Radicale empathie

Kate en Michaela.

Voor zij die Kate Tempest hebben gemist, naar het schijnt kan je het nog terug kijken, zeker doen. Naast tof en fijn is het ook zielsverruimend en hartverwarmend. Kate is iemand met een missie, een verhaal, een boodschap die de wereld mooier en beter kan maken. Eén van haar tools is Radicale Empathie. Daar ga ik wat meer op oefenen. Want dat is zooo moeilijk. Ik ben super empathisch, soms te veel. Maar vaak ook te weinig, besef ik door Kate. Te weinig voor mensen die ik echt niet begrijp, voor mensen die de wereld slechter willen maken, voor mijzelf. Daar heb ik nog zo veel te leren.

Niet oordelen. Ook zo iets moeilijks. Zeker nu. Nu de bubbel al maar groter mag worden. Nu mensen je bijna gaan 'opeisen'. Je kan vaak geen nee meer zeggen, als je geen ruzie wil of iemand niet wil kwetsen. Maar ik ben er nog niet klaar voor. Ik ben een hsp controlefreak met ptss. Mijn bubbel van twee was de hemel voor mij...

Maar dan is daar Kate, als een warm dekentje. En Michaela Coel. Met I may destroy you. Een koude douche. Pijnlijk, triest, hard. Maar ook sterk, ongelooflijk sterk. De serie gaat over seksueel grensoverschrijdend gedrag in al zijn vormen. Michaele schreef haar eigen verhaal neer, daarnaast is ze ook de acteur en regisseur en producer en... van deze serie. Ongelooflijk knap gedaan en helemaal van nu. En ook gewoon te zien op BBC. Ja, wij zijn nog zo ouderwets dat wij gewoon tv hebben en niets van al die andere diensten...

Ik hou er wel van, van dingen, die zacht of hard zijn, die me raken, mijn blik en mijn wereld verruimen. Goed voor mijn empathie-oefening ;)

Weet je wat er zo fijn is aan al deze dingen? Je kan ze van thuis uit doen. En tijdens een concertje kan je dan wat kleuren of puzzelen. Lekker zen.

Ik moet er voor waken geen kluizenaar te worden ;) Maar ik kom nog buiten hoor, geen paniek. Om te werken, boodschappen te doen, te fietsen of te wandelen.

Hebben jullie het ook lastig met die grotere vrijheid?

Momenteel lees ik: Het feest. De personages zullen mijn vrienden niet worden maar het is spannend, goed geschreven en leest als een trein. Als een film. Dus wel een aanrader.

When time pulls lives apart
Hold your own

When everything is fluid, and when nothing can be known with any certainty
Hold your own

Hold it 'til you feel it there
As dark, and dense, and wet as earth
As vast, and bright, and sweet as air
When all there is
Is knowing that you feel what you are feeling
Hold your own

-Kate Tempest-

Lees ze, en nog een fijne opwijkende donderdag,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

Bij-komen

De helft.

Mensen zoals ik met hsp en/of ptss herkennen het wel: de feestdagen zijn slopend. Maar goed nieuws: we zijn al op de helft :) Ik denk dat er wel meer 'etiketjes' en zelfs etiket-lozen (bestaat dat nog?) zijn die zich nu gesloopt voelen.
Heel belangrijk, niet te vergeten, is dat jij de regie in handen hebt, altijd.
Je mag nee zeggen, je grenzen tonen, je emoties laten zien. Dat mag.

En ok, er zijn verplichtingen waar je niet onderuit kan (moet je mij niet zeggen) maar zelfs daar kan je op de één of andere manier wel de touwtjes in je handen houden. Door geregeld ademhalingsoefeningen op het toilet te doen, of je Instagram te checken ;) Ik zeg maar wat.

Ik ben blij dat ik vandaag mijn vrije dag heb. Komt als geroepen. Brood bakken, lezen en naar de 1000 klassiekers luisteren (nu: Janis Joplin; had gerust 800 plaatsen hoger mogen staan).

