#metoo en lafbek

Moedig zijn, wat is dat?

Ik wil ten alle tijden moedig zijn, met niet laten leiden door mijn angst. Noem het een opwijking, of is het ook een afwijking?

Christine Blasey Ford is moedig, Kavanaugh een lafbek. Dat is duidelijk; een man zijn (toekomstige) functie waardig laat zich niet zo gaan tijdens een 'sollicitatie'.
Ergens ben ik Kavanaugh wel dankbaar, hij (en heel het proces/gedoe) toont aan heel de wereld nog eens heel duidelijk waarom het voor vrouwen niet evident is om met hun metoo-verhaal naar buiten te komen.
Dat maakt me boos en triest en zenuwachtig.

Ik begin me meer en meer 'verplicht' te voelen om niet enkel met mijn verhaal naar buiten te komen (wat ik hier al deed) maar ook om namen te noemen. Maar dat doe ik niet, dat durf ik niet. Dus dat maakt me een lafbek?
Lang heb ik de naam niet geweten, het was 'de nonkel'. Op moedige dagen zocht ik wel eens online, nooit iets te vinden (ik zit niet op Facebook ofzo). Tot enkele maanden geleden. Ik weet nu waar hij werkt, woont, dat hij opnieuw gehuwd is en dat zijn dochters hem al kleinkinderen schonken...
Maar ik was toen 15, nu 39. Hij was ergens in de 40, dus nu ergens in de 60. Natuurlijk bestaat er geen verjaringstermijn voor de shit die iemand je aandoet, die draag je eeuwig met je mee. Maar op vele dagen denk ik er niet aan, en de dagen dat ik er aan denk voel ik me rot slecht (zoals nu). Dus voor mijzelf en niet voor hem wil het het laten rusten. Ik mag er niet aan denken om hem terug te zien.

Alle commentaren van oude witte mannen over studentengedoe en kleedkamerpraat ben ik ook al ferm beu. Wat mannen vrouwen ongewenst aandoen is nooit ok. Begrepen Adriaan van Dis, Youp van 't Hek en zo vele anderen!? Wij dragen dat levenslang met ons mee. Iets wat voor de één 'onschuldig tienergedrag' is en wat hij/zij zich de dag nadien al niet meer herinnert blijft voor iemand anders een levenslang litteken...

Ik heb het dan niets eens over de man die regelmatig in de buurt van onze lagere school zat te masturberen in zijn auto, niet over de potloodventer aan het bos waar wij op weg naar huis langs moesten fietsen, de man in het zwembad die zijn lul uit zijn zwembroek liet hangen toen ik en mijn 13-jarig nichtje naast hem zaten, de mede-speelpleinwerker die me vroeg even mee naar buiten te gaan, op een fuif, wat cd's in zijn auto te gaan halen maar die andere plannen had (waarop een andere jongen die buiten stond te roken dat zag en me kwam bevrijden) of de man die na het werk bier kwam halen in mijn benzinestation en voor een camionette vol lachende collega's zijn lul uit zijn broek liet hangen. Ik heb het dan niet over de jongen die geen nee kon horen en zichzelf voor mijn neus bevredigde uit frustratie.
Daar heb ik het allemaal niet over. Over die 'onschuldige' feiten.
Ik heb het enkel en alleen over die paar minuten dat ik niet kon weten dat die aanranding een aanranding ging blijven maar waarin ik er ten volle van overtuigd was dat ik verkracht ging worden. Want dat is het ergste: machteloos zijn en niet weten wat er gaat volgen. Dat bezorgt je decennia later nog aanvallen van paniek.

