen? Noem het een opwijking.

 

Het begon met het boek One true loves. Daarin duikt een echtgenoot (dood gewaand) na jaren plots terug op. Spannend, ontroerend en meeslepend.

Daarna zag ik Good Luck to you, Leo Grande. Een film over een jonge mannelijke sekswerker en een oudere weduwe. Mooi, grappig, sexy en ontroerend!

Nu ben ik bezig in Never Never, het gaat over je geheugen verliezen. Ben nog maar halfweg maar boy wat is het spannend...

 

Ik kan me daar dan echt in verliezen, in het denken over, bespreken met,... Het is wel eens fijn om met een boek/film bezig te zijn in de plaats van met de ellende in de wereld.

 

Denk jij ook graag na over de dilemma's in boeken/films?

 

Ondertussen volg ik ook een verhaal iets dichterbij. Tijdens onze voorlaatste UK-vakantie kochten we in een kraampje aan een huis een vogelhuisje gemaakt van afvalhout. We hingen het op in onze boom en de laatste dagen komen daar geregeld 2 pimpelmezen een kijkje nemen! Ze stalen zelfs al wat van mijn mos om het mee in het huisje te nemen! Ik hou van mos, probeer het te kweken in een schaaltje, ben daar heel blij mee en iedereen moet er afblijven, al lijkt het nergens naar. Maar voor de pimpelmezen maak ik graag een uitzondering ;)

 

 

“People are like this too, you know,” he says eventually. “We break. We put ourselves back together. The cracks are the best part. You don’t have to hide them.”
-Coco Mellors-

 

Geniet van de lente in aantocht!

Els

 

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

Pippi Langkous en ik

Over moedig zijn of toch niet

Soms krijg ik een reactie op mijn blog waarin iemand mij moedig of stoer noemt. Heel lief en hartverwarmend maar ook iets waar ik lacherig op reageer (ben sowieso niet goed in complimentjes ontvangen). Lacherig omdat ik mij niet vaak (bijna nooit) stoer of moedig voel, eerder klein en heel ondapper :)

En toch, toch ga ik, met mijn PTSS, jaarlijks naar de boekenbeurs en ga ik naar elk optreden van mijn favoriete groep Life Of Agony.
Op ons bezoek aan de boekenbeurs dit jaar heb ik veel reacties gekregen van mensen die er niet naar toe gaan wegens te druk. En ze hebben gelijk, het is daar te druk. En toch...ik kan het niet laten. Voor mij is de boekenbeurs al van kinds af aan een jaarlijks terugkerend hoogtepunt. De geur van nieuwe boeken wekt bij mij een nieuwsgierige honger vol verwachting op. De keuze van een boek (en) binnen het vooropgestelde budget is ook altijd een spannende puzzel, welke baby's laat ik achter :)

Ik kom elk jaar over mijn toeren thuis, stikkapot en roepend dat ik nooit meer ga. En het jaar daar op ga ik toch... (Een tip: sta voor 10 uur al aan de ingang en blijf niet na 13 uur, maakt wel dat je moet rennen en niet alles kan zien maar zo voorkom je wel de ergste horror :) ).
Na jullie reacties ben ik er over gaan nadenken...Ben ik dan toch moedig? Misschien een beetje. Maar ik ben vooral streng, streng voor mijzelf. Noem het een opwijking :) Dat is een niet na te streven eigenschap. Het zorgt voor een onstuitbare drang naar perfectionisme (hoewel ik weet dat perfect niet bestaat en grenzen aan perfect saai is) en veel schuldgevoel en teleurstelling.
Dus meestal ben ik deze vermoeiende eigenschap liever kwijt dan rijk. Maar nu heb ik dus ontdekt dat er ook een goede kant aan zit: ik ben namelijk vaak banger voor mijzelf dan voor de desbetreffende situatie :)

Dus daarom ga ik toch naar de boekenbeurs, toch naar LOA, toch die tram op.
Van jezelf kan je niet vluchten en ik zit niet graag opgescheept met een Els die boos is op zichzelf omdat ze iets niet gedurfd heeft.
Et voila, mijn goeroe Karel en therapeut hebben weer gelijk: niets is zwart-wit.
Er is ook grijs, zelfs meer dan 50 tinten ;) Soms is iets wit, soms is iets zwart, het is maar hoe en wanneer je het bekijkt.
Dat is toch echt wel mijn les van 2015: zwart-wit bestaat niet.
(Behalve op een zebra, een gevangenispakje, letters in een boek,... ;) )

Weet je wie er echt moedig is, deze flinkerd:

Caries, onze poes, zat op een meter afstand klaar om toe te slaan :)

En zo ploeter ik maar verder door deze uitdaging die 'het leven' heet. Met vallen en opstaan. Want vergis jullie niet, er is nog veel waar zelfs strenge Els niet tegen op kan hoor...

Always do what you are afraid to do.
-Ralph Waldo Emerson-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!
Liefs Els

Ps: Ivm mijn Echte Els schriftjes:
Dikke kus aan de lieverds die er al hebben besteld of (proberen) bestellen!  Ik maak er zo snel mogelijk bij en laat het jullie dan weten.
Zo met mijn tekeningen 'buitenkomen' is ook best eng dus daarom zijn jullie enthousiaste reacties echt super deugddoend en hartverwarmend.
"Ik ga er nog één maken!" ;)