Homeopathie

Ik doe het zelf wel

Het is iets minder dan een jaar geleden dat ik voor het laatst naar mijn homeopate ging. Niet omdat ik niet meer wil gaan, wél omdat het voor mij niet veilig voelt om te gaan. Ik moet 2 trams heen nemen, 2 trams terug; ben dus een halve dag op pad met het openbaar vervoer. Wat ik nu liever niet doe. 

 

In mijn hoofd heb ik haar al gemist maar mijn lichaam deed het best goed zonder. Ik hoopte dus stiekem dat ik 'genezen' was. Tot ik vorige week op jaarlijkse controle ging bij mijn gynaecologe. Sinds ik daar voor het laatst was is ze naar een groepspraktijk verhuisd. Het was vroeger niet abnormaal dat ik daar een uur of langer in de wachtzaal zat omdat haar afspraken zo uitliepen. Dat zou in de nieuwe praktijk niet meer het geval zijn omdat ze daar ook over de diensten van de secretaresses zou kunnen beschikken. (Het zijn er ook de tijden niet naar om lang ergens aan te schuiven.)

Het bleek daar nog erger dan ervoor: 1,5 uur wachten. Schreeuwerige 'kunst' aan de muur. Patiëntes van 3 dokters in 1 ruimte (wel met een raam open, maskers op en afstand), een luide commerciële radio, een tv-scherm zonder geluid maar met verspringende beelden, het overleg tussen de secretaresses, hun telefoon, de patiëntes die onderling begonnen babbelen (roepen, wegens de afstand), iemand anders die muziekclips (met geluid) op haar telefoon zat te bekijken,... Prikkels, prikkels, prikkels. Ik werd gek, mijn ptss kwam in volle snelheid terug op. 

Omdat ik niet lichamelijk weg kon verdween ik geestelijk. Ik heb geen letter gelezen, herinner me amper iets van het onderzoek, en ben (eindelijk) thuisgekomen gecrasht. Met nachtelijk hyperventileren en al.

Ondertussen heb ik al een ganse week spierpijn alom, een druk op mijn borst en weinig adem. Ptss dus. Ik ben er nog niet vanaf :(

Ik was eigenlijk al vergeten hoe erg het kon zijn.

Daarom vertel ik dit. Met de billen bloot gaan is een opwijking van mij ;)

Omdat het me een inkijkje gaf in hoe de wereld was (mijn wereld maar ook die van ons allemaal): druk en luid en chaotisch en vol. Te druk, te veel prikkels. Voor mij maar ook voor vele anderen.

Ik wil ook terug naar 'het normale'. Zonder pandemie. Maar wat was dat? En kan het niet anders? Beter? minder? 

Oké, ik heb nog last gehad van angst-ptss. Een pandemie is ook niet niks. Maar de overprikkel-ptss, daar had ik geen last meer van. Omdat er dus minder prikkels zijn. Wat een pluspunt is in een tijd waar er voor de rest niet veel plus is.

Ik ben dus nog niet genezen. Integendeel. Door minder te 'oefenen' vrees ik dat ik vatbaarder ben. Maar is dat echt een 'fout' van mij, mijn lichaam? Kunnen we niet proberen de wereld te veranderen in plaats van mensen te harden?

Een beetje minder van alles lijkt me goed voor de mens én voor de natuur. 

Geen idee hoe dat moet gebeuren. 

Geen idee wat dé oplossing kan zijn. 

Maar dat minder meer is is weer eens bewezen.

Ik doe het kalmpjes aan vandaag. Voeder de vogels extra, knuffel de katten en lees wat. Poëzie bijvoorbeeld. Zoals Zwemlessen voor later. Ik kocht laatst ook Little Women, omdat ik het zo een geweldige film vond in de cinema. En hij was weer super :)

 

“Take some books and read; that’s an immense help; and books are always good company if you have the right sort.”
-Louisa May Alcott, Little Women-

 

Zorg goed voor jezelf,

liefs Els 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

 

 

Schrap zetten

Mijn ziel bloot

Geregeld leg ik hier mijn ziel bloot, noem het een opwijking.
Vanochtend was ik weer bij mijn homeopate. Om de 2 maanden ga ik op controle. Want ja, het ging best goed. Ik heb zelfs een tijdje geen korrels meer moeten innemen. Maar de laatste weken gaat het slecht. Slecht met mijn huid, mijn spieren, mijn angsten,... Beetje terug naar af.

