Een broodje in de oven

Verslaafd aan...

zelf brood bakken. Aan het maken én opeten. Noem het een opwijking :)
Werken bij een bakker en zelf je brood bakken... Wij verkopen heel lekker brood, daar niet van. En speciallekes koop ik bij ons, maar het dagelijks brood bak ik (meestal) zelf. Met de hand.

Ook vandaag, al heb ik al een extra shift gedraaid (om 6 uur begonnen) en ben ik best moe. Ik heb zelfs een klein beetje geen zin in al het werk. Dat mengen en kneden en wachten en snijden en... Maar ik weet dat net die dingen me voldoening gaan geven als het af is.

Ik dacht altijd geen geduld te hebben maar er blijken een paar uitzonderingen op die regel te bestaan, waaronder: brood bakken, strijkparels en kleurplaten.
Misschien omdat je bij alle drie op het einde iets hebt dat je in je handen kan houden? En omdat het dingen zijn die je met je handen doet? Hoe meer mijn handen doen hoe meer mijn hoofd rust, denk ik...

Ik vlieg er eens in!

Aangezien het brood nog niet gemaakt is zet ik hier een foto van iets dat ik recent nog gemaakt heb: vanillepudding met speculaas. Mmm!
Doeme, nu heb ik daar goesting in ;)
Brood Els, brood.

Elke tijd heeft zijn taak. Door deze op te lossen,
komt de mensheid weer een stapje verder.
-Heinrich Heine-

Nog een fijne opwijkende donderdag!
Liefs Els

Vakantie of toch niet...

Niet ingeloste verwachtingen

Ik ben niet goed in vakantie. Zo, dat is er uit. Opwijking nummer zo veel.
In het voorjaar had ik plots 3 maanden 'vakantie'. Je begrijpt dat in die maanden mijn hoofd niet naar vakantie stond. Eerst moest ik werk zoeken en toen ik het gevonden had was ik zenuwachtig omdat ik op 1 juli opnieuw aan de slag zou gaan.

Nu ben ik weer een maand thuis (omdat de bakker waar ik werk een maand gesloten is) en is het 'weer van dat'. Ik voel me niet in vakantie. Ik heb geen zorgen om werk, ik krijg op 1 september mijn 'echt contract', heb al zin om terug te beginnen en toch...

Karel moet natuurlijk wel werken en dat maakt dat ik hem mis, geen maatje heb om met op stap te gaan en me een beetje schuldig voel tov dat hardwerkend ventje. Dat is een deel van het probleem, het andere deel ben ik. Of 'de maatschappij'.
Vakantie is tegenwoordig vaak synoniem voor moeten. Je moet op reis, je moet spannende dingen doen, je moet op pad, in een ander bed slapen, nieuwe oorden ontdekken, ... Weet ik veel.

En wat deed ik de eerste 2 weken: poetsen, opruimen, de zolder reorganiseren, in de tuin werken,...
Ik was elke avond stik kapot maar voelde me ook elke keer heel voldaan.
Toen kwam er het besef dat mijn vakantie al voor de helft voorbij was en dat ik meer moest genieten.
En daar kwam de stress: wat en hoe en waar en...!!??

Ik wil geen wilde dingen ondernemen zonder mijn Karel (en ok, durf dat ook niet echt) en ik ben meestal liever thuis dan uit...
Dus toen kwam er een diep gesprek met mijn 'goeroe' Karel en besefte ik dat er niets 'Moet'.
Ik ben een muts, ik ben geen wilde avonturier. Daarbij komt nog dat afgelopen maanden, met al die bergen en veranderingen, best wel super vermoeiend voor hoofd en lichaam waren. Dus kan ik een beetje rust wel gebruiken.

Nu doe ik gewoon wat ik meestal doe, als ik vrije tijd heb:

Ik pruts wat in mijn tuintje, oogst allerlei lekkers en zaai nog wat bij.

Ik fiets eens naar de kringwinkel en kan daar niet weerstaan aan allerlei 'palullekes'.

Ik oogst nog wat meer en kook daar vol plezier iets lekkers van. Ik poets wat nodig is.

 Ik bak vaak brood en ander lekkers. Ik maak gordijnen en kussens.

Ik voeder de vogels (voornamelijk duiven) en geniet er van ze te zien smullen.
Ik blog wat, schrijf wat, teken eens iets.

Ik geniet van onze twee poezen, die echt niet dood zijn maar gewoon doen alsof :)
Ik lees wat binnen of buiten.

En 's avonds en in het weekend ga ik geregeld op pad met Karel. Te voet of met mijn nieuwe (oude) fiets. Jawel, het is gebeurd, ik heb nu ook een koersfiets. Ik ben besmet :)
Ik moet nog veel oefenen hoor, het voelt echt anders dan op een gewone fiets. Maar ze bolt lekker!
Een echte coureur ga ik nooit worden, daarvoor stop ik te vaak voor foto's en beestjes en van die dingen, maar ik geniet van mijn gele vriendin en dat is het voornaamste.
Ahja, ik ben nog op zoek naar een naam, tips?