Nog 1 feestweek, daarna nog Verloren Maandag en dan is alles terug normaal, ook op mijn werk. Ik tel al af ;)

Ahja: Ik heb net Zal ik ooit goed genoeg zijn gelezen. Aanrader!

Nello en Patrasche in kerst-tenue.

Ik wens jullie een warme tweede Kerstdag en alvast een fantastisch Oud en Nieuw!


''Verwachting heeft een sterke aantrekkingskracht; verwacht goede dingen, geen slechte.''
-Uit The Secret van Rhonda Byrne-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!  

#DankbareDinsdag

Hallo sleur en routine

Grapje hoor. Of toch niet helemaal. Sinds vandaag is Karel, na twee weken, terug aan het werk. Ik mis hem maar ben toch ook wat opgelucht. Terug routine. Ik ben al een hele dag aan het opruimen en kuisen.

Ik hou van vakantie maar sinds de overval is het ook telkens een beetje een beproeving. Wat kan nog wel, wat niet meer? Soms denk je dat iets zal meevallen en dan valt het tegen (toch druk, lawaaierig, veel volk,...) en zelfs de fijne dingen putten me heel snel uit. Andere dingen (fijn of niet fijn) kosten gewoon extra energie.

Ik ben nog twee weken thuis en dat is, ook voor Karel, nog een beetje vakantie. Dat betekent een weekend van 2 dagen (ipv enkel zondag) en geen 2 keer om 3u30 of 4 uur moeten opstaan voor mijn werk.

We hadden pech met het weer. (De eerste week 5 dagen Engeland, de tweede week België-Nederland). Jullie zagen al het één en ander voorbijkomen op Instagram, bij deze nog een klein overzichtje.

*Engeland was wederom top, helemaal.
*Wegens de vele regen en het koude weer zaten we vaak ergens te lezen onder het genot van thee en gebak. Fijne leesplekken:
- Café Kamiel: lekkere koffie, thee en gebak. Ook de vega spaghetti is een aanrader.
- De Wasbar: lekkere koffie, thee, limonade, gebak, bagels, boterhammen en ontbijt.
- Paard van Troje: lekkere chocomelk, gebak en thee.
- Café Boekowski: lekkere thee.
-Villa Augustus: alles is daar goed; van thee tot ijs tot bed.

Ter verduidelijking: bovenstaande is wat ik er zelf al at en dronk. De rest van de kaart is ongetwijfeld ook super. Het zijn ook allemaal zaken waar je lekker lang en rustig  kan lezen en schrijven. Zalig dus.

Wat kei hard tegenviel:
- De Superette in Gent: de pizza was zozo, de door mij gevraagde aperitief was op en daarom nam ik dan maar een glaasje rosé. De smaak was ok maar achteraf bleek dat 7,50 euro te kosten!?
-De Efteling: zal wel aan mij liggen maar ik vond alles er zo druk en schreeuwerig. Zelfs de paardenmolen ging super snel en hakkerig. U kan dan wel raden dat ik Joris en de draak quasi niet overleefde. (Karel wou daar graag in en ik dacht dat dat wel zou meevallen aangezien ik zo een houten rollercoaster ooit al had gedaan in Disneyland; foutje...) Vele attracties waren ook (tijdelijk) dicht en het was ons niet echt duidelijk waar we vegetarisch konden eten...
Maar ik snap wel dat het voor mensen, al dan niet met kinderen, zonder ptss en hsp super tof is.

Ik dacht, misschien hebben jullie nog iets aan mijn tips, nu de vakantie nog bezig is voor de meesten. Maar blijkbaar gaat de zon weer schijnen en is het geen binnen-leesweer meer maar alla...dat zijn dan tips voor de herfst en winter ;)

''De beloning van je conformeren is dat iedereen je mag, behalve jijzelf.''
-Rita Mae Brown-


Nog een fijne DankbareDinsdag!
Oh, het is fijn om terug te zijn,
liefs Els 

Bloed en boeken

Als ik een spuit zie val ik flauw;)

Maandag moest ik dus even naar het ziekenhuis. Waarom? Sinds de overval knarsetand ik, ondanks een opbeetplaat. Nu had ik al enkele maanden een bultje in mijn mond, dat bleek volgens de tandarts een fibroom door het bijten (en blijven bijten op één plek). Ik moest het laten verwijderen omdat het anders enkel zou groeien.

