Opwijken en worstelen

Young adult

Soms vergeet ik dat ik al 37 jaar ben, al lang geen worstelende puber meer. Sterker nog ik ben al dubbel zo oud als de meeste pubers, en toch...
Toch lees ik nog steeds vol goesting young adult boeken en (met iets minder goesting) worstel ik nog steeds...
Noem het 2 opwijkingen :)

Stef Bos liet me beseffen dat deze 2 opwijkingen samen horen, voor mij.
Want ik worstel, nog steeds. En boeken die daar ook over gaan laten me me minder alleen voelen en geven me soms zelfs verhelderende inzichten om mijn leven iets makkelijker of mooier te maken.

Ik worstel met hokjes, verwachtingen (van anderen en mijzelf), rolpatronen, afwijken van geijkte paden,... Ik worstel met de drukte en de snelheid van de tijd en de wereld.
Ik wijk af, ik wijk op :)
Op het eerste zicht lijkt het alsof ik veel worstel met de buitenwereld maar in feite komt het telkens weer neer op worstelen met jezelf hé...!?
Wie me graag heeft zoals ik ben heeft me graag. Wie dat niet doet heeft me niet graag, hoe hard ik ook mijn best zou doen. Ik weet dat ik daarom mijn best daar niet meer voor moet doen en toch trap ik nog (te) vaak in die val...
Vastgeroeste patronen komen maar moeilijk weer los. 'De vloek van het verleden.' (Zou nog een goede YA titel zijn ;) )

Het leek me zo kinderachtig, zo puberachtig, zo young adult (!) om met deze dingen te worstelen en te blijven worstelen.
Maar Stef Bos liet me beseffen dat het blijven zoeken, worstelen niet erg is. Het ergste is jezelf verliezen of je ziel verkopen. Dingen die makkelijk gebeuren als je niet oplet en onnadenkend, zonder enige zelfreflectie, door het leven huppelt.
Dat zal me alvast niet overkomen als neurotische, zelfkritische, alles-analyserende Mooser ;)

Ik worstel niet met het ouderschap, noch met het singel zijn, noch met werkloos zijn of een gebroken hart hebben (bestaan allemaal goede boeken over).
Ik doe mijn werk graag en mag daar mijzelf zijn, daarna kom ik thuis en wordt er van mij gehouden door een krukkenloper en 2 harige monsters die mij ook helemaal aanvaarden zoals ik ben.

Ik worstel, maar nog het meest met mijzelf :)
Dus lees ik nog even verder...

Misschien nog aanraders voor onze LEeSclub?

Herkenbaar voor iemand?
Of nog leestips?
Laat maar horen!


Als jarenlange zelfkritiek niet heeft geholpen,
probeer dan eens goedkeuring van jezelf
en kijk wat er gebeurt.
-Byron Katie-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els

Opwijkende donderdag...

Afwijken, opwijken, liefhebben.

Ik ben niet bang.

Tuurlijk ben ik bang.

Net als jij...

Vooral gisteren op de tram, toen er plots een bommelding was en we in allerijl van de tram moesten. En toch zeg ik: ik ben niet bang.

Ik ben bang geweest, heel vaak en heel lang. Na 2 gewapende overvallen, een inbraak en wat kleinere dingen. Ik stopte met mijn zaak (benzinestation) maar het kwaad was geschied. Ik zat diep.

En toen las ik dat er maar 1 keuze is: angst of liefde.

Angst bracht me nergens (een ptss daargelaten), ik koos vol hoop voor liefde.

Ik maakte die keuze en nu kan (wil) ik niet meer terug. Liefde is mijn antwoord.

En soms, zoals afgelopen dagen is dat heel moeilijk. En dan doe ik wat ik in het begin vaak deed: fake it ‘till you make it.

Want dat werkt.

Soms mag je jezelf iets wijsmaken, noem het oefenen. Tot het vanzelf gaat. Meestal… 

Maar dus niet altijd.

Ik blijf een leerling, net als wij allemaal. Enthousiaste amateurs. Blijf het vuur in jezelf aanwakkeren, wakker het aan in iedereen die je passeert. IEDEREEN.

Al is dat moeilijk…

Soms zal je jezelf betrappen op extra blikken naar bepaalde personen. Herken dat, erken dat, maar geef er niet aan toe. Wees je bewust dat het overgrote deel van de mensen die je ziet, echt bijna alle mensen, net als jij het goed bedoelen. Misschien net als jij bang zijn. Angst is besmettelijk.

Maar liefde ook. Besmet elkaar vol enthousiasme.

Lach, glimlach, open je hart.

Wij hebben pijn, allemaal. De slachtoffers, de nabestaanden, familie, vrienden,… En er zijn nog zo veel slachtoffers die de naam slachtoffer niet dragen maar toch delen in de pijn, de schaamte, het verdriet.

Laten we samen lief hebben. Omdat liefde het antwoord is en op die manier misschien ooit de oplossing.

Liefde is altijd het antwoord.

Huil, praat, hou vast, troost, deel. Maar geloof, blijf geloven in het mooiste en meest krachtige wapen dat wij allemaal bezitten: liefde.

Heb elkander lief.

 

Dit is mijn kleine bijdrage van hoop/troost/geloof.
Deze week was ik sterk onder de indruk van Tourist LeMC en Griet Op De Beeck. 2 van mijn favoriete mensen in één van mijn favoriete programma's.
Zij zeggen het mooier dan ik maar onze boodschappen komen overeen.
LIEFDE!

Als je gelooft dat het zal lukken,
zal je kansen zien.
Als je gelooft dat het niet zal lukken,
zal je obstakels zien.
-Wayne Dyer-

Dikke kus lieverds,
Els

Dingen Die Fijn Zijn LEeSt again

Joepie, een opwijkende leesclub-dag!

Het is zo ver, vandaag bespreken we hét boek (de boeken). Eerst even voor zij die hun boek nog niet uit hebben: seffens niet verder lezen. Spoiler alert :)*
Na veel wikken en wegen koos ik als volgende boek:

Dit boek is de debuutroman van Brooke. De vertaalrechten werden al aan 25 landen verkocht en het kwam direct op 1 binnen in de Australische bestsellerlijst.
Kan niet slecht zijn hé!? Benieuwd...Spreken we hier over 3 weken weer af? 17 maart is het dan.