En dat zijn maar een paar van mijn verhalen en er zijn miljoenen vrouwen die ook zo veel verhalen hebben. Wij vrouwen zijn niet zielig, onverdraagzaam, flauw of hysterisch. Wij zijn moedig en flink en doorzetters en heel verdraagzame mensen (anders liepen er al heel wat lul-loze mannen rond).
Mede danzij de hulp van heel wat lieve, zachte, begripvolle, geduldige mannen.
En zo kwam ik er ook heel wat tegen.
Want ondanks mijn slechte ervaringen ging ik wel op zoek naar andere ervaringen. En die kreeg ik. Ik kuste meer jongens dan ik vingers heb, veeeel meer. En die jongens (zelf nog tieners) die begrepen toen heel goed dat ik wel a wilde maar niet b. Ik kon met hen in een bed liggen zonder angst dat ze één van mijn grenzen gingen overschrijden. Zo heb ik er veel gehad (jongens én grenzen). Daarom dikke dank u wel en proficiat jongens (mannen nu)! Jullie zijn blijkbaar van een speciale soort (als ik tegenwoordig de commentaren hoor).
En duizendmaal dank aan mijn allerliefste Karel die al deze verhalen kent, die mijn angsten vasthoudt en mijn tranen weg kust, telkens opnieuw.


Pff, nu moet ik even gaan liggen. Emotionele uitputting.
Jouw verhalen zijn altijd welkom bij mij, hier of via mail.

''Door liefde zijn we in staat het allermoeilijkste te doorstaan.''
-Hermann Hesse-

Dikke kus,
Els

#oprahforpresident

Time's up

Vandaag een dikke merci aan Oprah en haar magnifieke dames!
Wat een vrouw, wat een speech, wat een boodschap!
Om te kijken en te herbekijken met tranen in de ogen en een glimlach om je mond!
Oh ja, er komen mooie tijden aan! Olé, olé!

Vorige week zagen wij Big little lies, zij vielen terecht ook in de prijzen! Aanrader hoor, naar een boek van Liane Moriarty (de die hard leesclubbers kennen haar wel).

Al die geweldige Madammen, de prijzen die ze krijgen, de aandacht die ze verkrijgen... Ik voel het ook: #timesup !

Oh mooie dagen...

''Sta elke ochtend op met de gedachte dat er iets wonderbaarlijks gaat gebeuren.''
-Louise Hay -

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
Els

Els en de Opzij

Dank u en niet zo dank u

Op deze Dankbare Dinsdag wil ik een aantal mensen bedanken en een aantal mensen vragen nog eens goed na te denken.
Dit alles in het kader van #metoo. 

Als trouwe kijker van DWDD heb ik al met een smile én met een giga boosheid voor de tv gezeten. Hier, op de site van de Opzij kan je lezen waarom.
Vandaar:
-dank u Opzij voor dit artikel en zo veel meer
-dank u Antoinette Scheulderman voor je wijze woorden de dag na de bewuste aflevering
-dank u Jelle Brandt Corstius voor je moed en eerlijkheid

En een dikke-niet-dank-u aan Jessica Durlacher en Wilma De Rek.
Vrouwen die andere vrouwen neerhalen door het te hebben over 'typetjes' en 'dingetjes' ; zo pijnlijk! Beide dames hebben dan ook al een beleefde, teleurgestelde mail van mij ontvangen.

Ik weet dat ik het vaak over hetzelfde heb de laatste tijd maar het is dan ook iets waar niet genoeg aandacht voor kan zijn. Enkel zo kan de wereld ten goede veranderen. Laten we dat samen doen!

''Angst maakt de wolf groter dan hij is.''
-Duits spreekwoord -

Fijne dag nog,
liefs Els

Leven zonder filter

Dingendiefijnzijnleest

Ik vind het leven soms best lastig, een gedoetje (René Gude indachtig).
Als ik dan dingen tegen kom die me helpen wil ik ze graag delen. Noem het mijn Jezus-complex, een opwijking ;)

In deze 'hulp-categorie' valt volgend boek.
Als je een beetje rondkijkt zal je enorme verdeeldheid zien betreffende dit boek. Mensen houden er van of haten het. De haters vallen voor mij meestal in het kamp 'kritiek hebben is makkelijk'. Ik heb het de laatste tijd al zo vaak gedacht, gezegd, geschreven: laat slachtoffers in hun waarde. Het wordt dringend tijd dat we naast #metoo ook #ibelieveyou gaan omarmen. En niet alleen de mannen, ook en vooral de vrouwen. Wij moeten voor elkaar opkomen, elkaar steunen en ondersteunen. Dat is gewoon een aangeboren plicht die je bij je geboorte mee krijgt, nem.

