Een label

Ik hou niet van hokjesdenken...

...maar hou wel van etiketten kleven op mijzelf. Op wat ik denk, voel, nog moet leren. Ik wil de dingen kunnen benoemen, bespreken, beschrijven. Om er vat op te kunnen krijgen. Niet om ze onder dat etiket vast te houden. Wat ik soms doe, Sorry Kristof (mijn psycholoog). Dat stuk dient me niet. Wat me wel dient is een naam op iets kunnen kleven om er dan met aan de slag te gaan, in therapie of thuis.

Wegens alle maatregelen gebeurt dat nu al 7 weken thuis. Zonder Kristof. Met Karel soms. Ik doe mijn best om etiketten te kleven en ze dan snel weer weg te halen, zoiets.

Maar het zijn tijden die raar en ongekend zijn. Voor ons allemaal. Dus ik doe maar wat. Dat wat bestaat voornamelijk uit niet te veel vooruit kijken en blij te zijn met wat er wel is.

Toen was het dinsdag en kwam mijn kapper een brood bij mij kopen. En ik was zo blij, zo blij. Echt buitensporig blij. Het deed deugd om hem te zien, even te praten, te lachen. De volgende klant stond al te wachten aan de deur dus het moest snel gaan maar toch... Wow!

Ik liep nog een hele tijd met een big smile. Omdat ik zo blij was hem te zien, iemand te zien die ik echt ken, niet een klant maar eerder een vriend. Toen dacht ik na over hoe mooi het gaat zijn als we terug meer dingen mogen. Gaan zwemmen bijvoorbeeld. Al die eerste keren gaan orgastisch fijn zijn.

Toen kreeg ik een giga klop en moest bijna huilen. Als ik niet op mijn werk was dan had ik gehuild. Ik besefte plots in wat voor een wereld we nu leven. En ik weet dat, maar al te goed, ik werk er in. Dus ik weet dat het eng is en raar en eenzaam en gevaarlijk.

Maar mijn kapper zien katapulteerde me even terug naar ervoor. Voor de maatregelen waar we nu al weken onder leven. En dat deed effe pijn. Het contrast zo scherp zien. Op de één of andere manier went alles. Ook de angst en extreme voorzichtigheid op het werk. Het is en blijft super vermoeiend maar ergens is het ook al normaal.

Dat maakte mijn kapper allemaal los.
Dat is ook een beetje hoe ik me ook al weken voel: gemengd.
Triest, blij, daar voel ik me dan schuldig over, bang, boos, gefrustreerd, teleurgesteld, blij, ontroerd, vol liefde,...

Op en af.
Maar dinsdag even extreem.

Herkenbaar?


Mijn ziel delen, als opwijking, ik blijf het graag doen, met jullie.


Momenteel lees ik een super boeiend essayboek: Spiegeldoolhof. Aanrader.


''Geluk bestaat niet uit grote dingen bereiken, maar uit kleine dingen waarderen.''
-Olaf Hoenson-

Alvast een fijn weekend,
zorg goed voor jezelf,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

Geloof.

Geloof is vertrouwen zonder bewijs.

De ene massage is de andere niet, de ene therapiesessie is de andere niet. Mijn massage van vorige week leidde niet tot 'opluchtende nachtmerries', jammer genoeg. Had ik te veel verwacht? Heeft het nu niet zo goed gewerkt als de vorige keer? Misschien niet, misschien wel. Ik wéet het niet en toch geloof ik van wel.
Net zoals het gaat met therapie, na sommige sessies denk ik dat het gewoon een verspilling van tijd en geld was. En toch, ervaringsdeskundige die ik ben (8 jaar), 'weet' ik dat het wel helpt. Al is het maar omdat ik er voor gekozen heb om tijd en geld exclusief aan mijzelf te besteden. Dat is voor mij echt al een grote stap.