*En dan nu Het leven, maar dan beter.
Ik heb hier en daar wat horen zuchten en blazen ;) Ik weet, Anna leest niet altijd even vlot. Zeker in het eerste deel van dit boek niet. Ze schrijft anders en daar moet je wat aan wennen.

Ik ben ooit begonnen met Samen ben je minder alleen (mijn favo boek ever), dat leest iets vlotter en is echt geweldig. Helemaal gelukkig is ook geweldig maar leest ook weer iets minder vlot.

Anna schrijft, net als Griet een beetje (vind ik), zoals het leven is. Met heel levensechte personages, herkenbare dialogen en taal, niet afgemaakte zinnen, warrige gedachten,...
Voor mij maakt dit dat ik me dieper in de personages in kan leven. Mathilde en Yann zijn zoals vele van ons tegenwoordig, eenzaam in een wereld die aan elkaar hangt van de digitale mogelijkheden tot contact. Beide horen ze er op de één of andere manier niet bij en dat hebben wel meer personages van Anna (ik ook, vandaar...). Het zijn geen masker-mensen (meer).

In het verhaal van Mathilde komt het al een beetje naar boven maar in dat van Yann nog meer. Fijngevoelige mensen hebben het niet makkelijk in deze hedendaagse, soms oppervlakkige, wereld. Veel mensen werden klein gehouden en gaan daarop zichzelf klein houden. En dan komt er een punt dat je dat beseft, dat je er iets aan wil veranderen, maar hoe? Er is je zo ingeprent dat je niet egoïstisch mag zijn, is kiezen voor/werken aan je eigen geluk dan niet egoïstisch? De eerste zinnen bovenaan pagina 150 grepen me naar de keel en raakten mijn hart. En wat je in het hart raakt... (p154).
Ook zo rakend: Je kunt uit beleefdheid je leven vergooien. (p185)
Bescherm je nest. (p186)

Het gaat voor mij ook over het besef dat je jezelf mag zijn, hoe moeilijk dat ook is.
De boodschap dat je mag groeien, gelukkig mag zijn.

Voor velen zal dit doodnormaal zijn, evident zijn, dagelijkse kost zijn. Maar voor sommigen onder ons is het dat niet. Voor mij bijvoorbeeld. En dan doet het enorm deugd om te lezen wat mijn hart en hoofd nodig hebben om te voelen en te horen.
Ik voel me begrepen en verbonden. Zeker omdat ik dit boek samen met jullie las.

Ik hoop dat het jullie op de één of andere manier ook heeft helpen groeien...

Net als het boek van Griet. Ik heb me kapot gejankt aan het einde gekomen. Ik had dit niet zien aankomen. Of niet willen zien... Maar ook in dit boek schitteren de mooie woorden en wijze boodschappen volop. Zoals Eva haar afscheidsbrief, zo mooi en wijs en wat een lessen!

Dus dank u Anna, dank u Griet en dank u Madammen van DDFZLEest!
Wat is deze rit, dit pad vol leeservaringen met jullie zo veel mooier dan alleen. Ik hoor jullie graag, hier en op Instagram.
Dank om weer zo ijverig mee te lezen en nu is het aan jullie!


Zie jezelf als een wonder.
Want dat ben je.
-Olaf Hoenson-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

...But friends, those I wanted to please? There are so few, so few... and you're one of them. You... because you have such a gift for life. You grab hold of it with both hands. You move, you dance, you know how to make the rain and the sunshine in a home. You have this incredible gift for making people around you happy. You're so at ease, so at ease on this little planet...
Read more at: http://www.azquotes.com/author/18394-Anna_Gavalda

...But friends, those I wanted to please? There are so few, so few... and you're one of them. You... because you have such a gift for life. You grab hold of it with both hands. You move, you dance, you know how to make the rain and the sunshine in a home. You have this incredible gift for making people around you happy. You're so at ease, so at ease on this little planet...
Read more at: http://www.azquotes.com/author/18394-Anna_Gavalda

...But friends, those I wanted to please? There are so few, so few... and you're one of them. You... because you have such a gift for life. You grab hold of it with both hands. You move, you dance, you know how to make the rain and the sunshine in a home. You have this incredible gift for making people around you happy. You're so at ease, so at ease on this little planet...
Read more at: http://www.azquotes.com/author/18394-Anna_Gavalda

Muziek voor mijn ziel

Dank u JackoBond

Vandaag ben ik dankbaar voor de opwijkingen van JackoBond.
Zaterdag gingen we naar een optreden van haar en het was geweldig!
Hoe ze zong, haar teksten, wat ze vertelde tussenin. Ik voelde me zo geboeid en wakker (al was ik al om 4 uur opgestaan om te gaan werken).

Ik denk stiekem dat ze deze plaat voor mij gemaakt heeft ;) Ik herkende zo veel in haar teksten en verhalen tussendoor. Op een bepaald moment vroeg ze aan de zaal of wij haar een alien vonden en ik kon alleen maar denken: ge hebt gewoon veel opwijkingen!
Een hoofd dat nooit stil staat, geloven in de liefde, proberen loslaten wat niet meer past, u kunnen opladen aan een straaltje zon,...herkenbaar.
Riet (haar echte naam) is een lieve, positieve, enthousiaste, oprechte Madam. Ik zei het al eerder: ze zou zo in Blogland passen.
Dus bij deze: dikke merci voor deze avond vol voedsel voor de ziel!

De bovenste cd had ik al, kijk maar hier!

Nog mooier mét handtekening :) (zie boven)

En een quote! Maakt het helemaal af!

Als je zin krijgt om haar ook eens bezig te zien: zeker doen! De cd is goed maar live is ze nog vele malen beter. Loepzuiver, ontroerend, vrolijk-makend en voedsel voor de ziel.

Dankbaar!

Het mooie van muziek is dat het je keihard
kan raken zonder dat het pijn doet.
-Bob Marley-

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
liefs Els

Ik ben gehavend maar nog heel...

Kwetsbaar

Ik stel mij hier vaak kwetsbaar op, heel naakt en eerlijk. Dat is beangstigend.
Maar het helpt. Mij en anderen.
Ik krijg de mooiste, intiemste, trieste én blije mails. Weten dat ik help maakt dat ik die grens opnieuw wil oversteken...
Een opwijking ;)

Ik heb littekens, zichtbare en onzichtbare. De niet-zichtbare zijn de grootste, de diepste. Met stip op één staat mijn PTSS. Het is iets waar ik niet vaak over praat, behalve met Karel en in therapie. De mensen die mij kennen zijn het al beu gehoord (denk ik) en met onbekenden praat ik er al helemaal niet snel over. Schaamte?
Door er zo weinig over te praten speelt het, oppervlakkig, gezien geen grote rol in mijn leven waardoor ik het soms vergeet of zelf niet echt geloof. Als er dan dingen zijn die me niet lukken of me compleet afmatten voel ik me een zwakkeling. Zoals gisteren.

