De pijn van het zijn verdwijnt...

...in het bos laat ik los.

Het Heidebos op zondagochtend.

De zwaarte van de werkweek.
De zwaarte van de wereldpolitiek.
De teleurstelling, ongerustheid, hoop, verwachtingen, dromen...
Het denken over, het werken aan mijzelf.
3 stappen vooruit, 2 stappen achteruit. En soms even omgekeerd.
Maar blijven gaan: overal, altijd.

Het bos deed zijn werk. Moeder natuur helpt.
Ik stapte en stapte en alles zakte en zakte.
Klaar voor verwerking.
Van mijn hoofd naar mijn buik en dan langs mijn voeten er uit.
Ik laat los.
Herfst noemen ze dat.

Klaar om opnieuw te gaan groeien en bloeien, dartel te stoeien.
Maar eerst even bezinning,rust en tot mijzelf komen.

Ik, jij, wij, de wereld.
Even alles laten bezinken.
Aan het einde van de tunnel schijnt het licht.
Samen kunnen wij de wereld mooier maken; hou je klaar!


Wat je krijgt door het bereiken van je doelen
is niet zo belangrijk als wat je wordt
door het bereiken van je doelen.
-Henry David Thoreau-

Nog een fijne zalige zondag lieverds,
Els

Schrijven en schrappen

Creatief schrijven

Laatst volgde ik een cursus Autobiografisch Schrijven bij Creatief Schrijven te Antwerpen.
En oh wat was dat eng maar ook: oh wat was dat fijn!
Ik heb er echt enorm van genoten en vond het heel jammer toen het na 5 lessen voorbij was.
We hadden een geweldige juf (Hanneke) en een toffe groep, het klikte direct.
Heel belangrijk natuurlijk want vanaf les 1 moet je je goed genoeg voelen om je ziel bloot te leggen.

En nu komt mijn opwijking: ik zat daar met 'geheime plannen'...
Klinkt gewichtiger dan het is hoor ;)

Vaak als je een cursus of een een opleiding volgt (ik deed er enkele afgelopen maanden) vragen ze op voorhand waarom je er bent en nadien wat je geleerd hebt.
Ik val daar telkens uit de toon en durf daarom ook nooit mijn echte, diepste redenen zeggen. In dit geval wou ik natuurlijk aan mijn schrijven werken (en dat is gelukt, ik heb veel geleerd). Maar in de eerste plaats volg ik al die cursussen om aan mijzelf te werken.

Met mijn angsten en PTSS is mijn wereld veel kleiner geworden, zijn de dingen die ik durf heel makkelijk te tellen. En daar werk ik aan: mijn wereld verruimen, mijn grenzen oprekken, mijzelf worden.

Natuurlijk kies ik niet zomaar iets, ik kies iets wat mij aanspreekt en wat ik echt wil leren. Ik heb van elke minuut in onze klas genoten, ik heb met een grote glimlach gezwoegd aan mijn huiswerk en ik zat met tranen in mijn ogen in de auto toen het voorbij was.
Ik heb veel geleerd over schrijven, al merken jullie dat misschien niet ;) Maar ik heb ook weer veel geleerd over mijzelf en dat is misschien nog wel belangrijker!

Hanneke heeft mij achtergelaten met goesting om te schrijven, om te delen, om verbindingen aan te gaan, om mijn verhaal elke dag opnieuw te schrijven (letterlijk en figuurlijk)! Dank u wel juf, voor mij was u perfect!

De mensen in mijn klas waren ook geweldig, zij hebben mede gemaakt dat dit een mooi avontuur is geworden. En ook van hen heb ik veel geleerd, op schrijfvlak en op menselijk vlak. Waarvoor dank!

Onze groep bestond uit een aantal dames en 1 man: Peter. Peter schrijft enorm mooi, gedetailleerd en ontroerend. Elk verhaal van hem heeft me al geboeid en geraakt, wie ook eens iets van Peter wil lezen: http://vp50.blogspot.be/ is zijn blog.

Zin gekregen om zelf een cursus te volgen? Neem dan eens een kijkje op de site van Creatief Schrijven als je in België woont of voor de Nederlanders op de site van juf Hanneke (Schrijven en schrappen) want jawel: onze juf was een Nederlandse.

Niet aarzelen, gewoon doen. Zelfs ik heb het gedurfd (en ben daar nog steeds heel blij om)!

Moest er nu iemand zin hebben gekregen om iets van mij te lezen, onderstaand verhaal is er eentje van mij:

Ik geloof

Ik geloof in de magie van kleding. Van schoenen, over ringen tot broches. Mijn eerste Dr. Martens gaven me de nodige ‘ballen’ om me (soms letterlijk) staande te houden in een echte mannenwereld. De wereld van de Metal en Hardcore was vrijwel geheel gevuld met mannen en mijn stevige schoenen hielden me recht en gaven me houvast.

Hetzelfde effect hebben mijn broches op mij. Ze bezitten magische krachten en zonder een broche op mijn borst voel ik me naakt.

Dit geloof begon in Londen, na een opvoering van Dirty Dancing, in een gezellig klein theater met rode pluche alom.

Na de show kocht ik een setje broches, waaronder één met de tekst: “Nobody puts baby in a corner.” Ik begon deze broche te dragen op lastige momenten, donkere dagen en dagen die straalden van geluk.

Ze is roze, wat an sich al vrolijk maakt, maar de echte magie schuilt in de tekst. Letterlijk en figuurlijk geeft die me kracht. Ik voel me onoverwinnelijk, onaantastbaar, met mijn blikken schild op mijn hart.

Schoenen en broches zijn mijn superkrachten op een woelig pad. Ik ben en blijf een dromerig, roze meisje. Ik heb stevige stappers nodig die me beletten weg te zweven.

Ahja: ik ben nog volop bezig met jullie wol voor mijn Geluksvissen:

Herkennen jullie ze?

 

Inzichten zijn innerlijke flitsen
die ons leven veranderen.
-Deepak Chopra-

Maak er nog een fijne op-wijkende donderdag van,

liefs Els 

Ps: Het gaat snel maar er zijn nog Echte Els kaartjes te koop! Voor de prijs moet je het niet laten, doe jezelf een plezier en kijk maar even hier :)