Dus ja, soms werkt iets niet zoals ik het had gehoopt, verwacht, gewild. Maar het doet sowieso iets. Iets goeds. Je hoofd ligt vol routes: te vaak gelopen, nog niet gelopen, te weinig gelopen,... Zaak is het die route die je wil zien groeien vaker te nemen. Langzaamaan zal daar dan ook een karrenspoor slijten. Maar daar merkt je tijdens de eerste, meeste wandelingen niets van. Tot je achterom kijkt en merkt dat er toch een olifantenpaadje loopt. Dus blijf ik trouw op pad gaan...

Nieuwe tips die ik van mijn psycholoog kreeg: de Progressieve Relaxatie van Jacobson en Hart coherentie ademen. Beiden zijn oefeningen die je gratis online kan doen dus neem eens een kijkje zou ik zeggen.

Ik wil meer Thandie (baby hierboven) en mama Thandie zijn, voor mijzelf. Mijn lichaam beter leren kennen, er beter voor zorgen, er meer van houden. En het ontspannen. Daar zijn die oefeningen voor.



Wat ik zelf nog ontdekte: de Hoogsensitief kaarten van Sannie. Daar ga ik, voor mijn hsp, met aan de slag.
En het boek Wolfpack, dat gaf me zo een positieve boost! Koop dit voor je zussen, dochters, nichtjes, buurvrouw,..

Nu is het vooral zaak om daar allemaal positief en rustig met aan de slag te gaan. De lat niet te hoog leggen, de druk niet te hard opvoeren. Het mag niet in nog een 'moet' veranderen.
Herkenbaar?


5 things to quit right now:
1. Trying to please everyone
2. Fearing change
3. Living in the past
4. Putting yourself down
5. Overthinking
-Eva Daeleman-


Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van,
Els

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci! 

.?.

Hoe gaat het?

Ik ben lid van het CM Ziekenfonds (dit is geen reclame, lees gerust verder), al van mijn geboorte. Meestal ben ik er tevreden over. Maar ik heb er ook al op gevloekt; bijvoorbeeld toen ze de terugbetaling van homeopathie afschaften (voer dit terug in aub!). De laatste tijd ben ik wel weer fan: ze zetten meer en meer in op dingen zoals het aanmoedigen van wandelen en de natuur intrekken. Helemaal mijn ding. Hun laatste 'uitvinding' is helemaal mijn ding: .?. Oftewel: het oprechte vraagteken.

Want wij vragen zo vaak aan elkaar 'hoe gaat het' maar niemand verwacht daar een echt antwoord op want daar is geen tijd voor of dat zou lastig en ongemakkelijk zijn of... Dus vanaf nu, om te tonen dat je echt geïnteresseerd bent, kan je .?. gebruiken ipv ?. In schriftelijke communicatie al iets makkelijkere dan in gesproken taal ;) Maar het is gewoon ook een oproep om meer écht naar elkaar te luisteren. Want luisteren en praten helpt. Echt.

De laatste tijd is er ook een beetje een discussie gaande tussen mensen die vinden dat we meer naar professionele hulpverleners moeten gaan en tegenstanders die vinden dat we het meer 'onder elkaar' moeten oplossen.
.?. kan een oplossing bieden in eerste instantie, een hulpmiddel voor het 'onder elkaar' oplossen. Dus daar ben ik voor.

Maar niet iedereen heeft een groep om dat 'onder elkaar' te kunnen doen. Ik zoek bijvoorbeeld al jaren naar een soort van zielsverwanten in de echte (lees: niet-online) wereld maar dat lukt me om de één of andere reden niet. Gelukkig heb ik mijn oppersoulmate Karel. Maar daarnaast heb ik ook al jaren een andere man in mijn leven, bijna even onmisbaar, en dat is mijn psycholoog. Die heeft 2 heel grote voordelen: hij is nooit betrokken partij en heeft daardoor een bredere, andere kijk op de dingen én bovenal: hij heeft er voor gestudeerd. Jaaaaren...

Dus dat maakt dat ik zeg: praat met elkaar, ga geen taboe uit de weg, neem tijd voor elkaar én bovenal: gun jezelf het mooiste geschenk dat je jezelf kan geven: therapie. Het taboe dat daar rond hangt mag dringend verdwijnen. Want naast een geschenk voor jezelf is het een geschenk voor de wereld want jij wordt er een beter deeltje van de wereld door. Dus: doen en je er niet voor schamen.