Het komt er kort gezegd op neer dat ik me schrap zet, continue. En dat komt door mijn ptss, die bovenop de hsp kwam die ik al had. Dat schrap zetten zal nooit meer over gaan, maar de mate van die kan verschillen. Nu sta ik dus weer hard 'aan'. En dat zie ik en dat voel ik.
Mezelf daar om veroordelen werkt contraproductief. Dat weet ik.
Ik ben al een jaar of 8 in therapie (tegenwoordig op een lager pitje maar toch) en al bijna 2 jaar onder behandeling bij mijn homeopate. Ik wéét al veel. Maar weten en weten is twee. Ook dat weet ik ;)

En dan komt aanvaarden. En aanvaarden en aanvaarden is blijkbaar ook twee.
En de 'echte wereld' is ook daar. Je moét gaan werken (of geen bookes om te eten) en er zijn familiale verplichtingen. En zelfs naar de homeopaat gaan kost strepen want dat betekent 2 trams nemen...

Nu ben ik thuis, ben ik moe en wat triest.
En ga ik mij richten op wat altijd helpt: boeken.
Tips voor enkele troostboeken: kinderboeken kunnen wonderen verrichten.

De boom met het oor (van Annet!) en Alles gaat slapen (van Astrid!).

Ook nog iets om te aanvaarden: ik word nooit volwassen. Ik zal altijd anders zijn. Ik zal nooit moeder zijn. Ik ben mij.

Leven gaat op en af. Weet ik. Therapie is het beste geschenk dat je jezelf kan geven. Geloof me. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus ook jij.
Geef jezelf aandacht. En groei.
Ga ik ook doen.


''Laat het idee varen dat je iemand moet worden. Je bent al een meesterwerk. Je hoeft het slechts in te zien, te beseffen.''
-Osho-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Nog lang niet af...

...en dat gaat ook nooit gebeuren!

Vanochtend op de tram, op de terugweg van mijn homeopaat, las ik Nooit meer een zelfhulpboek uit. En hoewel dat boek niet bedoeld is als zelfhulpboek heeft het mij wel ferm geholpen:)

Om in te zien dat een verhaal kan verteld worden zonder af te zijn. Eyeopener.

Ik kan jullie dus vertellen dat ik mij (meestal) beter voel door mijn homeopathie. Niet alles gaat beter maar veel wel al. En soms is er een kleine terugval.
Het boek deed me beseffen dat ik nog steeds zit te wachten op de goede afloop. En dat die er (natuurlijk) niet gaat komen. Voor mijzelf had ik dat wel al een beetje voelen aankomen. Maar het leek me dat ik er dan ook niet te veel over mocht vertellen, aan jullie bijvoorbeeld.

Ik ben sinds 4 maanden gestopt met de pil, uit 'geen-chemische-troep-meer-in-mijn-lichaam-overweging'. (Geen kinderwens.) Ook daar zat ik te wachten op 'de goede afloop', eer ik er over mocht vertellen.

Het zijn geen geheimen, ik had het er hier en daar wel al eens over maar op de één of andere manier wou ik het eerst tot een verhaal met begin-midden-einde kneden. Vooraleer ik het recht had om er iets zinnings over te vertellen.

Maar dat hoeft dus niet hé. Ik kan en mag nu al vertellen hoe het voelt. Want er is nooit een einde aan ons verhaal (ja, ooit wel, maar dat is iets anders). Het gaat op en af, dingen komen en gaan. Controle is er niet (moeilijke voor mij).

Homeopathie is mijn ding en geen pil ook.
Punt.
Nu moet ik wat bekomen. Van mijn inzicht, het boek en (jammer genoeg) ook van het tram-avontuur naar de dokter (want dat is het, steeds opnieuw, een vermoeiend avontuur. Leven met ptss...)

En als ik wat bekomen ben, en ik heb zin, dan vertel ik nog wel eens 'teen en tander'. Zonder begin of einde. Maar gewoon zoals het is. Omdat dat kan, omdat dat mag.
Ahja, zeker op mijn eigen blog ;)

Herkenbaar?

''Reiziger, er is geen pad. Je moet het pad al gaande banen.''
-Antonio Machado-

Nog een fijne opwijkende donderdag!
Els

Goede en slechte etiketten

Wat scheelt er nu eigenlijk allemaal met Els?

Ik zit nog altijd in het zelfde straatje. Een straat die speciaal voor mij werd geopend op 1 januari, meer symbolisch kon het niet ;)
Alé, hetzelfde straatje is veel gezegd. Mijn uitzicht is al veel groener en mooier, maar de pijn-straat is nog steeds mijn locatie.

