Een ander pad.

Goed op weg maar toch...

Ik ben anders, dat weet ik. Al lang. Maar toch. Laatst werd het me weer eens duidelijk hoé anders. En dat was een beetje eng, en triest. Maar ik wou niet plots worden zoals zij, me aanpassen. Iets wat me vroeger wel eens overkwam. Dus dat is vooruitgang. En toch. Waarom dan toch dat rare gevoel...

Ik was met Karel en hij had het ook dus dat verzacht het gevoel een beetje. We hebben samen twee geweldige weken vakantie gehouden, op onze manier. Dus niets groots of wilds. Maar wel helemaal ons ding. En dan sta je tussen een hoop mensen van mijn leeftijd en die zijn bezig met kinderen en scholen en tanden krijgen (de kinderen), verbouwingen, verre reizen, nieuwe huizen, carrière maken,...

En ik (wij) ben bezig met lezen, Zomergasten kijken, wandelen, gebakjes eten, een boom vinden om onder te lezen, rosé drinken, Geluksplanten achterlaten,...
Oké, we kijken af en toe wel eens voor een groter huis (geen fietsen meer in de gang, groenten in de grond ipv in een pot en een extra boekenrek; meer niet) en volgende week ga ik weer aan het werk. En niet alles loopt van een leien dakje: Karel die een lumbago heeft, de afdichting van onze oven die stuk is, een verkeersboete,... We doen dus wel mee aan hét leven met zijn ups en downs en toch staan we er vaak meer en meer buiten. Het feit dat we geen kinderen hebben zal daar wel de meest bepalende factor in zijn. (Luister zeker deze podcast (nummer 23)). We eten ook geen vlees, vliegen niet, lezen veel ipv Netflix te kijken, we zijn geen carrière-mensen, zitten liever onder een boom dan onder een terrasluifel,...

Wij kiezen dus samen voor een pad omdat dat ons past (past bij ons na-leven). Al staan we vaak alleen en zou ik graag meer verbinding hebben met mensen zoals wij. Met name kinderloze mensen. Niet omdat we geen leuk contact hebben met mensen mét kinderen maar omdat het fijn is om om te gaan met mensen die begrijpen hoe het is om buiten de norm te vallen. Ik vooral. Ik ben iemand die belang hecht aan rolmodellen, aan zien hoe anderen een zelfde soort pad bewandelen.

Boodschappen (via boeken, Zomergasten, podcasts) komen naar je toe als je ze nodig hebt. En die kreeg ik afgelopen weken. De oordelen waarvan ik denk dat anderen ze over mij hebben (egoïstisch want geen kinderen en waarom niet? want ze heeft geen carrière en maakt geen grote reizen. Of lui want ze werkt maar parttime, hoewel ze geen kinderen heeft...) die heb ik gewoon zelf, over mijzelf. Want ze zitten in mijn hoofd. Ik bedenk ze ipv de anderen want wat zij denken kan ik nooit weten. Ze denken misschien zelfs nooit over mij na ;)

Dus het enige wat kan maken dat dit pad, mijn pad,ons pad, echt goed gaat voelen is maken dat ik het zelf aanvaard. Punt. Het is niet wat ik ooit voor ogen had voor mijzelf, maar zo gaat het leven. Gaandeweg pas je je aan. En merk je dat wat je ooit dacht dat je ding zou zijn het toch niet (meer) is.

Ik hoef mijn pad niet meer te zoeken, ik hoef het gewoon te bewandelen. Er te zijn, zonder daar zo over na te denken.
En jij?


''Je vastklampen aan een illusie doet uiteindelijk meer pijn dan het onder ogen zien van de realiteit.''
-Dick Nijssen-

Maak er nog een opwijkende donderdag van,
Els

Ps: Geweldig boek dat je kan helpen bij het vinden van jezelf: Schrijven naar bewustzijn.

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!  

OK, ok of niet ok?

Een lastige...

Vandaag wil ik een lastige opwijking met jullie delen. Een pijnlijke, waarbij ik hoop niemand voor het hoofd te stoten.
'Bewust' kinderloos zijn.

Ik (wij) zijn bewust kinderloos. En bewust gelukkig, met deze keuze en ons leven. Althans dat dacht ik, meestal toch...
En toen was daar Halina Reijn in DWDD, over haar opiniestuk in De Morgen. Hét stuk over OK vrouwen. (OK staat dan voor Ongewenst Kinderloos.)
Ik vond Halina geweldig moedig en wijs. En toch voelde ik me na haar verhaal op tv lastig. Er bleef iets in mijn hoofd zeuren maar ik wist er niet direct de vinger op te leggen.
Het bleef hangen, ik voelde me treurig en wist niet waarom...