Enne: Hoe gaat het met jullie .?.
Je mag hieronder reageren maar me ook mailen als je je verhaal kwijt wilt. Ik ben hier en ik luister.

En ik lees, vrouwen vooral. De bonnen zijn op dus voorlopig is het gedaan met kopen. Ik tel de dagen naar de boekenbeurs dus af ;)

Eileen Myles is een rauwe vloed aan eerlijke, oprechte, intieme poëzie. Goed om af en toe een paar gedichten uit te lezen en dan vol goesting zelf te beginnen schrijven.
De testamenten heb ik deze ochtend uitgelezen en het was: wow. Meer zal ik niet zeggen. Als je de serie hebt gezien (Karel) of het eerste boek hebt gelezen (ik) moest je al aan het lezen zijn!
Griet heb ik net in huis, moet ik nog aan beginnen. Maar jullie weten het al langer: Griet is een beetje God voor mij. (En Griet is iemand die ook pro therapie is!)
Julian. Ook nog op mijn te-lezen-stapel. Waarom je het moet lezen lees je hier.

Allemaal flink opwijkende Madammen en daar hou ik van. Jij ook?



''Wat je nog te leren hebt, blijft terugkomen.''
-Belgische Bond zonder Naam-

Lees ze, en praat!
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!  

Schrap zetten

Mijn ziel bloot

Geregeld leg ik hier mijn ziel bloot, noem het een opwijking.
Vanochtend was ik weer bij mijn homeopate. Om de 2 maanden ga ik op controle. Want ja, het ging best goed. Ik heb zelfs een tijdje geen korrels meer moeten innemen. Maar de laatste weken gaat het slecht. Slecht met mijn huid, mijn spieren, mijn angsten,... Beetje terug naar af.

Het komt er kort gezegd op neer dat ik me schrap zet, continue. En dat komt door mijn ptss, die bovenop de hsp kwam die ik al had. Dat schrap zetten zal nooit meer over gaan, maar de mate van die kan verschillen. Nu sta ik dus weer hard 'aan'. En dat zie ik en dat voel ik.
Mezelf daar om veroordelen werkt contraproductief. Dat weet ik.
Ik ben al een jaar of 8 in therapie (tegenwoordig op een lager pitje maar toch) en al bijna 2 jaar onder behandeling bij mijn homeopate. Ik wéét al veel. Maar weten en weten is twee. Ook dat weet ik ;)

En dan komt aanvaarden. En aanvaarden en aanvaarden is blijkbaar ook twee.
En de 'echte wereld' is ook daar. Je moét gaan werken (of geen bookes om te eten) en er zijn familiale verplichtingen. En zelfs naar de homeopaat gaan kost strepen want dat betekent 2 trams nemen...

Nu ben ik thuis, ben ik moe en wat triest.
En ga ik mij richten op wat altijd helpt: boeken.
Tips voor enkele troostboeken: kinderboeken kunnen wonderen verrichten.

De boom met het oor (van Annet!) en Alles gaat slapen (van Astrid!).

Ook nog iets om te aanvaarden: ik word nooit volwassen. Ik zal altijd anders zijn. Ik zal nooit moeder zijn. Ik ben mij.

Leven gaat op en af. Weet ik. Therapie is het beste geschenk dat je jezelf kan geven. Geloof me. Alles wat je aandacht geeft groeit. Dus ook jij.
Geef jezelf aandacht. En groei.
Ga ik ook doen.


''Laat het idee varen dat je iemand moet worden. Je bent al een meesterwerk. Je hoeft het slechts in te zien, te beseffen.''
-Osho-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

In therapie

Mijn traject

Wij mensen hebben meer gemeen dan we verschillen. Dat besef ik meer en meer. Bijvoorbeeld door een boeiende documentaire die ik vorige maand op BBC zag over Sylvia Plath. Wat resulteerde in de aankoop van De dagboeken, hoewel ik verzuip in het aantal nog te lezen boeken ;) Maar ook door de verhalen van Esther Perel en mijn jarenlange therapie.