We gingen naar Boterhammen in het park. Karel had een dagje vrij, we namen een picknick mee en genoten volle bak van Tourist leMC (yes, eindelijk) en Guido Belcanto. Beide mannen zijn ontroerende, oprechte levenskunstenaars!
We aten, we lazen, keken naar de wolken, zongen mee, lieten een traantje...

 

We zaten, weg van de drukte, onder de bomen in het gras. En zagen dat het goed was. Flintertjes geluk werden gevangen. Fijn.

Daarna kochten we een helm voor mij. 
Daarna gingen we naar de bib.
Daarna was ik stik kapot. Hoofdpijn, spierpijn, tranen en een adem die hoog zitten, een hart dat te snel slaat en een hoofd dat niet meer denken kan...

Te veel.
Zoals zo vaak werd het me te veel. Te veel hoeft niet altijd te veel negatief te zijn. Soms is te veel fijn ook te veel.

En dan komt de teleurstelling, de schaamte, boosheid.
Het besef dat ik gehavend ben. Machteloos sta, nog steeds een slachtoffer ben op de één of andere manier.

Volgende week ga ik terug aan het werk. (20 uur per week.) Ik kijk er vol goesting naar uit! Maar vind het ook zwak van mijzelf: maar 20 uur. Karel werkt quasi het dubbele. En ik ga diegene zijn die stik kapot thuis komt. Meer dan 20 kan ik (nog) niet af. 'Ik lijk wel een lui wijf' klinkt het op mijn negatiefst.

Als ik eerlijk ben en mijzelf bekijk zoals ik bijvoorbeeld jou zou bekijken is 20 uur heel flink. Ik ben gehavend voor het leven, ik had op invaliditeit kunnen gaan en ik had kunnen leven van een uitkering. Maar ik koos er voor om de draad zo goed mogelijk weer op te nemen. Terug aan het werk te gaan en mijn centen zelf te verdienen. Als ik het zo bekijk is 20 uur veel. Namelijk 20 meer dan de 0 die ik had kunnen kiezen. En toch. Het is makkelijker om iemand anders door die bril te bekijken dan jezelf he. Voor mij toch.

Ik heb zo veel duwen in de richting van het negatieve gekregen en kies toch bewust voor het positieve, dat is toch ook flink he!? (Als ik nog maar denk aan mijzelf flink vinden schieten de tranen mij in de ogen. Het zal de regen zijn.)

Ik ben er nog niet, nog lang niet. En het lijkt me niet meer dan eerlijk om dat met jullie te delen.
Ik heb vrede met mijn nieuwe leven, mijn na-leven. Nu nog vrede met mijzelf. Daar komt dat mijzelf vergeven weer opduiken :)

Het leven, mijn leven, zit vol moois. Met geregeld een sprankel puur geluk. Gisteren sprankelde het zelfs vaak. Dat was mooi. Dank u Tourist, dank u Guido, dank u Karel, dank u wolken, dank u dansend kindje, dank u trotse fotograferende opa, dank u wuivende bomen,... U was mooi, u maakte het plaatje af!

Onderweg lasten we een plaspauze in. Stiekem ook wel een zin-in-een-ijsje-pauze :) Zo maar langs de kant van de autosnelweg, op een grauwe parking vallen er ook sprankels geluk te vangen.

Ik sta open, ik vang sprankels.
En probeer mijzelf te vergeven...

Herkenbaar?
Bedankt voor het 'luisteren'!

De kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is.
-Godfried Bomans-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Vakantie of toch niet...

Niet ingeloste verwachtingen

Ik ben niet goed in vakantie. Zo, dat is er uit. Opwijking nummer zo veel.
In het voorjaar had ik plots 3 maanden 'vakantie'. Je begrijpt dat in die maanden mijn hoofd niet naar vakantie stond. Eerst moest ik werk zoeken en toen ik het gevonden had was ik zenuwachtig omdat ik op 1 juli opnieuw aan de slag zou gaan.

Nu ben ik weer een maand thuis (omdat de bakker waar ik werk een maand gesloten is) en is het 'weer van dat'. Ik voel me niet in vakantie. Ik heb geen zorgen om werk, ik krijg op 1 september mijn 'echt contract', heb al zin om terug te beginnen en toch...

Karel moet natuurlijk wel werken en dat maakt dat ik hem mis, geen maatje heb om met op stap te gaan en me een beetje schuldig voel tov dat hardwerkend ventje. Dat is een deel van het probleem, het andere deel ben ik. Of 'de maatschappij'.
Vakantie is tegenwoordig vaak synoniem voor moeten. Je moet op reis, je moet spannende dingen doen, je moet op pad, in een ander bed slapen, nieuwe oorden ontdekken, ... Weet ik veel.

En wat deed ik de eerste 2 weken: poetsen, opruimen, de zolder reorganiseren, in de tuin werken,...
Ik was elke avond stik kapot maar voelde me ook elke keer heel voldaan.
Toen kwam er het besef dat mijn vakantie al voor de helft voorbij was en dat ik meer moest genieten.
En daar kwam de stress: wat en hoe en waar en...!!??

Ik wil geen wilde dingen ondernemen zonder mijn Karel (en ok, durf dat ook niet echt) en ik ben meestal liever thuis dan uit...
Dus toen kwam er een diep gesprek met mijn 'goeroe' Karel en besefte ik dat er niets 'Moet'.
Ik ben een muts, ik ben geen wilde avonturier. Daarbij komt nog dat afgelopen maanden, met al die bergen en veranderingen, best wel super vermoeiend voor hoofd en lichaam waren. Dus kan ik een beetje rust wel gebruiken.

Nu doe ik gewoon wat ik meestal doe, als ik vrije tijd heb:

Ik pruts wat in mijn tuintje, oogst allerlei lekkers en zaai nog wat bij.

Ik fiets eens naar de kringwinkel en kan daar niet weerstaan aan allerlei 'palullekes'.

