Opwijkende donderdag...

Afwijken, opwijken, liefhebben.

Ik ben niet bang.

Tuurlijk ben ik bang.

Net als jij...

Vooral gisteren op de tram, toen er plots een bommelding was en we in allerijl van de tram moesten. En toch zeg ik: ik ben niet bang.

Ik ben bang geweest, heel vaak en heel lang. Na 2 gewapende overvallen, een inbraak en wat kleinere dingen. Ik stopte met mijn zaak (benzinestation) maar het kwaad was geschied. Ik zat diep.

En toen las ik dat er maar 1 keuze is: angst of liefde.

Angst bracht me nergens (een ptss daargelaten), ik koos vol hoop voor liefde.

Ik maakte die keuze en nu kan (wil) ik niet meer terug. Liefde is mijn antwoord.

En soms, zoals afgelopen dagen is dat heel moeilijk. En dan doe ik wat ik in het begin vaak deed: fake it ‘till you make it.

Want dat werkt.

Soms mag je jezelf iets wijsmaken, noem het oefenen. Tot het vanzelf gaat. Meestal… 

Maar dus niet altijd.

Ik blijf een leerling, net als wij allemaal. Enthousiaste amateurs. Blijf het vuur in jezelf aanwakkeren, wakker het aan in iedereen die je passeert. IEDEREEN.

Al is dat moeilijk…

Soms zal je jezelf betrappen op extra blikken naar bepaalde personen. Herken dat, erken dat, maar geef er niet aan toe. Wees je bewust dat het overgrote deel van de mensen die je ziet, echt bijna alle mensen, net als jij het goed bedoelen. Misschien net als jij bang zijn. Angst is besmettelijk.

Maar liefde ook. Besmet elkaar vol enthousiasme.

Lach, glimlach, open je hart.

Wij hebben pijn, allemaal. De slachtoffers, de nabestaanden, familie, vrienden,… En er zijn nog zo veel slachtoffers die de naam slachtoffer niet dragen maar toch delen in de pijn, de schaamte, het verdriet.

Laten we samen lief hebben. Omdat liefde het antwoord is en op die manier misschien ooit de oplossing.

Liefde is altijd het antwoord.

Huil, praat, hou vast, troost, deel. Maar geloof, blijf geloven in het mooiste en meest krachtige wapen dat wij allemaal bezitten: liefde.

Heb elkander lief.

 

Dit is mijn kleine bijdrage van hoop/troost/geloof.
Deze week was ik sterk onder de indruk van Tourist LeMC en Griet Op De Beeck. 2 van mijn favoriete mensen in één van mijn favoriete programma's.
Zij zeggen het mooier dan ik maar onze boodschappen komen overeen.
LIEFDE!

Als je gelooft dat het zal lukken,
zal je kansen zien.
Als je gelooft dat het niet zal lukken,
zal je obstakels zien.
-Wayne Dyer-

Dikke kus lieverds,
Els

Een donker weekend...

...vraagt om licht!

Licht in de vorm van liefde. Voor de natuur, voor muziek en voor elkaar.

Uitwaaien in het bos, om alle pijn uit mijn borst en zorgen uit mijn hoofd weg te krijgen. Met dit liedje in mijn hoofd op repeat...

Geluksvis!

Misschien moeten er nieuwe wetten komen. Op verplichte wekelijkse boswandelingen, meditatieoefeningen, uitwaaien aan zee? Misschien kan er dringend werk worden gemaakt van het terugbetalen van therapie? Of kunnen mensen die geluk proberen verspreiden gesponsord worden?...
Ik weet het niet.
Jammer genoeg.

Ik weet enkel dat ik geloof in de kracht van liefde.
En dat ik blijf geloven!

Edde 't noet geproefd ja dankunde 't oek ni wete, Oe da 't smokt en wa 't doe meh aew ete, Edde 't noet gevoeld ja dan kunde 't oek ni wete, Oe goed da 't doe da ge 't noet wild vergete, Edde noet ontvange zulde ni zoe snel geve, Niemand zou weerouwe moge zijn van ae weze, Edde noet ontvange zulde ni zoe snel geve, Er bestoh ni veel aerger dan zonder moeten leve, Liefde liefde... ik eb ae noedig Liefde liefde... ik eb ae zoe noedig
 -uit Liefde, liefde van Tourist LeMC- 

Heb lief,
ik heb jullie lief!
Els

Ik ben gehavend maar nog heel...

Kwetsbaar

Ik stel mij hier vaak kwetsbaar op, heel naakt en eerlijk. Dat is beangstigend.
Maar het helpt. Mij en anderen.
Ik krijg de mooiste, intiemste, trieste én blije mails. Weten dat ik help maakt dat ik die grens opnieuw wil oversteken...
Een opwijking ;)

Ik heb littekens, zichtbare en onzichtbare. De niet-zichtbare zijn de grootste, de diepste. Met stip op één staat mijn PTSS. Het is iets waar ik niet vaak over praat, behalve met Karel en in therapie. De mensen die mij kennen zijn het al beu gehoord (denk ik) en met onbekenden praat ik er al helemaal niet snel over. Schaamte?
Door er zo weinig over te praten speelt het, oppervlakkig, gezien geen grote rol in mijn leven waardoor ik het soms vergeet of zelf niet echt geloof. Als er dan dingen zijn die me niet lukken of me compleet afmatten voel ik me een zwakkeling. Zoals gisteren.