Vlak na de overval kregen wij bijstand van een traumapsycholoog. Die man was aangesteld door de keten van benzinestations waar ik uitbater voor was. Bleek al heel snel dat zijn hoofddoel was om me weer in mijn station te krijgen, ipv me echt te helpen...
Daarna gingen we zelf op zoek. De eerste was een EMDR therapeut waar we pas mochten beginnen als we eerst een giga dik boek over de werking van EMDR lazen. Eén van de raarste dingen vlak na de overval was dat ik, letterfretter, toen geen letter kon lezen... Die therapeut viel dus ook af.
Bij geen enkele therapeut gespecialiseerd in trauma kon ik binnen het half jaar terecht (Karel was al afgehaakt), wat me vijgen na Pasen leek dus zij vielen ook af.
Daarna contacteerde ik nog een lijst van 'gewone' psychologen. Waarvan geen enkele me wou aannemen omdat ik een té specifiek probleem had, dat niet hun domein was.

Toen raadde een inspecteur bij de politie, die met onze zaak bezig was, me energiecoach Griet aan. Iedereen verklaarde me voor gek. Maar ik heb daar veel aan gehad. Griet kon goed luisteren en haar handen gaven me een goed gevoel. Dat was meer dan ieder ander me toen kon of wou geven. Dus noem het hoe je het wil, denk er over wat je wil, maar mij heeft het toen geholpen.
Na verloop van tijd werd het te moeilijk om te blijven gaan (te duur, te ver weg,...).

In die periode was er net een nieuwe psycholoog in ons dorp begonnen. Ik kon er zelf met de fiets heen, hij was niet zo duur (beginner) en hij wou me aannemen.
Daarbij vergat ik maar even mijn bezwaren: jonger dan ik, een beginner, niet gespecialiseerd in trauma,...).

Bij hem ga ik nog steeds, niet meer zo frequent als toen. Een soort van onderhouds-werken. Ik heb het me nog geen dag beklaagd. Hoewel, dat is gelogen. Therapie is echt afzien, nog steeds. Elke keer opnieuw vertrek ik met tegenzin en begrijp ik niet wat ik mijzelf blijf aandoen :) Maar echt beklagen!? Nooit! Beste beslissing van mijn leven.
De weg er naar toe was niet makkelijk maar het is dat het zo moest zijn. Ik ben blij dat het zo gelopen is.

Waarom dit lange verhaal? Om te tonen dat we elkaar wat meer graag moeten zien, wat liever en begripvoller zijn. Voor elkaar maar ook voor onszelf. Soms hebben mensen professionele hulp nodig maar we kunnen ook zo veel zelf doen. Voor elkaar, voor onszelf. Soms zijn kleine dingen (luisteren, aandacht, lichamelijk contact) de kleine dingen die grootse doelen bereiken.

We worden om de oren geslagen met ronkende titels en diploma's maar vaak blijkt de beste dokter/therapeut diegene die niet te koop loopt met die dingen maar gewoon graag en vol goesting zijn/haar werk doet.
Iemand die met jou een tocht wil aangaan, die je de weg een beetje wijst maar je je pad zelf laat bewandelen. Met vallen en opstaan.
Ondertussen kwam op dat pad ook mijn homeopate meewandelen. En ook zij legt veel verantwoordelijkheid bij mij.

Ik groei, met helpende handen om me heen.
Ik hoop dat jij ook mag groeien. Dat is mijn opwijking: mijn lastige dingen, dingen waar ik me soms over schaam, met jullie delen opdat jullie ook mogen groeien!

Kunstenfestival Watou.

Jullie verhalen zijn altijd welkom, hier of via mijn mail.