Samengevat doe ik allerlei fijns, vliegen mijn dagen voorbij en doe ik naast veel fijns ook best nog wat nuttige dingen.
Ik ben content en in mijn element. Ik voel me goed. Zolang ik maar niet nadenk.
Want dan begint weer dat 'vakantie-idee' te malen.

Dus bij deze maak ik het officieel, voor mijzelf, verban alle twijfel:
vakantie is doen waar je zin in hebt. Is het mutserig, dan is het maar musterig.
Leve 'de dingen die fijn zijn'!

Nog mensen met hetzelfde 'vakantie-idee-probleem'?

(Vergeet de give away niet he...)


Het leven is eigenlijk één grote stage;
je raakt nooit uitgeleerd.
-Olaf Hoenson-


Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Dankbaar

Een grijze dinsdag...

Grijs maar vol dankbaarheid:

Voor al het mooie in de natuur. De plantjes zijn happy met al die regen!

En voor de magie van zelfgebakken brood.

Een mooie dag weeral. Het fijne zit vaak in het kleine!


Het enige verschil tussen een goede
en een slechte dag is je houding.
-Dennis S. Brown-

Nog een fijne Dankbare DinsDag,
liefs Els

Dank zeggen

Dank zeggen op dinsdag

Dank zeggen op dinsdag en bij uitbreiding op elke dag is een mooi initiatief.
Eentje dat echt werkt, dat is al wetenschappelijk bewezen. Mensen die bewust bezig zijn met dankbaarheid zijn gelukkiger.
En aangezien ik een beetje geluk wel kan gebruiken ben ik een fervente beoefenaar van dankbaar zijn.

Zoals ik al eerder zei gaat het hier op en af. Er vloeien nog vaak tranen maar in kleinere hoeveelheden. De meeste dagen begin ik met een fikse fietstocht en dat geeft mij energie tot de middag. En hoewel ik ganse dagen druk bezig ben met nuttige (maar meer nog met niet-nuttige) dingen begint het vaak na de middag wat zwaarder te wegen...
Ik ben telkens blij als Karel thuiskomt :)

Ik ben natuurlijk ook bezig met de zoektocht naar werk. Meestal levert dat niets op en dat is dan teleurstellend, af en toe levert het iets op en dat is dan het angstaanjagend :)
Loslaten en laten komen wat komt he....

Ondertussen ben ik dankbaar voor de vele kleine wonderen die mij omringen.
Wonderen waarin ik een hand had maar ook wonderen waar ik niets voor hoefde te doen.
Eigenlijk is gans de lente een wonder op zich he!
Als je graag wonderen in het echt gaat aanschouwen, neem dan hier alvast een kijkje. Dan kan je dit weekend op pad. (Dit is een Belgische site maar er bestaan vast ook wel Nederlandse initiatieven.)

De wonderen in mijn leven:

Zelfgebakken brood, met de hand dus zonder machine. Een wonder. Ruikt lekker, smaakt lekker én heel bevredigend werk!

Mijn Adukiboon-plantje. Gekweekt uit een boon uit de biowinkel! 6 bonen onder een nat keukenrolletje gelegd, goed vochtig gehouden en wachten maar... Gisteren had ik plots 1 plantje en 5 beschimmelde bonen ;) Regrowth is geweldig!

Een mandje vol groen uit de tuin:  postelein, snijbiet en savooibladeren. Dat wordt smullen vanavond.
Mijn savooiplantjes deden vorig najaar niets, nu groeien ze als kool ;) Niet in de vorm van een savooi maar wel op een stengel!? Ach, de bladeren zullen wel even lekker zijn denk ik dan maar.

Die geur, die kleur, die vrolijkheid! En witte wolkjes voor de dames (en heer) van de Wolkenclub!

Zo, als dat geen wondere wereld is om dankbaar voor te zijn! Vele #Dingendiefijnzijn.
Pffff, diepe zucht en ik voel mij plots veel vrolijker. Gewoon door het allemaal eens op te schrijven.
Jaja, ik blog wel voor jullie maar toch ook best wel voor een groot deel voor mijzelf hoor.
Bloggen is therapie.

Het zijn de dingen die we denken te weten die
ons er juist van weerhouden dingen te leren.
-Claude Bernard-

Nog een fijne dankbare dinsdag lieverds!
Liefs Els

Afleiding

Wat te doen op grijze dagen...

...op grijze dagen als deze, met nog donkerdere dagen in het verschiet.
Gratis tip van 'Dokter Els': doe iets, blijf bezig, zoek afleiding.
Zoals: bak nog eens een brood

Dat geeft een trots en voldaan gevoel. Pompoenbroodmix van de Albert Heijn, lukt altijd blijkbaar :)

Is die afleiding een oplossing? Bah nee, enkel een uitstel van de pijn en het verdriet...
Maar ik wil nu gewoon dinsdagavond halen en dan zien we wel.
Dus dan is dat trucje om mijzelf om de tuin te leiden wel heel nuttig.
Niet stilzitten...zegt Dokker Els.