Ik oogst nog wat meer en kook daar vol plezier iets lekkers van. Ik poets wat nodig is.

 Ik bak vaak brood en ander lekkers. Ik maak gordijnen en kussens.

Ik voeder de vogels (voornamelijk duiven) en geniet er van ze te zien smullen.
Ik blog wat, schrijf wat, teken eens iets.

Ik geniet van onze twee poezen, die echt niet dood zijn maar gewoon doen alsof :)
Ik lees wat binnen of buiten.

En 's avonds en in het weekend ga ik geregeld op pad met Karel. Te voet of met mijn nieuwe (oude) fiets. Jawel, het is gebeurd, ik heb nu ook een koersfiets. Ik ben besmet :)
Ik moet nog veel oefenen hoor, het voelt echt anders dan op een gewone fiets. Maar ze bolt lekker!
Een echte coureur ga ik nooit worden, daarvoor stop ik te vaak voor foto's en beestjes en van die dingen, maar ik geniet van mijn gele vriendin en dat is het voornaamste.
Ahja, ik ben nog op zoek naar een naam, tips?

Samengevat doe ik allerlei fijns, vliegen mijn dagen voorbij en doe ik naast veel fijns ook best nog wat nuttige dingen.
Ik ben content en in mijn element. Ik voel me goed. Zolang ik maar niet nadenk.
Want dan begint weer dat 'vakantie-idee' te malen.

Dus bij deze maak ik het officieel, voor mijzelf, verban alle twijfel:
vakantie is doen waar je zin in hebt. Is het mutserig, dan is het maar musterig.
Leve 'de dingen die fijn zijn'!

Nog mensen met hetzelfde 'vakantie-idee-probleem'?

(Vergeet de give away niet he...)


Het leven is eigenlijk één grote stage;
je raakt nooit uitgeleerd.
-Olaf Hoenson-


Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Eat pray love

Wat komen moet dat komt...

Ik geloof in de magie van timing. Laten we dat een opwijking noemen :)
Iets gebeurt als het moet gebeuren, niet eerder, niet later.

Zo las ik bijna 10 jaar geleden het boek 'Eten, bidden, beminnen' van Elizabeth Gilbert, uit de bib. Het deed iets met me, bleef in mijn hoofd rondspoken dus kocht ik het boek en las het nog eens. Ik werd er weer door gegrepen en voelde diep in mij dat er een soortgelijk pad voor mij weg lag. Let op, dit is allemaal in mijn 'voor-leven'.

Toen in 2010 de film van dit boek uitkwam wou ik die dan ook dolgraag zien. Net voor de film uitkwam gebeurde er wat mijn leven indeelde in een voor en na. Dé overval.
Veel was voor mij op dat moment niet meer evident of mogelijk, waaronder nar de cinema gaan. We deden het toch. Op een doordeweekse avond, om de grote drukte te vermijden.
Ik ging de zaal binnen, zag de film en begon te huilen, ik ging al huilend de zaal uit, zat al huilend in de auto (naast Karel) en ging uiteindelijke huilend naar bed.

Want nu, na de feiten besefte ik wat het boek me al verteld had: ik moest ook op pad gaan om mijzelf te vinden. Mijn 'reis' zou bestaan uit therapie en Karel zijn oren er af tetteren. En ze zou ook veel langer duren dan een jaar.
Maar ik ben de tocht aangegaan en heb mijzelf (voor een groot deel) gevonden.
'Klaar is kees' zou je zeggen. Dank u Elizabeth Gilbert.

Als fan van het boek en de film vroeg ik de dvd aan de Sint (en die vervulde mijn verlangen). 5 jaar heeft die film op het schap gelegen, 5 jaar! Tot afgelopen zaterdag. Plots kreeg ik het gevoel: nu moeten we hem nog eens bekijken. Het leek me ook appeltje eitje, angst om in te storten zat er niet meer in. Ik had mijn les al geleerd, dacht ik...

De film was gedaan en ik lachte. Zie je wel, nog wel een goede film met geweldige boodschap maar ik had mijn deel al gehad. Toen hamerden de woorden van Elizabeth door mijn hoofd: 'Je moet jezelf vergeven'. Steeds luider en luider, mijn hoofd begon pijn te doen en mijn ogen begonnen te branden.
Ik dacht nog: 'Vergeven is heel belangrijk, dat weet ik. En een ander vergeven is jezelf een geschenk geven. Ik heb gewerkt aan vergeven, niet altijd met een even goed resultaat maar oefening baart kunst. Ik kom er wel.'

Het hameren werd luider en luider, één woord sprong er uit: jezelf!
Toen kwamen er de tranen, een stortvloed...
Jezelf, dat stuk was ik vergeten.
Mijzelf.

Ik heb fouten gemaakt. Vaak geen fouten in mijn eigen ogen (niet meer) maar voor anderen waren het pijnlijke fouten. En dat besef maakt dat ik mij schuldig voel.
En daaaaarom is het zo belangrijk mijzelf te vergeven.

Iets beseffen is niet iets kunnen, maar het is een eerste stap.
Dank u Elizabeth, again.

Het deed pijn, het was niet fijn. De avond eindigde anders dan verwacht. 
Zoals steeds was Karel daar, en hij begreep me. Waar voor dank, ook again :)

Het kwam zoals het moest zijn. Elke stap op het juiste moment. Ik was er nu pas klaar voor.
Maar wanneer ik ooit helemaal klaar ga zijn, geen idee...
Nooit zeker? Dat maakt het leven diep en wijs en rijk, niet?

Hebben jullie dat ook? Van die dingen die pas gebeuren als je er klaar voor bent? Films of boeken die dat hebben veroorzaakt?
Ik hoor het graag!

Als iemand zich afvraagt wat de foto's voorstellen: mijn nieuwe gordijnen! We kochten 3 babylakentjes, ik naaide er een feston-randje aan en haakte er daarna lusjes aan. Karel bevestigde een metalen buis boven het raam en nu hebben wij voor minder dan 5 euro (buis niet meegerekend) lakentjes van de kringwinkel! Ik bedoel gordijnen :)
Ik ben echt dol op die kant...(Engelse kant?)

Mijn ziel ligt weer bloot, ik ga even bekomen...En hopen dat iemand iets aan mijn zielenroerselen heeft...

Vergeef jezelf,
je had de ervaring nodig.
-Gezegde Cherokee-indianen-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Laat je hart bonken, je bloed stromen...