Try something you think you might fail at. You'll be prepared to fail. You cannnot lose.
-?-

Liefs Els

Niet doorslaan

Moeilijke balans

Ik ben streng voor mijzelf, geloof dat alles wat er mis is/gaat met mij, aan mijzelf te wijten is: ik ben niet flink genoeg, gezond genoeg, stress te veel, pieker te veel,...
Ik geloof dat, op een diep niveau. Ik wéét dat dit niet (altijd) waar is maar toch, het geloven zit dieper...Ik heb nog decennia therapie nodig vrees ik ;) Om al die, mij al gekende en nog niet ontdekte, foute overtuigingen uit mij los te beitelen. Ik beitel ijverig verder.
En ik geloof dat overal een les in zit, hierin dus ook. Opwijking nummer zo veel :)

Jammer genoeg denk ik hierin niet alleen te zijn. We leven in een maatschappij die doet uitschijnen dat alles haalbaar/maakbaar/realiseerbaar is. Als je maar dit koopt, dat eet, zo doet,...

De natuur helpt mij. Yoga helpt mij. Ademhalingsoefeningen ook.
Maar ik mag niet denken dat zij zaligmakend zijn. Ik mag niet denken dat als ik toch nog pijn heb het aan mijzelf ligt. Dat het mijn eigen schuld is. Geen straf van God ;)

Ik ga liever zijn voor mijzelf, proberen. Toepassen wat me troost maar niet verwachten dat het me zal genezen. Niet alles is oplosbaar door nog beter je best te doen, jammer maar helaas.

Deze zwart-wit-denkende controlefreak heeft een eerste medische afspraak achter de rug, bij de huisarts (die me doorverwees), en al een volgende bij een andere arts gemaakt. Het zit dus toch niet in mijn hoofd, wel in mijn lichaam...

Ik weet nog niets. Maar ik ben wel volop bezig aan het zoeken naar een oplossing. En dat is een goede eerst stap.

Ook voor jou. Wees lief voor jezelf, wees niet te streng, vraag hulp.
En geloof dat positief denken en doen helpen maar dat niet alles door jezelf op te lossen valt. Even stilstaan, achteruitgaan, ziek zijn is geen falen.
Het is gewoon een goed moment om extra lief voor jezelf te zijn.
Je kan het beste van het leven maken maar het leven is niet maakbaar.

Herkennen jullie iets hierin?
Ik denk dat ik seffens mijn eigen tekst eens terug ga lezen :)

De dag is een appelboom, maar je moet de appels zelf plukken.
-Toon Hermans-

Fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els

De lang beloofde afwijking van een op-wijking

Over de Margriet enzo dus...

Dus geen op-wijking deze week. Wel een vervolg op het Margriet-verhaal.
Omdat ik het beloofd heb en belofte maakt schuld.
Hou jullie vast, het wordt chaos vandaag.

Als ik over de feiten (of iets daaraan gerelateerd) praat begin ik 'wazig' te praten, praten op papier heeft hetzelfde effect. En hier is er geen Laura om alles netjes aan elkaar te breien...

Voor mij heeft een blog 2 functies: een therapeutische voor de schrijver maar ook een 'even weg van de wereld' voor schrijver én lezer. De lezer is dus ook belangrijk. Vandaar dit blogje vandaag.

Allereerst nogmaals een dikke merci voor al jullie lieve woorden via reacties, mails en post!
Dat doet ferm deugd!!!

Ten tweede: mijn verhaal in de Margriet is 'af'. Wat wil zeggen dat ik over de feiten an sich niets meer ga vertellen (want dat is niet fijn, voor mij). Maar wat natuurlijk niet wil zeggen dat alles daarrond is afgelopen.
Rechtszaken en van die dingen slepen (sinds gisteren) al 3 jaar aan en zullen dit jaar nog niet afgelopen zijn.
Wat dan weer wil zeggen dat wij er nog steeds middenin zitten, dat wij het nog altijd niet écht kunnen afronden.
Dus wie weet, ooit, als alles écht voorbij is vertel ik er wel meer over.
(Hoewel, écht voorbij gaat het natuurlijk nooit zijn. Maar alla.)

Ik dacht dus na en na en na ...over wat ik jullie kan vertellen. Iets wat nuttig is voor jullie. Als mensen die ook iets hebben meegemaakt of naasten hebben die met iets zitten.