We gingen naar Boterhammen in het park. Karel had een dagje vrij, we namen een picknick mee en genoten volle bak van Tourist leMC (yes, eindelijk) en Guido Belcanto. Beide mannen zijn ontroerende, oprechte levenskunstenaars!
We aten, we lazen, keken naar de wolken, zongen mee, lieten een traantje...

 

We zaten, weg van de drukte, onder de bomen in het gras. En zagen dat het goed was. Flintertjes geluk werden gevangen. Fijn.

Daarna kochten we een helm voor mij. 
Daarna gingen we naar de bib.
Daarna was ik stik kapot. Hoofdpijn, spierpijn, tranen en een adem die hoog zitten, een hart dat te snel slaat en een hoofd dat niet meer denken kan...

Te veel.
Zoals zo vaak werd het me te veel. Te veel hoeft niet altijd te veel negatief te zijn. Soms is te veel fijn ook te veel.

En dan komt de teleurstelling, de schaamte, boosheid.
Het besef dat ik gehavend ben. Machteloos sta, nog steeds een slachtoffer ben op de één of andere manier.

Volgende week ga ik terug aan het werk. (20 uur per week.) Ik kijk er vol goesting naar uit! Maar vind het ook zwak van mijzelf: maar 20 uur. Karel werkt quasi het dubbele. En ik ga diegene zijn die stik kapot thuis komt. Meer dan 20 kan ik (nog) niet af. 'Ik lijk wel een lui wijf' klinkt het op mijn negatiefst.

Als ik eerlijk ben en mijzelf bekijk zoals ik bijvoorbeeld jou zou bekijken is 20 uur heel flink. Ik ben gehavend voor het leven, ik had op invaliditeit kunnen gaan en ik had kunnen leven van een uitkering. Maar ik koos er voor om de draad zo goed mogelijk weer op te nemen. Terug aan het werk te gaan en mijn centen zelf te verdienen. Als ik het zo bekijk is 20 uur veel. Namelijk 20 meer dan de 0 die ik had kunnen kiezen. En toch. Het is makkelijker om iemand anders door die bril te bekijken dan jezelf he. Voor mij toch.

Ik heb zo veel duwen in de richting van het negatieve gekregen en kies toch bewust voor het positieve, dat is toch ook flink he!? (Als ik nog maar denk aan mijzelf flink vinden schieten de tranen mij in de ogen. Het zal de regen zijn.)

Ik ben er nog niet, nog lang niet. En het lijkt me niet meer dan eerlijk om dat met jullie te delen.
Ik heb vrede met mijn nieuwe leven, mijn na-leven. Nu nog vrede met mijzelf. Daar komt dat mijzelf vergeven weer opduiken :)

Het leven, mijn leven, zit vol moois. Met geregeld een sprankel puur geluk. Gisteren sprankelde het zelfs vaak. Dat was mooi. Dank u Tourist, dank u Guido, dank u Karel, dank u wolken, dank u dansend kindje, dank u trotse fotograferende opa, dank u wuivende bomen,... U was mooi, u maakte het plaatje af!

Onderweg lasten we een plaspauze in. Stiekem ook wel een zin-in-een-ijsje-pauze :) Zo maar langs de kant van de autosnelweg, op een grauwe parking vallen er ook sprankels geluk te vangen.

Ik sta open, ik vang sprankels.
En probeer mijzelf te vergeven...

Herkenbaar?
Bedankt voor het 'luisteren'!

De kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is.
-Godfried Bomans-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Koning Liefde

Tourist Lemc

Dol op mooie woorden, dol op mooie muziek.
Neiging om dolverliefd te worden, grijs te draaien, onderdeel van mij ziel te laten worden.

Genieten, bewonderen, graag zien:

Het begon met Koning Liefde op de radio, op vertrouwen van dat stemmetje diep in mij de cd gekocht.

Bewonderd, geluisterd, herbeluisterd.

Ondertussen onderdeel van mij geworden, fijn.

'Mensen krijgen wat hun toekomt. Ik wil alleen maar u.'
'Beperk mij tot de kracht van 't nu dwingend zeg ik, tot hiertoe alles goe.'
'Het is lang, verleden tijd, dat ik als kind dacht dat ik kon toveren.'
'Allez en route zo riep het leven, ik keek in haar ogen en ik greep ze.'

Zo maar een paar zinnen...


Johannes Faes, ik probeer u nog live te zien deze zomer...als het eens niet is uitverkocht :)


Johannes/Tourist zou zo maar een blogmadam kunnen zijn....


Vandaag ben ik dankbaar voor oude zielen in jonge lichamen.
En route....



Waar mensen echt in elkaar geloven,
daar wordt alles mogelijk.
-bond zonder naam-

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
liefs Els