Tot daar plots hét inzicht was: ik ben ook een OK.
Eerst en vooral even tussendoor: ik weet dat er mensen zijn die om lichamelijke, medische redenen geen kinderen kunnen krijgen én dat dit enorm pijnlijk is. Lees dan maar niet verder, mijn O is veel kleiner dan jullie O en ik wil me niet met jullie vergelijken of iemand kwetsen!
Het gaat zoals vaak om woorden he. Wat is gewenst en wat is ongewenst en wat is bewust en ...

Mijn inzicht deed pijn, ferm pijn. Vandaar dat ik het nu pas met jullie deel. Ondertussen heb ik vrede met het inzicht. Ben ik er blij om. Als je iets inziet kan je er met aan de slag, het verwerken en het een plaats geven. Zolang je het inzicht niet hebt (al besef je soms, zoals ik, niet dat er iets te beseffen valt) blijft het aan je hangen en diep vanbinnen zeuren.
Je moet er ook wel vrede met nemen. Want eens je het hebt beseft kan je vloeken zo veel je wil, het inzicht gaat niet weg en je kan niet meer terug naar de 'voor' tijd. Het was gewoon makkelijker toen ik nog kon denken dat het een volledig bewuste keuze was. Beseffen dat er een onbewust, niet gekozen deel aan verbonden was maakte alles veel pijnlijker. Minder afgelijnd en zwart-wit. Iets waar nog aan gewerkt moest worden en werken aan zoiets doet pijn...

Waarom is het dan nu O in plaats van G? Omdat ik besefte dat het feit dat ik (wij) geen kinderen willen te maken heeft met al wat ik al meemaakte in mijn leven. Ik heb een aantal dingen meegemaakt en beleefd die er voor hebben gezorgd dat ik geen tikkende klok (meer) heb.
Ik heb ervaringen en inzichten gehad die mij maakten tot wie ik nu ben.
Ik heb daar vrede mee en ben (meestal zelfs) heel blij met wie en hoe ik ben.
Maar dat heeft er dus voor gezorgd dat wij zonder kinderen door het leven gaan.
Voornamelijk door de angst niet in staat te zijn om het goed te doen, een kind aan de wereld schenken.

Ik ben iemand die vind dat je je angsten te lijf moet gaan. Vallen en weer opstaan, blijven proberen.
Dat gaat dus op voor bijna alles in het leven maar niet voor 'mama zijn'. Daar kan en mag je niet falen, daar moet je het goed doen. En door mijn verleden denk ik daar niet toe in staat te zijn.

Heeft dit inzicht mijn (onze) beslissing veranderd? Nee, totaal niet. Ik ben nog even zeker van die beslissing. Het deed gewoon pijn om te beseffen waar die beslissing vandaan kwam. Die is niet in mij 'geboren' (rare uitdrukking in deze context) maar wel gevormd (mede) door dingen buiten mij om. Dingen die niet zo fijn zijn ;)

Vandaar dat ik dus denk dat het ook een beetje O is bij mij/ons. Ongewenst. Want als alles anders was gelopen liepen hier ten Huize Dingen Die fijn Zijn misschien wel kleine Kareltjes en Elsjes rond.
Maar dat is het leven he, als als als.

Ik hoef geen medelijden of mensen die me proberen om te praten. Het is zoals het is en het blijft zo.
Ik wilde dit enkel delen om te tonen dat het inderdaad een lastig onderwerp is, geen kinderen.
Het is niet allemaal zwart-wit en eenvoudig.
Het doet soms pijn, om allerlei verschillende redenen. En die O of die G kan staan voor heel uiteenlopende dingen. Halina was zo moedig om dit onderwerp aan te snijden. Onze taak is het nu om het bespreekbaar te maken, zonder oordelen. Want geen kinderen hebben blijft best nog wel een taboe, merk ik vaak.

Ik denk, net als Halina, dat essentie zich kan manifesteren in alles!
En liefde geven, daar draait het om, aan wie of wat dan ook.
Leef gewoon vanuit je hart en ziel en dan ben je bezig zoals het bedoeld is.
Liefde is alles!

Samen op hetzelfde pad, het blijft fijn!

De omstandigheden kan je soms veranderen.
Je gedachten kan je altijd veranderen.
-Abraham Hicks-

Bedankt voor het 'luisteren'!
En nog een fijne op-wijkende donderdag,
liefs Els