Ok, even rust genomen. We gaan weer verder.
Dat was wat ik zeker wist: ik wil iets vertellen waar jullie wat aan hebben.
Ik ben er nog steeds niet uit wat en hoe dus ik begin hier maar wat op te sommen he, zonder orde of volgorde:
Ahja, voor ik het vergeet. Dit zijn dingen die voor mij hebben geholpen maar waarvan ik denk dat andere mensen (in andere situaties er) ook iets aan kunnen hebben. Dit is geen waarheid of handleiding of...
Dit wordt, eerlijk gezegd, gewoon chaos.

 Diep ingeademd:

-hoewel ik dol was op (waargebeurde) boeken waarin mensen iets meemaakten en dan van nul opnieuw begonnen en echt gelukkig werden viel dat in de praktijk zwaar tegen.
Toen het 'mijn beurt' was en ik dus eindelijk die 'kans' kreeg wou ik alleen maar terug naar 'daarvoor'.
Van o beginnen wil zeggen dat je een 0 bent of je minstens zo voelt en dat is gewoon klote.

-in die boeken zien mensen heel snel 'het licht' en vanaf dan gaat alles als vanzelf. Het duurde heeeeel lang voor ik wat licht zag (en ik zocht er heel hard naar hoor). En dat licht bleef niet maar ging voortdurend weer weg of ik twijfelde of het echt wel hét licht was en...
Laura (van de Margriet) maakte van mijn verhaal een verhaal met een duidelijk licht. En toen besefte ik het pas goed: wow ik heb er ook een, een licht. Alles gaat nog niet vanzelf hoor, maar ik ben blij met mijn licht.

-alles eens opschrijven is heeel nuttig en werkt therapeutisch heel verhelderend. Dat zeg ik niet alleen, echte therapeuten zeggen dat ook. Ik schreef veel maar pas toen mijn woorden door Laura tot 'Mijn verhaal' werden gevormd 'werkte' het voor mij.
Omdat ik een te kritische lezer ben van mijzelf, denk ik. Dus als je met iets zit: schrijf het op. Of laat Laura het voor je doen ;)

-het woord therapie is gevallen...Nog steeds iets met een zweem van schaamte er rond, taboe ofzo..
Ik zal dan maar even dat taboe doorbreken. Als je met iets zit en je komt er zelf niet uit: ga dan in therapie!
Het kost veel geld, ik weet het, maar het zullen je best bestede centen ooit worden.
Een therapeut is een buitenstaander en dat maakt alle verschil.
Ik heb een fantastische man, met geweldig luisterende oren maar hij is betrokken partij en kan dus nooit voor me doen wat een therapeut wel kan. Hij doet dan weer veel wat een therapeut niet kan/mag doen maar dat is een ander verhaal ;)

-veel praten, met je partner, is heel belangrijk. Want al denk je elkaar nog zo goed te kennen, in tijden van crisis leer je elkaar pas echt kennen. En dan doe je dingen of zeg je dingen die raar of niet fijn overkomen.
En dan is het wel zo handig om te zeggen of te vragen waarom en wat en hoe en...
Niet zo maar denken dat je wel weet waarom iemand iets doet of zegt maar het ook vragen. Praten, praten, praten en analyseren en uitleggen en vragen stellen en...

-huilen is niet erg. Opkroppen is veel erger. Huil en huil en schaam je niet.

-als je denkt er te 'zijn'. Schrik dan niet als je plots terug bij af lijkt te staan. Met de nadruk op lijkt.
'Herstel' gaat niet in een stijgende lijn maar met kleine ups en ferme downs. Als je vreest terug bij af te staan, dat is niet zo. Het voelt zo. Maar de weg terug omhoog ben je al eens gegaan en zal dus nu veel sneller gaan.
En dan geniet je van je up, die heel even duurt en dan stort je terug in een down en...Langzaamaan komen er minder downs.

-'wie goed doet goed ontmoet' zijn mooie woorden en ware woorden, maar...Je kan nog zo je best doen, goed komt soms pas als je het al lang niet meer verwacht. Niet opgeven, blijven geloven.