The art of guerrilla

Mijn opwijking van deze week is guerrilla! Oh wat hou ik er van om zelf guerrilla-gewijs allerlei acties te ondernemen. Positieve, lieve, 'wereldvermooiende' he. Over dat soort acties heb ik het.
Bijvoorbeeld mijn Geluksvissen en Geluksplanten maar ook krijtboodschappen, bibbriefjes, lapjes,...

Dat is allemaal begonnen met het 'lezen' van de boeken van Keri Smith. Lezen zeg ik, maar het zijn natuurlijk doe-boeken. Nog nooit een Wreck This Journal gehad? Hol dan maar snel naar de winkel. Je gaat niet weten wat u overkomt :) Comfortzones worden verlaten, perfectionisme-jassen afgegooid en controle heb je sowieso nooit gehad dus...

Als ik voel dat ik weer wat 'indommel', mijn bloed wat trager stroomt en mijn hoofd wat stilstaat in plaats van te bruisen dan duik ik nog eens in mijn verzameling boeken van Keri. Er zijn altijd opdrachten die ik nog niet gedaan heb, of nog eens opnieuw wil doen. En gisteren was het weer zo ver.

En uit al dat gebruis en geborrel is een give awayke geboren! Als dat geen goed nieuws is.
Hier komt het:

Ondertussen bestaan al haar boeken ook al in het Nederlands hoor.

Wat moet je doen?

-Maak een guerrilla-kunstwerk, laat je fantasie de vrije loop.
-Zoek een openbare plaats om het tentoon te stellen
-Zet er een bordje bij met: 'Limited edition art piece: free'!
-Als je echt stoer bent ga je er naast staan met een badge op waarop 'artiest' staat.
(Ik ben zo stoer niet hoor)

-Als je wil kan je er ook een mailadres of blogadres opzetten, zo kunnen de mensen je een mercike sturen als ze je werk leuk vinden...
-Ga een paar dagen later eens kijken of het weg is.

-Belangrijk voor de give away: neem een foto en bezorg die mij.
(plaats hem op je blog of instagram of mail mij)
-Zondag kies ik dan samen met Mijnheer de Gerechtsdeurwaarder een winnares!

-Heel belangrijke regels:
* Hou het positief en lief.
*Denk dus aan krijt ipv verf en aan washitape ipv aan lijm.
*Bevestig niets aan persoonlijke eigendommen van mensen (ook al kan het nog los, mensen hebben dat niet graag).
*Kwets geen dieren, planten, bomen,...
*Zorg dat je werk weggehaald kan worden zonder sporen na te laten.
*Amuseer u: voel je hart bonken, je bloed stromen, geniet.
*Besef dat je een wereldverbeteraar bent!

Mijn eigen bijdrage, gisteren gedropt:

Maar iets als dit kan ook:

Alles kan, alles mag. Maar onthoud de 'regels' he. We willen tegen zondag een vrolijkere, kleurrijkere wereld en veel mensen met een smile op hun gezicht dankzij u! Hou dat in gedachten en wees trots op jezelf!

-Ahja, je wint niet alleen omdat je u kostelijk gaat amuseren maar je krijgt ook nog eens een 'echte prijs van mij! Een envelopke vol 'palullekes' waar je nog meer streetart met kan maken.
Als dat niet cool is. Ik steek er ook een 'Echte Els' bij!

Have fun zou ik zeggen! En hou je niet in. Wie weet heb je er na zondag wel een nieuwe hobby bij :)

Ahja, nog even reclame voor mijzelf:

Ik heb nog een setje of 5 liggen en dan zijn ze op. Ik zou zeggen: haast je en het zou zonde zijn dat er een paar in mijn schuif moeten blijven liggen ;)


Het leven antwoordt wanneer wij de stap wagen.
-Rodney Smith-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van en laat je gaan :)
Liefs Els

Gelukkig.

Ik ben dus ik denk 

Zo werkt dat bij mij: ik ben dus ik denk. In deze volgorde. Deze week zag ik Joris Luyendijk in Alleen Elvis blijft bestaan (onze Zomergasten-versie) en dat was boeiend!
(Tussen haakjes: ik kijk weinig tv en neem alles op, deze aflevering stond al lang te wachten...)

Waarschuwing: hierna volgt een blik in mijn hoofd. Het kan ferm vermoeiend worden ;)

Ik vond Joris al langer een enorm interessante man. Als schrijver, antropoloog en interviewer en nu blijkt dat wij 'van dezelfde soort' zijn. De denkende mens.
Klinkt arrogant maar zo is het niet bedoeld hoor.
Ik hoorde al vaker in mijn leven dat ik niet altijd zo veel moet nadenken over alles maar ik kan niet anders. Mijn hoofd staat nooit stil. Pas door Joris besefte ik dat dat niet bij iedereen zo is. Sommige mensen hebben de gave om hun hoofd uit of op stil te zetten. Of dat gaat vanzelf, geen idee...

Wij, Joris en ik (hij moest het horen) delen dus een opwijking, hoera!
Soms is die opwijking fijn, je bedenkt wel eens iets boeiends. Maar vaak is het gewoon enorm vermoeiend... Dus als jij een hoofd hebt dat geregeld stil is: ik ben jaloers :) Ik moet daar in alle rust en stilte voor op mijn mat gaan zitten mediteren (proberen) en dan nog...

Ik denk dus ook veel na over mijn Geluksvissen...
Ik ben daar ondertussen bijna 2 jaar met bezig, er kwamen ook al Geluksplanten bij. Al bij al een drukke bedoening waar ik vaak veel tijd en wat centen in steek. Maar dankzij jullie geweldige restjes-bijdragen kan ik er maanden tegen: dank, dank, dank!!!

Wie herkent er zijn bijdrage?

Ik heb het al eens gezegd, ik krijg gemiddeld 1 op 10 keer een reactie. Niet veel dus. En toch. Die reacties zijn telkens zo ontroerend. En daar doe ik het voor.
Voor mensen die geluk nodig hebben omdat ze gaan trouwen, een moeilijk examen hebben of een stervende papa, een gestorven kleinkind, een hulpbehoevende papa,...

Allemaal goed dus. En toch, dan denk ik...
Als ik die mensen hun mail lees, hun leed hoor, is een Geluksvis dan wel genoeg? Moet ik dan niet nog meer doen?
En waarom wil ik persé een reactie? Omdat ik toch stiekem graag een 'dank u wel hoor'? En is dat dan niet eerder egoïstisch ipv altruïstisch?
Als het geven me gelukkig maakt, doe ik het dan voor mijzelf of voor de anderen?
Waarom wil ik toch zo fanatiek graag de wereld mooier maken? Heb ik een Jezus-complex?