Dus ik maakte een afspraak in het ziekenhuis. Ik moest best lang wachten voor een afspraak, zo lang dat Karel tegen dan al op zijn nieuw werk bezig zou zijn en niet zou meekunnen. Normaal gaat hij altijd mee want ik ben geen held in het ziekenhuis. Was geen held ;)
Ik zou ook 2 trams heen en 2 trams terug moeten nemen (niet echt makkelijk met ptss).

Maar ik ging, alleen. Met het idee dat het iets kleins zou zijn dat gewoon kon afgeknipt worden of dat er op een later tijdstip een operatie zou volgen. Het werd maandag al direct een operatie. Ik moest naar huis (2 trams, waarvan 1 met vertraging en een stuk fietsen) met een plaatselijke verdoving, een lading pijnstillers en ontstekingsremmers binnen én een ijszak tegen mijn kaak ;)

En dat was niet makkelijk en thuisgekomen ben ik halfdood op de zetel 'gepoeft'.
MAAR ik deed het wel. En het ging goed. Vooral de heenweg ;)

Ondanks mijn ziekenhuis-angst, mijn ptss en hsp én mijn idee dat ik niets alleen kan.
Het ging goed. Alles verliep prima.
Wat een eye-opener!
Ik kans dus wel moeilijke dingen alleen. 
En wow, dat voelt goed.
Daar moet ge dus 40 jaar voor worden ;)

Dus: dank u Karel om niet mee te kunnen. (En ook dank u voor de 1000 keren dat ge wel verlof kon nemen en meeging naar vanalles en nog wat.)

En ook, laten we eerlijk zijn, dank u: Cassandra Clare! Want uw giga dikke boek en de wereld van Julian en Emma hebben mij er echt wel ferm doorgesleurd.
(Note to self: ziekenhuisnoodkit = een boek om in te verdwalen.)

Ik vertel jullie dit allemaal omdat ik denk dat ik niet alleen ben in het sukkelen in evenwicht vinden tussen leven naar je etiketten (hsp, ptss,...) en je grenzen verleggen. Vaak gaat het me (onverwacht) niet goed af en nu onverwacht wel.
Dat is dus ook het leven: positieve verrassingen en negatieve. Het is een schommel, een rollercoaster.

En je bent nooit oud genoeg om te groeien! Niet vergeten!


''Je ergste vijand kan je niet zoveel kwaad doen als je eigen gedachten. Maar eenmaal beteugeld kan niemand je zozeer helpen.''
-Uit de Dhammapada -

Maak er nog een opwijkende donderdag van en groei!
Els


Ohja, momenteel ben ik bezig in Drie vrouwen. Hét boek dat je deze zomer moet lezen. De hype. Non-fictie. Ben benieuwd...


Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Schrap zetten

Mijn ziel bloot

Geregeld leg ik hier mijn ziel bloot, noem het een opwijking.
Vanochtend was ik weer bij mijn homeopate. Om de 2 maanden ga ik op controle. Want ja, het ging best goed. Ik heb zelfs een tijdje geen korrels meer moeten innemen. Maar de laatste weken gaat het slecht. Slecht met mijn huid, mijn spieren, mijn angsten,... Beetje terug naar af.

Het komt er kort gezegd op neer dat ik me schrap zet, continue. En dat komt door mijn ptss, die bovenop de hsp kwam die ik al had. Dat schrap zetten zal nooit meer over gaan, maar de mate van die kan verschillen. Nu sta ik dus weer hard 'aan'. En dat zie ik en dat voel ik.
Mezelf daar om veroordelen werkt contraproductief. Dat weet ik.
Ik ben al een jaar of 8 in therapie (tegenwoordig op een lager pitje maar toch) en al bijna 2 jaar onder behandeling bij mijn homeopate. Ik wéét al veel. Maar weten en weten is twee. Ook dat weet ik ;)

En dan komt aanvaarden. En aanvaarden en aanvaarden is blijkbaar ook twee.
En de 'echte wereld' is ook daar. Je moét gaan werken (of geen bookes om te eten) en er zijn familiale verplichtingen. En zelfs naar de homeopaat gaan kost strepen want dat betekent 2 trams nemen...