-blijven geloven in jezelf! Je gaat er sterker uitkomen, al zie je dat in hebt begin niet zo. En al zie ik het dikwijls nog altijd niet zo...

-theorie is geen praktijk. Tussen iets weten met je hoofd (zie 'sterker' hierboven) en met je hart zit een groot verschil. Je kan iets plots weten of beseffen of bedenken of...en er toch niet naar kunnen handelen of in geloven. Maar dat komt dan wel, later. De eerste stap is altijd de theorie en plots ga je beseffen (maanden, jaren) : hé, de praktijk is er.

-terwijl je er 'in zit', zie je je vooruitgang niet. Daar is afstand in nodig. Bijvoorbeeld afstand in tijd. Het wil dus niet zeggen dat je stilstaat. Je gaat vooruit maar dat ga je pas later beseffen.

-er zullen dingen zijn/komen die niet (meer) mogelijk voor je zijn. Wegens te druk of te eng of te triest of te confronterend of...Dat zijn extra klappen die je krijgt. Probeer je dan toch maar op de dingen te richten die nog wel gaan. Wat je aandacht geeft groeit.

-moest je voor de keuze komen: wel of geen rechtszaak, goed over nadenken. Zoiets kost jaren tijd en bakken vol geld. Ondertussen kan je het niet echt afsluiten en krijg je er misschien nog trauma's bij.
Langs de andere kant, het geeft je wel het gevoel van 'iets' te doen. En dat voelt beter dan 'ondergaan'.

-als je nog geen blog hebt, begin er dan één :)
Echt, aan mijn blog heb ik veel! Zeker omdat mijn blog 'Dingen die fijn zijn' heet. Ik 'moet' dus op zoek naar fijne dingen.
En die zijn er wel, altijd. Maar je moet ze willen zien!
Oefening baart kunst.

Voor de naasten:
-luister

-luister nog meer

-blijf luisteren

-laat huilen

-stel concrete dingen voor. Dus niet: ik wil wel eens met je gaan wandelen ofzo, bel maar. Nee, spreek direct iets af. De ander heeft al genoeg gedoe aan haar hoofd en wil duidelijkheid.

-geef als troost geen boeken (ik kon maanden geen boek uitlezen) of eten (ik had totaal geen eetlust) of...
Wat geef je dan wel: fijne, lieve dingen. Van mijn tante kreeg ik een knuffel met kersenpitten in, daar heb ik veel aan gehad.

-praat over het onderwerp, mijd het niet. Ook al heb je het er moeilijk mee.
Als je niet weet wat zeggen zeg dan dat: ik weet niet wat zeggen. Of stuur een brief.

-door het onderwerp te mijden laat je uitschijnen dat het je koud laat. Je geeft de ander het idee dat hij onbelangrijk is of een last of zich moet schamen of...

-als je iets voorstelt om samen te gaan doen denk dan na over 'wat'. Denk na over wat de persoon heeft meegemaakt. (Zeker bij films enzo.)

-gewoon er zijn is al heel veel!

Pfffffffffffffff...
Klinkt allemaal zo belerend, niet? Zo is het niet bedoeld hoor!
Ondertussen weet ik al dat blogland vol empathische mensen zit. Dus jullie hebben mijn tips hoogstwaarschijnlijk totaal niet nodig. Maar jammer genoeg zijn niet alle mensen zoals jullie...
Dus wie weet, misschien heeft nog iemand iets aan mijn woorden.

Nogmaals: dit is geen waarheid! Dit is gewoon wat ik denk en voel en geleerd heb en...
Ik besef nu al dat ik de helft ben vergeten vertellen of misschien niet duidelijk genoeg heb verteld of...
Het zij zo.

Dit is misschien niet wat jullie verwachtten, maar tot meer ben ik (nog) niet in staat.
'I did the best I could.'

Bedankt om de moeite te nemen om deze immens lange chaos te lezen!

Home is where somebody notices when you are no longer there.
-A. Hemon-

Fijne donderdag,
liefs Els

Mijn eindejaars-bekentenis.

Bloggen is therapie

Aan het einde van een jaar mag een mens al eens wat diepzinnig (proberen) doen...