Herkent iemand dit soort vragen?
Als ik ze nu zwart op wit zie staan schuilt in elke vraag wel de diepere vraag 'ben ik goed bezig, ben ik genoeg'? Denk ik.
Ja, die onzekerheid, die zit er nog ferm in... Soms.
Vroeger altijd. Dus dat is al vooruitgang he.

Ik doe mijn Geluksprojecten nog altijd enorm graag. En als ik de reacties van de mensen terug lees bereik ik er wel degelijk iets met. Ik heb al mensen gelukkig gemaakt, hoop gegeven.
En dat lichtje, dat vonkje daar doe ik het voor.

Ik maak mensen gelukkig en zij mij.
 (Ook heel moeilijk (voor mij) om te zeggen, klinkt zo 'stoeferig')

En mijn hoofd en denken maken mij ook vaak gelukkig. Niet altijd, maar dat is het leven.
Vanaf nu kan ik dan toch maar denken dat ik niet alleen ben met mijn opwijking, hé Joris ;)
Karel mag ook lid worden van de club, nog kandidaten?


Verdwaald zijn in de bossen, is niet echt verdwaald zijn.
Echt verdwaald ben je pas als je vergeet wie je bent.
-Ajahn Chah-

Nog een fijne opwijkende donderdag gewenst!
Liefs Els

Schrijven en schrappen

Creatief schrijven

Laatst volgde ik een cursus Autobiografisch Schrijven bij Creatief Schrijven te Antwerpen.
En oh wat was dat eng maar ook: oh wat was dat fijn!
Ik heb er echt enorm van genoten en vond het heel jammer toen het na 5 lessen voorbij was.
We hadden een geweldige juf (Hanneke) en een toffe groep, het klikte direct.
Heel belangrijk natuurlijk want vanaf les 1 moet je je goed genoeg voelen om je ziel bloot te leggen.

En nu komt mijn opwijking: ik zat daar met 'geheime plannen'...
Klinkt gewichtiger dan het is hoor ;)

Vaak als je een cursus of een een opleiding volgt (ik deed er enkele afgelopen maanden) vragen ze op voorhand waarom je er bent en nadien wat je geleerd hebt.
Ik val daar telkens uit de toon en durf daarom ook nooit mijn echte, diepste redenen zeggen. In dit geval wou ik natuurlijk aan mijn schrijven werken (en dat is gelukt, ik heb veel geleerd). Maar in de eerste plaats volg ik al die cursussen om aan mijzelf te werken.

Met mijn angsten en PTSS is mijn wereld veel kleiner geworden, zijn de dingen die ik durf heel makkelijk te tellen. En daar werk ik aan: mijn wereld verruimen, mijn grenzen oprekken, mijzelf worden.

Natuurlijk kies ik niet zomaar iets, ik kies iets wat mij aanspreekt en wat ik echt wil leren. Ik heb van elke minuut in onze klas genoten, ik heb met een grote glimlach gezwoegd aan mijn huiswerk en ik zat met tranen in mijn ogen in de auto toen het voorbij was.
Ik heb veel geleerd over schrijven, al merken jullie dat misschien niet ;) Maar ik heb ook weer veel geleerd over mijzelf en dat is misschien nog wel belangrijker!

Hanneke heeft mij achtergelaten met goesting om te schrijven, om te delen, om verbindingen aan te gaan, om mijn verhaal elke dag opnieuw te schrijven (letterlijk en figuurlijk)! Dank u wel juf, voor mij was u perfect!

De mensen in mijn klas waren ook geweldig, zij hebben mede gemaakt dat dit een mooi avontuur is geworden. En ook van hen heb ik veel geleerd, op schrijfvlak en op menselijk vlak. Waarvoor dank!

Onze groep bestond uit een aantal dames en 1 man: Peter. Peter schrijft enorm mooi, gedetailleerd en ontroerend. Elk verhaal van hem heeft me al geboeid en geraakt, wie ook eens iets van Peter wil lezen: http://vp50.blogspot.be/ is zijn blog.

Zin gekregen om zelf een cursus te volgen? Neem dan eens een kijkje op de site van Creatief Schrijven als je in België woont of voor de Nederlanders op de site van juf Hanneke (Schrijven en schrappen) want jawel: onze juf was een Nederlandse.

Niet aarzelen, gewoon doen. Zelfs ik heb het gedurfd (en ben daar nog steeds heel blij om)!

Moest er nu iemand zin hebben gekregen om iets van mij te lezen, onderstaand verhaal is er eentje van mij:

Ik geloof

Ik geloof in de magie van kleding. Van schoenen, over ringen tot broches. Mijn eerste Dr. Martens gaven me de nodige ‘ballen’ om me (soms letterlijk) staande te houden in een echte mannenwereld. De wereld van de Metal en Hardcore was vrijwel geheel gevuld met mannen en mijn stevige schoenen hielden me recht en gaven me houvast.

Hetzelfde effect hebben mijn broches op mij. Ze bezitten magische krachten en zonder een broche op mijn borst voel ik me naakt.

Dit geloof begon in Londen, na een opvoering van Dirty Dancing, in een gezellig klein theater met rode pluche alom.

Na de show kocht ik een setje broches, waaronder één met de tekst: “Nobody puts baby in a corner.” Ik begon deze broche te dragen op lastige momenten, donkere dagen en dagen die straalden van geluk.

Ze is roze, wat an sich al vrolijk maakt, maar de echte magie schuilt in de tekst. Letterlijk en figuurlijk geeft die me kracht. Ik voel me onoverwinnelijk, onaantastbaar, met mijn blikken schild op mijn hart.

Schoenen en broches zijn mijn superkrachten op een woelig pad. Ik ben en blijf een dromerig, roze meisje. Ik heb stevige stappers nodig die me beletten weg te zweven.

Ahja: ik ben nog volop bezig met jullie wol voor mijn Geluksvissen:

Herkennen jullie ze?

 

Inzichten zijn innerlijke flitsen
die ons leven veranderen.
-Deepak Chopra-

Maak er nog een fijne op-wijkende donderdag van,

liefs Els 

Ps: Het gaat snel maar er zijn nog Echte Els kaartjes te koop! Voor de prijs moet je het niet laten, doe jezelf een plezier en kijk maar even hier :)

Warme wollige dagen

Kleur op een grijze dinsdag!