Al maanden wil ik jullie vertellen over mijn pijn, mijn zoektocht, de wegen die ik weigerde te nemen en de weg die ik op kousenvoeten opstapte. Maar ik weet niet goed hoe en wat en waarom en ben er zelf nog niet helemaal uit. Hoe kan ik jullie dan een samenhangend verhaal vertellen?

I try.
Mijzelf bewust het etiket PTSS en HSP opkleven, dat heeft me geholpen. Ik wist dat ik een post traumatische stress stoornis heb en dat ik hooggevoelig ben. Ik leerde dat er tegen vechten me niet vooruit hielp maar eerder het tegengestelde. Maar ik zag zo op tegen dat levenslange etiket. Zeker dat van PTSS, gezond is dat niet en het hoort bij mijn slachtoffer-geweest-zijn en ik wil me geen slachtoffer (blijven) voelen.

Aanvaarden dat ik het nu eenmaal heb, inzien dat mijn 'mindere momenten en kwalen' daar uit voort komen en niet mijn eigen schuld zijn dat hielp (helpt) me enorm. Lange leve etiketten.

Tot de pijn in mijn voet na de ontsteking aanbleef, ik ook pijn kreeg in mijn heup, 2 heupen, knie, 2 knieën, bovenbenen,... Ik sliep ook slecht, had rare dingen in mijn onderbuik,... Na allerlei testen van mijn voet bleek de voet herstellende maar bleek ook dat de andere pijnen samenhingen en wel eens... zouden kunnen zijn. Een etiket waar ik geen zin in had (heb).  Een chronisch, niet echt te behandelen etiket.
Ik heb dus besloten, in samenspraak met de artsen, om dit etiket niet te onderzoeken. Geen bijkomende testen, dokters, medicijnen.
Officieel heb ik dus geen etiket er bij.
En dat voelt goed.
Al is het misschien naïef.

Ik ging op zoek naar een goede homeopaat. Ik vond een lieve, wijze dame die me ondertussen al 4 maanden helpt. Zij kleeft geen etiketten, kijkt niet naar afzonderlijke symptomen maar naar het geheel. Van wat ik voel, over droom, tot denk. We kijken wat ik eet, lees, beweeg,...
Zij ziet me als geheel, als Els en (be)handelt daar naar.
Langzaam aan voel ik me sterker en zekerder. Meer geaard dan ik in jaren ben geweest. Mijn pijn is er nog, maar vaak minder en korter van aard.

Al mijn kwalen (van allerlei aard, meer dan alleen in mijn spieren) zullen ergens het gevolg zijn van de PTSS. Die continue overdrive is niet gezond, dat wist ik, dat weet ik, dat voel ik.
Ga ik ooit kwaalvrij zijn? Ik vrees van niet.
Ben ik nu gelukkig? Best wel.

Ik voel me nog vaak angstig en onzeker, ivm het weigeren van dat etiket...
Maar soms is het beter te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Dat weet ik wel zeker. En voor nu voelt mijn straatje goed. Ik blijf hier nog even. Mijn pad, het juiste pad, zoiets.

Heel fijn om te lezen dat Eva er ook zo over denkt. Boeken komen vaak op het juiste moment mijn leven binnen... Ik geloof dat dat zo moet zijn. Noem het een opwijking, geloven in de kracht van boeken :)

Ik geloof in boeken, in homeopathie en zelfs al een beetje in mijzelf. Als dat niet mooi is :) ?

''Ik ben oud en heb veel problemen gekend, maar de meeste hebben nooit plaatsgevonden.''
-Mark Twain-



Liefs Els

Gaar

Ik ben gaar, het brood ook

Ik voel me gaar, te gaar om na te denken, te schrijven...
Beetje te veel dokters :)
Vanochtend nog een doktersbezoek gehad, homeopate deze keer. Naast alle 'echte dokters' ga ik nu ook naar haar. Fijne afwisseling: een dokter die luistert, begrijpt wat ptss met een mens doet, die wil helpen zonder 'kanonnen' te gebruiken. Gewoon langzaam aan, met zachte hand. Een dokter die Els wil helpen. Goede beslissing van mijzelf om bij haar te gaan.
Het alternatieve bracht mij al vaak verder dan het reguliere. Ik geloof.
Noem het een opwijking.

Ik kwam thuis en bakte een courgettebrood. Dat is ondertussen gaar en ik dus ook. Vandaar mijn beslissing om NU te gaan rusten.

''Gehechtheid aan dingen valt vanzelf weg als je niet meer probeert jezelf te

vinden in dingen.''

-Eckhart Tolle-

Fijne dag nog lieverds,
Els