Volgens 'sommige mensen' buiten de blogwereld én zelfs binnen de blogwereld is er veel nep/schone schijn in de blogwereld. Met een blog die de titel Dingen die fijn zijn draagt val ik in die categorie lijkt mij.
En toch ben ik het niet eens met die mensen.
Ok, mijn blog staat vol fijne/positieve dingen en ok, ik ben dat niet elke dag en ik voel mij niet even happy elke dag. Toch is mijn blog 100 procent echt.

Hoe zit dat dan? In de 'echte wereld' ben ik niet altijd in topvorm maar dat past ook goed in de echte wereld. Kranten/journaals bestaan grotendeels uit negatief nieuws, naar het positieve moet je echt op zoek gaan. Mensen doen dikwijls niet meer dan zagen en klagen. Dus moest ik daar zin in hebben dan kan ik mij daarin volop uitleven in de echte wereld.

Maar net als velen onder jullie (denk ik) ben ik beginnen bloggen met een reden.
Er was iets, ik wou verandering en ik dacht dat het bloggen mij daarin zou kunnen helpen. Ik noemde bewust mijn blog :Dingen die fijn zijn, omdat ik mij meer op die dingen wou richten.
Op dagen dat niet alles meezit voelt het zoeken naar een onderwerp voor een blogje soms als een lastig moeten. Want ik wil niet alleen iets vertellen maar ook iets tonen, en dan heb je mooie foto's nodig. Dus dan moet ik (bijvoorbeeld) naar buiten, hoofd in de nek en kijken naar die mooie wolken. Genieten, ontspannen en een beetje geluk voelen volgt dan vanzelf.
Dus, iets dat nep/geforceerd is begonnen (ik sleep mijzelf/ons naar buiten) draait dan uit op iets echts. En dan heb ik weer blogmateriaal én dan is dat dus iets echt én iets fijns.

Hoe langer ik blog hoe meer moois/fijns ik zie, elke dag. Mijn focus ligt anders, ik merk het meer op met minder moeite. Hoeveel fijns er is rondom mij.
De wolken, mooie bloemen in de berm, een vogel in de tuin, de glimlach van een voorbijganger, een grapje van mijn man, een lik van de poes...
Ik merk op hoe mooi de wereld is, hoe fijn het kan zijn om zelf iets te maken, hoe warm andere blogs zijn, hoe lief de madammen van die blogs. Ik maak dingen om mijn huis te versieren, soms krijg ik per post dingen om mijn huis mooier te maken, ik stuur dingen op, ik ontvang lieve woorden, ik ontmoet fijne mensen,...
Bloggen brengt mij veel én bloggen is echt.
Bloggen maakt je deel van een mooie/warme/inspirerende blogwereld die soms mijlenver lijkt van de echte wereld. Maar bloggen maakt ook dat je meer in de echte wereld staat, met meer aandacht.
En soms brengt bloggen echte mensen op je pad die de echte wereld nog mooier maken.

Dat is bloggen voor mij, en ook nog wel veel meer.
Bloggen is therapie.

Als afsluiter van dit jaar een DIKKE merci:
aan alle fijne volgers van mij
aan de lieverds die mij lezen maar niet volgen
aan alle schatjes die reacties achter laten
aan alle toffe madammen die ik volg
aan alle inspirerende madammen die ik lees maar niet volg
aan alle mensen die post met mij hebben geruild dit jaar
aan alle donzige mensen die zo tof waren om lid te worden van de wolkenclub
aan alle madammen die  ik beter leerde kennen via mail, via post en in het echt
een dikke warme knuffelige merci aan jullie allemaal!

Maak er een geweldig 2013 van, in blogland én in de echte wereld!!

Echt afsluiten doen we in stijl :)

 De laatste dagen doen ze daarboven ferm hun best om vol variatie af te sluiten hoor!

En wij wuiven samen 2012 uit! Het jaar dat mij (en ons) het bloggen bracht!

Veel liefs, goed feesten, veel genieten
maak er iets fijns van!
Els (en ook wel een beetje Karel)