Nu ben ik thuis, ben ik moe en wat triest.
En ga ik mij richten op wat altijd helpt: boeken.
Tips voor enkele troostboeken: kinderboeken kunnen wonderen verrichten.

De boom met het oor (van Annet!) en Alles gaat slapen (van Astrid!).

Ook nog iets om te aanvaarden: ik word nooit volwassen. Ik zal altijd anders zijn. Ik zal nooit moeder zijn. Ik ben mij.

Leven gaat op en af. Weet ik. Therapie is het beste geschenk dat je jezelf kan geven. Geloof me. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus ook jij.
Geef jezelf aandacht. En groei.
Ga ik ook doen.


''Laat het idee varen dat je iemand moet worden. Je bent al een meesterwerk. Je hoeft het slechts in te zien, te beseffen.''
-Osho-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Grote laarzen, kleine pasjes

Ik ben een dromer...

noem het een opwijking :)
Elk jaar, voor mijn maand vakantie, droom ik dat ik tijdens die bewuste maand anders en beter ga worden. Klaar voor de dagelijkse strijd die leven met ptss en hsp soms best wel is. De vakantie is dan ook elk jaar een teleurstelling, op dat vlak.

Jaren therapie hebben me geleerd dat veranderingen traag maar gestaag gebeuren, vaak zelfs zonder dat je het merkt. Je ziet het pas als je even stilstaat en achterom kijkt. En toch... Jawel, dit jaar waren de verwachtingen weer hoog gespannen. En ja, ik (wij) heb(ben) grenzen verlegd. Kleine en best wel grote (bvb een andere vakantiebestemming gekozen, wél centerparcs UK maar een ander park). Maar een ander mens voel ik me niet.

Hoewel. Ik ben me er dit jaar meer van bewust dat grenzen worden verlegd door te doen. Door nieuwe ervaringen leg je nieuwe verbindingen in je hersenen en zo worden moeilijke dingen keer per keer makkelijker. Dus al voel ik me niet anders, ik ben het wél! Dat beseffen geeft me een goed, gegroeid, gevoel.
Trouwens, ik verander elke dag. Stap voor stap. Jij ook. En nee, dat is niet eng, je krijgt gewoon telkens een nieuwe kans!

"I can't go back to yesterday because I was a different person then."
-Lewis Carroll-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
Els

Ps: Ivm hsp: Leven zonder filter is een geweldig boek daar over.

I can't go back to yesterday - because I was a different person then.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/lewis_carroll_383866"I can't go back to yesterday because I was a different person then." - Lewis Carroll

I can't go back to yesterday - because I was a different person then.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/lewis_carroll_383866

Frida Kahlo

Frida en ik

Ik was er nog niet helemaal uit maar ik zit nu weer volop in een Frida periode. Ik zag een geweldige film over haar, vond haar biografie op een boekenmarkt en las over een tentoonstelling over haar in de krant. Jammer genoeg in Londen, veel te duur :)

Ik las dat ze tegenwoordig vooral populair is bij vrouwen tussen 25 en 40 jaar. Ik val nog net in die categorie. Ik zal proberen uitleggen waarom ik nu weer een Frida periode heb.

Eerst en vooral is het ook een vrouw met opwijkingen. Ten tweede is het een vrouw die volledig zichzelf was, zichzelf zonder schaamte durfde uiten, alle kanten van haar lichaam en geest durfde benutten. Een voorbeeld voor mij dus.

Want ik heb het een beetje moeilijk de laatste tijd. Ik ben geen groepsmens, nooit geweest. Daar tegenover staat dat ik graag ergens bij wil horen. Lastige combinatie :)
Nu ik bijna 40 jaar op deze aardbol rond huppel besef ik ondertussen wel al dat erbij horen en mijzelf zijn niet te combineren valt. Meestal niet. Dat maakt dat ik vaak alleen sta maar als hsp'er met een ptss is dat ook vaak beter.
Ik wil in mijn pauze op het werk graag alleen eten en een boek lezen. Na mijn werk wil ik niet samen met de buren op straat zitten en pintjes drinken, ik wil mij terugtrekken in mijn cocon.