Sabrina

Ingrid

Wianna en Colleen

Pauline

Oh, wat een weelde! En wat een kleurenpalet! Mooi en fijn én lief!!!
Ik ben blij dat ik durfde te vragen! Dikke kus aan bovenstaande geweldig lieve Madammen!
Ook een dikke kus van de Geluksvissen :)
Er zijn er weeral een paar gemaakt én al een paar uit gehangen!

Oppassen dat de poes ze niet pakt ;)

Merci lieve Jeanne!

Genoeg om dankbaar voor te zijn op deze grijze Dankbare DinsDag!
Merci Merci Merci!
Echt weer allemaal #DingenDieFijnZijn :)

Niet vergeten, wie meer wil zien of als ik even niet hier te vinden ben:
Dingen Die Fijn Zijn op Instagram !


Gelukkig zijn vraagt oefening.
Ongelukkig zijn vraagt oefening.
-Olaf Hoenson-

Nog een kleurrijke dag gewenst!
Liefs Els

Merci

Anders zijn

Allereerst wil ik Karel bedanken op deze Dankbare DinsDag!
2 maal per dag verzorgt hij mijn kapotte kniekes met veel liefde en aandacht. En daar bovenop kreeg ik ook nog eens prachtige troost-rozen! Lief he!?

Mooi he! Ik zie dat graag: rozen die er al vanaf het begin wat 'versleten' uitzien. Klinkt oneerbiedig maar ik bedoel dus dat er wat kleurschakeringen inzitten enzo, begrijp je?

Ik ben ook Wes Anderson (opnieuw) dankbaar! Dit weekend zag ik mijn derde film van hem en ook deze was geweldig!

Van de bib maar zeker een aanrader om te kopen!
Wes is anders, zijn films gaan over mensen die anders zijn.
Ik hou van zijn films, de personages er in en van Wes zelf. Ik wil wel in een Wes-wereld leven.
Volgens mij deel ik met Wes vele op-wijkingen :)
 
Het doet me vooral deugd om te zien dat iemand die zo anders is toch zo veel succes kan hebben en zo veel mensen kan raken. Ik denk dat het iemand is die je niet graag hebt of waar je dol op bent.
Ik ben er dol op, had je wel door denk ik ;)
Het is fijn om te zien dat anders zijn/introvert zijn zo een geweldige dingen kan voortbrengen.
Er is nog hoop voor ons opwijkenden en afwijkenden ;)

In het Flow schriftje van deze week gaat het ook over de deugden van de stille mens.
We zijn aan een heropleving bezig, hoera!

De belangrijkste dingen in het leven hebben niets
buitengewoons of grandioos; het zijn de momenten
dat wij geraakt worden door elkaar.
-Jack Kornfield-

Nog een fijne, stille, Dankbare Dinsdag
liefs Els

This one goes out to the one I love

200 maanden!!!

Vandaag zijn Karel en ik 200 maanden samen. 
Met hem is alles mooier en fijner dus daarom: dikke dank u wel Karel!
Ik zie je nog even graag als vroeger, eigenlijk zelfs nog liever. Toen hield ik van een idee en nu hou ik van jou, met al je goede en een paar iets minderen kanten ;)
Ik kan me geen fijner leven voorstellen dan met jou, op naar nog een maand of 600 samen...

Marloes zei het al mooi:

-Omdat ik 35 ben, nog altijd Sint en Pasen van je krijg, dat je me van de glijbaan laat gaan
voor roze koeken als ik braaf ben (en het voorlezen)-

Voor dit alles, nog steeds van toepassing al ben ik al 36, en nog veel meer ben ik hem dankbaar.
Wat is het fijn om je vrouw te zijn lieve Karel!

Voorlezen kan hij als de beste, momenteel leest hij voor uit:

Aanrader!!! Zoooo mooi, alles van Sjoerd maar dit springt er uit. Gisteren moest ik met natte wangen gaan slapen, mooi mooi mooi...
We lezen elk om beurten een avond. Vandaag lees ik weer voor, uit het Brievenboek van Toon Tellegen. Ook mooi!

In die 200 maanden samen zagen we al roze wolken maar ook geregeld zwarte. Dankzij Karel trokken die voorbij, hij was telkens het gouden randje. Al was de lucht nog zo donker...

Een geweldig lid van de Wolkenclub, die man van mij. Tevens ontwerper van het logo.
En tevens ook een goede verjager van beren op de weg ;)
Hij is mijn favoriete 'Ding Dat Fijn Is' bij uitstek!!!

Ik ben er 36, we zijn bijna 17 jaar samen. Dat is dus bijna de helft van mijn leven.
De mooie helft :)
Ik ben veranderd, hij ook. We gingen verder op ons eigen pad, we groeiden. Maar nooit uit elkaar, steeds meer en meer naar elkaar toe. Elk op ons eigen spoor, dicht genoeg om hand in hand te rijden...
We hebben het goed samen. Hij is goed voor mij.
Waar ik soms iets te veel kleur ben, iets te zwart wit, komt hij af met bemiddelend grijs.
Als ik niet durf, stuurt hij Dingen Die Fijn Zijn op pad.
Hij steunt me, moedigt me aan, begrijpt me.

En aangezien ik een rare ben, vol af- en opwijkingen heeft het ventje vaak zijn handen vol :)
Waarvoor een dikke merci en een dikke kus!
Ik zie je graag Karel, to the moon and back and back and back...

Als kinderen dachten we dat we als volwassenen
niet kwetsbaar zouden zijn. Maar volwassen worden
bestaat juist uit het accepteren van kwetsbaarheid.
Leven is kwetsbaar zijn.
-Madeleine L'Engle-

Nog een liefdevolle dankbare dinsdag gewenst!
Els

Hou het spannend...

Het huwelijksleven.

Na meer dan 17 jaar samen en meer dan 10 jaar huwelijk kan mijn man mij nog verrassen. Vanochtend zei hij plots: ik weet nog een op-wijking van u, hoewel het is eerder een afwijking ;)
Ik had geen idee...
Weet je wat hij bedoelde: mijn Knuffelrock cd's!?

Alé jong, is dat nu een opwijking? Is niet iedereen hier fan van ;)?