Ik denk dat dat een op-wijking is: doelbewust trucjes toepassen om jezelf af te leiden. Trucjes die je nota bene zelf verzint... En toch werken ze, is dat niet raar!?
Het menselijk brein is en wonder he.
Een mooi wonder.
Een van de #Dingendiefijnzijn.

Hebben jullie ook van die trucjes? Om jezelf van iets af te leiden, om iets niet te moeten voelen, niet te hoeven denken...?

Ik waarschuw wel: niet te lang toepassen en niet in te hoge dosis ;)
Nee, serieus, dit mag je even doen. Om een korte periode te overbruggen. Blijf dat niet doen, dat is niet gezond. Je moet je gevoelens gewoon toe laten en de waarheid onder ogen zien. Dingen verdringen of opkroppen is niet gezond. Geeft gewoon op de lange termijn meer miserie.
Naar Dokter Els luisteren hoor, ze spreekt uit ervaring :)

Vanaf woensdag 1 april duik ik het diepe in, hoe lang of hoe diep zien we dan wel.
Maar ik zal er als herboren uitkomen, u weze gewaarschuwd :)

Je kunt pas plannen voor de toekomst maken
als je vrede sluit met het verleden.
-Joy Fielding-

Maak er nog iets moois van vandaag,
geniet ten volle van al jullie fijne opwijkingen
liefs Els

Verdwalen...

...en mijzelf verliezen.

Een nieuwe op-wijking: ik streef ernaar mijzelf te verliezen. Niet mijn ik maar wel mijn ideeën over mijzelf.
Want zelfkennis is het begin van alle wijsheid zeggen ze, maar soms is het ook het begin van beperktheid.

Jullie weten dat ik op zoek moet naar een nieuwe baan, na mijn ontslag. Wel, als ik uit ga van het beeld dat ik heb van mijzelf kom ik nergens...
Dus probeer ik dat beeld opzij te zetten en volop te dromen. Die droom visualiseer ik door alles wat er in mijn hoofd komt op te schrijven.
Ik vertrek vanuit wat ik wil, niet vanuit wat ik al dan niet kan.

De lente is daar een goede tijd voor...

Iedereen heeft een beeld van zichzelf, al dan niet realistisch. Mijn beeld is heel hard gekleurd door wat anderen over mij gezegd hebben. Dat is bij de meeste mensen zo, denk ik.
Maar klopt dat beeld wel? Ik heb een lijst aan foute ideeën, waarvan ik in mijn hoofd weet dat ze fout zijn en toch handel ik er nog vaak (instinctmatig) naar.

Ik ben (volgens mijn beeld): niet creatief, niet sociaal, kan niet zingen, kan niet tekenen, kan niet koken noch bakken,...
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dat is niet (meer) waar.

Ik wil groeien, net als mijn plukslaatje.

Waarom denk ik dat dan nog steeds? Omdat een beeld houvast biedt. Jammer genoeg is houvast iets wat vast ligt en een persoon ligt niet vast. Een mens evolueert dag per dag, jaar na jaar.
Niet door vast te houden, maar door los te laten.
Angst trotseren, er toch voor gaan. Durven falen. Beetje bij beetje grenzen open rekken.
Niet over grenzen gaan, dat moet je blijven aanvoelen. Niet over grenzen gaan die goed voor je zijn.
Maar wel je fijne ruimte vergroten.
Je zelfbeeld kritisch blijven bekijken, klopt het nog wel?

Met deze dingen zit ik in mijn hoofd. Ik denk na en voel na.
Ik probeer meer wat-vragen te stellen ipv waarom. Ik denk hoe ik iets wil en niet waar ik het wil.
Ik werk aan mijzelf en deel dat graag met jullie.
Want dat is waar ik in geloof: delen maakt mooier. Blogland, mijzelf, de wereld.

Abdijbrood mix met pompoenpitten van de AH!

Daarom bakte ik deze ochtend mijn eerste brood. Zonder machine, gewoon met de hand en een simpele Ikea oven. En ik ben er fier op!
Weer iets dat ik aan mijn nieuwe zelfbeeld kan toevoegen ;)

En wat helpt mij bij dit alles? Mijn alter ego Dingen Die Fijn Zijn !
Want DDFZ heeft geen (negatief) zelfbeeld, ze is nog jong en wil groeien. Dus steekt ze haar voelsprieten uit en gaat voorzichtig op pad... Wie weet waar eindigt de reis.

Herkenbaar?

Ondertussen ben ik ook hard aan het werk voor De Winkel Van Els , neem gerust een kijkje.
En wie vaker wil zien waar ik met bezig ben, breng mij eens een bezoekje op Instagram.


Dromen kunnen uitkomen als we de moed
hebben om ze te achtervolgen.
-Walt Disney-

Fijne opwijkende donderdag nog!
Liefs Els