Dat maakt mij soms eenzaam maar meestal wel gelukkig. In 1 op 1 contacten ben ik wel goed, dus dat compenseert :) Dat liep allemaal best goed tot ik op korte tijd mijn collega's én mijn buren 'betrapte' (ik hoorde ze terwijl ze niet doorhadden dat ik ze kon horen) op negatief praten over mij. Beide keren was dat een stomp in mijn maag.
Hoewel ik het mij niet wil aantrekken ben ik er toch nog steeds niet goed van.

Maar zo gaat het vaak bij groepen hé? Samen zijn ze sterk, praten ze over diegene die anders is en niet mee doet. Mensen moeten iets hebben om over te praten, roddelen. Ze zien ook vaak afkeuring in een afwijzing. Terwijl het niet gaat om nee zeggen tegen hen maar wel om ja zeggen tegen jezelf (en je behoefte aan rust en stilte).

Dus nu zit ik even in een fase dat ik niet zo blij ben met mijn anders zijn. En dan weer wel. Want ik wil niemand anders zijn. Ik ben blij met wat en wie ik ben.

Frida was ook anders en net daarom houden we (nog steeds) van haar.
Daar trek ik me aan op als het lastig gaat :)

En ik draag mijn Dare to be Different button met trots. Nog mensen die lid willen worden van dat team ;)?

''Vertrouwen is de vogel die zingt als de dageraad nog donker is.''
-Rabindranath Tagore-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
Liefs Els

Goede en slechte etiketten

Wat scheelt er nu eigenlijk allemaal met Els?

Ik zit nog altijd in het zelfde straatje. Een straat die speciaal voor mij werd geopend op 1 januari, meer symbolisch kon het niet ;)
Alé, hetzelfde straatje is veel gezegd. Mijn uitzicht is al veel groener en mooier, maar de pijn-straat is nog steeds mijn locatie.

Al maanden wil ik jullie vertellen over mijn pijn, mijn zoektocht, de wegen die ik weigerde te nemen en de weg die ik op kousenvoeten opstapte. Maar ik weet niet goed hoe en wat en waarom en ben er zelf nog niet helemaal uit. Hoe kan ik jullie dan een samenhangend verhaal vertellen?

I try.
Mijzelf bewust het etiket PTSS en HSP opkleven, dat heeft me geholpen. Ik wist dat ik een post traumatische stress stoornis heb en dat ik hooggevoelig ben. Ik leerde dat er tegen vechten me niet vooruit hielp maar eerder het tegengestelde. Maar ik zag zo op tegen dat levenslange etiket. Zeker dat van PTSS, gezond is dat niet en het hoort bij mijn slachtoffer-geweest-zijn en ik wil me geen slachtoffer (blijven) voelen.

Aanvaarden dat ik het nu eenmaal heb, inzien dat mijn 'mindere momenten en kwalen' daar uit voort komen en niet mijn eigen schuld zijn dat hielp (helpt) me enorm. Lange leve etiketten.

Tot de pijn in mijn voet na de ontsteking aanbleef, ik ook pijn kreeg in mijn heup, 2 heupen, knie, 2 knieën, bovenbenen,... Ik sliep ook slecht, had rare dingen in mijn onderbuik,... Na allerlei testen van mijn voet bleek de voet herstellende maar bleek ook dat de andere pijnen samenhingen en wel eens... zouden kunnen zijn. Een etiket waar ik geen zin in had (heb).  Een chronisch, niet echt te behandelen etiket.
Ik heb dus besloten, in samenspraak met de artsen, om dit etiket niet te onderzoeken. Geen bijkomende testen, dokters, medicijnen.
Officieel heb ik dus geen etiket er bij.
En dat voelt goed.
Al is het misschien naïef.