Even duiden, mijn eerste Knuffelrock cd kocht ik in 1990, ik was toen 11! En ik was een continue verliefd, zwijmelend tienermeisje. Die cd's pasten toen gewoon kei hard bij mij:

Nummer 1, 2, 4 en 5 kocht ik zelf in mijn jonge jaren.  Mijn nichtje (hartsvriendin toen) kocht nummer 3 en die nam ik dan weer over op cassette. Zij nam die van mij over en zo hadden we elk een 'volledige collectie'. Oh, cassettebandjes, waar is de tijd... Heel in het begin van onze relatie heb ik zelfs nog eens een verzamelbandje gemaakt voor Karel. Geen idee meer wat er op stond...

Ik draaide die cd's grijs... Sommige liedjes zijn zelfs letterlijk kapot gespeeld :)
Nu zet ik ze bijna nooit meer op. Soms nog eens uit nostalgie...

Zeker die eerste cd's stonden vol hits en klassiekers. Doordat ik die zo van buiten ken kan het nog wel eens gebeuren dat ik begin mee te zingen met de radio, met een liedje dat Karel nog nooit heeft gehoord. Ik zeg dan : "alé, ken jij die klassieker niet!?" En hij zegt dan:  "dat is geen klassieker, zal wel weer een Knuffelrocker zijn ;)."

Nothing compares 2U, tranen met tuiten en meebrullen. Elk gebroken hart opnieuw :)
Kayleigh vond ik toen ook geweldig. Voor mij een klassieker, maar voor jullie?
Of zijn er hier ook Knuffelrock fans?

Mr. Big, kapot, niet meer te spelen. Sindsdien hield ik mijn hart vast voor andere favorietjes.
Oh en Poison...

4 Non Blondes, Hello, Soul Asylum,... De laatste Knuffelrock die ik toen kocht, 1993. Daarna is het verkeerd beginnen gaan:) De grunge en hardcore kwamen er aan..
Toen hadden mijn ouders echt een reden om te klagen ;)

Deze kocht ik een paar jaar geleden in de kringwinkel, uit nostalgie. Hij is van 1998. Niet meer wat het geweest is he, niet qua uitzicht en niet qua muziekkeuze...
Want vroeger stonden er alleen maar goede liedjes op :)

En de foto's waren meer om te zwijmelen:)

Jaja, waar is de tijd... toen had ik nooit kunnen denken dat ik op mijn 36 jaar alweer 17 jaar samen zou zijn met de liefde van mijn leven. En dat die liefde mijn goede muzieksmaak een opwijking zou noemen :)

Het wordt tijd voor een trip down memory lane ...

Tegenwoordig noemen ze zoiets een guilty pleasure zeker?
Zijn jullie ook fan (geweest) van de cd's of bepaalde liedjes?


and when we shoot for the stars
what a giant step
have we got what it takes
to carry the weight of this concept
or pass it by like a shot in the dark
miss the mark with a sense of adventure
-Tasmin Archer-

Fijne donderdag nog, liefs
Els

Verdwalen...

...en mijzelf verliezen.

Een nieuwe op-wijking: ik streef ernaar mijzelf te verliezen. Niet mijn ik maar wel mijn ideeën over mijzelf.
Want zelfkennis is het begin van alle wijsheid zeggen ze, maar soms is het ook het begin van beperktheid.

Jullie weten dat ik op zoek moet naar een nieuwe baan, na mijn ontslag. Wel, als ik uit ga van het beeld dat ik heb van mijzelf kom ik nergens...
Dus probeer ik dat beeld opzij te zetten en volop te dromen. Die droom visualiseer ik door alles wat er in mijn hoofd komt op te schrijven.
Ik vertrek vanuit wat ik wil, niet vanuit wat ik al dan niet kan.

De lente is daar een goede tijd voor...

Iedereen heeft een beeld van zichzelf, al dan niet realistisch. Mijn beeld is heel hard gekleurd door wat anderen over mij gezegd hebben. Dat is bij de meeste mensen zo, denk ik.
Maar klopt dat beeld wel? Ik heb een lijst aan foute ideeën, waarvan ik in mijn hoofd weet dat ze fout zijn en toch handel ik er nog vaak (instinctmatig) naar.

Ik ben (volgens mijn beeld): niet creatief, niet sociaal, kan niet zingen, kan niet tekenen, kan niet koken noch bakken,...
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Dat is niet (meer) waar.

Ik wil groeien, net als mijn plukslaatje.

Waarom denk ik dat dan nog steeds? Omdat een beeld houvast biedt. Jammer genoeg is houvast iets wat vast ligt en een persoon ligt niet vast. Een mens evolueert dag per dag, jaar na jaar.
Niet door vast te houden, maar door los te laten.
Angst trotseren, er toch voor gaan. Durven falen. Beetje bij beetje grenzen open rekken.
Niet over grenzen gaan, dat moet je blijven aanvoelen. Niet over grenzen gaan die goed voor je zijn.
Maar wel je fijne ruimte vergroten.
Je zelfbeeld kritisch blijven bekijken, klopt het nog wel?

Met deze dingen zit ik in mijn hoofd. Ik denk na en voel na.
Ik probeer meer wat-vragen te stellen ipv waarom. Ik denk hoe ik iets wil en niet waar ik het wil.
Ik werk aan mijzelf en deel dat graag met jullie.
Want dat is waar ik in geloof: delen maakt mooier. Blogland, mijzelf, de wereld.

Abdijbrood mix met pompoenpitten van de AH!

Daarom bakte ik deze ochtend mijn eerste brood. Zonder machine, gewoon met de hand en een simpele Ikea oven. En ik ben er fier op!
Weer iets dat ik aan mijn nieuwe zelfbeeld kan toevoegen ;)

En wat helpt mij bij dit alles? Mijn alter ego Dingen Die Fijn Zijn !
Want DDFZ heeft geen (negatief) zelfbeeld, ze is nog jong en wil groeien. Dus steekt ze haar voelsprieten uit en gaat voorzichtig op pad... Wie weet waar eindigt de reis.

Herkenbaar?

Ondertussen ben ik ook hard aan het werk voor De Winkel Van Els , neem gerust een kijkje.
En wie vaker wil zien waar ik met bezig ben, breng mij eens een bezoekje op Instagram.


Dromen kunnen uitkomen als we de moed
hebben om ze te achtervolgen.
-Walt Disney-

Fijne opwijkende donderdag nog!
Liefs Els