Ik ging op zoek naar een goede homeopaat. Ik vond een lieve, wijze dame die me ondertussen al 4 maanden helpt. Zij kleeft geen etiketten, kijkt niet naar afzonderlijke symptomen maar naar het geheel. Van wat ik voel, over droom, tot denk. We kijken wat ik eet, lees, beweeg,...
Zij ziet me als geheel, als Els en (be)handelt daar naar.
Langzaam aan voel ik me sterker en zekerder. Meer geaard dan ik in jaren ben geweest. Mijn pijn is er nog, maar vaak minder en korter van aard.

Al mijn kwalen (van allerlei aard, meer dan alleen in mijn spieren) zullen ergens het gevolg zijn van de PTSS. Die continue overdrive is niet gezond, dat wist ik, dat weet ik, dat voel ik.
Ga ik ooit kwaalvrij zijn? Ik vrees van niet.
Ben ik nu gelukkig? Best wel.

Ik voel me nog vaak angstig en onzeker, ivm het weigeren van dat etiket...
Maar soms is het beter te luisteren naar je lichaam en je gevoel. Dat weet ik wel zeker. En voor nu voelt mijn straatje goed. Ik blijf hier nog even. Mijn pad, het juiste pad, zoiets.

Heel fijn om te lezen dat Eva er ook zo over denkt. Boeken komen vaak op het juiste moment mijn leven binnen... Ik geloof dat dat zo moet zijn. Noem het een opwijking, geloven in de kracht van boeken :)

Ik geloof in boeken, in homeopathie en zelfs al een beetje in mijzelf. Als dat niet mooi is :) ?

''Ik ben oud en heb veel problemen gekend, maar de meeste hebben nooit plaatsgevonden.''
-Mark Twain-



Liefs Els

Gilmore Girls

Me-time

Sinds een paar jaar heb ik een nieuwe opwijking: een serie helemaal uitkijken op mijn eentje. Nee, niet Netflix of bingewatchen, gewoon een box vol kopen en geregeld eens één aflevering kijken. Het begon met Dawson's Creek, waar ik meer dan een jaar over deed. Daarna viel ik even in een zwart gat maar de zomer begon dus buiten zijn compenseerde dat gat.

Nu de dagen terug frisser worden ben ik aan een nieuwe serie begonnen: Gilmore Girls. Dankzij  Marloes en Daan kwam ik op het idee, merci dames!

Niet evident, ne foto nemen van jezelf ;)

Het heeft me wat tijd en moeite gekost om mijzelf daar toe te krijgen, zomaar midden op de dag aan mijn computer gaan zitten en wat seriekes kijken. Maar ondertussen weet ik dat ik met mijn ptss en hsp bewust rustmomenten moet inbouwen, ik heb dat echt nodig. Lichamelijk en geestelijk. Wandelen, natuur, lezen, alleen zijn en series kijken dus ;)

Ik kijk niet veel tv, dat geeft te veel prikkels. Het goede aan zo een serie is dat je weet wat je (ongeveer) kunt verwachten. Het kost ook minder inspanning dan lezen. Een instant dosis ontspanning dus.

Hoe meer ik mijn intuïtie volg, hoe beter ze werkt. Ik slaag er meer en meer in om de juiste dingen op het juiste moment te lezen of te bekijken. Dingen waar ik iets aan heb, die me helpen, een spiegel voorhouden, me troosten,...
Andersom kan het ook zijn dat ik meer opensta om er iets uit te halen.
Maakt niet uit hoe het werkt, als het maar werkt.

Net zoiets als tarot lezen of orakelkaarten leggen. Het gaat niet om wat er op de kaart staat maar om wat jij er in ziet én met doet.
Critici zeggen dan dat je zo altijd gelijk hebt maar dat is flauw. Alles in het leven kan een les zijn, een teken, een aansporing,... Je moet het gewoon willen zien.
Persoonlijke groei is altijd goed.

Ik ga seffens nog wat groeien;)

''De dingen accepteren zoals ze zijn, is één van de grootste en moeilijkste uitdagingen van het leven.''
-Berthold Gunster -

Fijne opwijkende donderdag nog,
liefs Els