De ondertitel van het boek van Fleur is: Mijn ervaring met hoogsensitiviteit.
'MIJN'. Dit boek brengt ons dus het verhaal van Fleur, Fleur en enkel Fleur alleen kan dat verhaal vertellen. En niemand kan of mag daar afbreuk aan doen. PUNT.

Ik heb gigantisch veel onderlijnd in dit boek. En die herkenning voelde goed. Ik gun jullie dat gevoel ook.

Leven zonder filter, mijn ervaring met hoogsensitiviteit door Fleur Van Groningen

Mijn potlood heeft geen punt meer. Ik heb de helft van dit boek onderlijnd; een feest van herkenning. Dolblij dat ik dit geweldige boek heb gelezen. Dikke dank u wel Fleur, om dit boek te schrijven.

Fleur heeft een boeiend, educatief, vlot leesbaar, herkenbaar, pijnlijk eerlijk boek geschreven. Een boek dat leest als een trein, dat boeiend is maar ook grappig. En aangezien 1 op 5 personen hoogsensitief is, een boek dat veel mensen moeten lezen.

Net als Fleur las ik ooit Hoog sensitieve personen van dr. Elaine N. Aron en vanaf toen wist ik zeker dat ik hoogsensitief was. Dit boek is anders, nog meer herkenbaar. Dit boek lijkt wel helemaal over mij te gaan. Behalve de autobiografische delen was quasi echt alles ‘oh ja, dat heb ik ook’. Het feit dat dit boek is geschreven door iemand die geen wetenschappelijke achtergrond heeft maakt het volgens mij nog meer herkenbaar. De vlotte taal, de humor, de ervaringen die ons allemaal overkomen, beschrijvingen van het gewone dagelijkse leven, dat alles maakt dit een boek dat vol inzichten en herkenningspunten staat.

Fleur neemt het hele spectrum van HSP (Hoog Sensitieve Personen) zijn op in dit boek: de eigenschappen van HSP, de worsteling met het etiket HSP, de moeilijkheden in je jeugd, het anders zijn, HSP en vriendschap, HSP en werk,… Daarnaast legt ze ook verbanden met depressie, parentificatie, hoogbegaafd zijn, spiritueel zijn,… En ze geeft tips en tools om met je hoogsensitiviteit om te gaan.

Praktische, haalbare dingen zoals rustmomenten inlassen, aan introspectie doen, emmertjes ledigen,…

Iedereen die zelf HSP is of iemand kent die het is moet zeker dit boek lezen. Het is zo fijn om te lezen dat je niet alleen bent met al je eigenaardigheden.

Hoewel het een heel persoonlijk verhaal is, is het ook een heel universeel verhaal, namelijk het  verhaal van 20 procent van de bevolking. En hoewel het niet door een wetenschappelijk expert is geschreven bevat het wel veel wetenschappelijke informatie en verwijzingen naar relevante literatuur.

De vorm van dit boek is geweldig qua opbouw. Het begint met het opsommen van de HSP eigenschappen die Fleur bezit, daarna heeft ze het over haar jeugd en kindertijd waarin die eigenschappen naar boven kwamen, waarna ze vertelt over haar zoektocht naar meer informatie, hulp en innerlijke wijsheid om te eindigen met een hoofdstuk over alle positiefs dat HSP haar al gebracht heeft.

Tijdens die zoektocht in het boek ga jij als lezer op zoek naar jezelf. Je leert jezelf beter kennen doordat je Fleur beter leert kennen, knap gedaan.

Het is een boek dat vele mensen gaat helpen, dat gedeeld moet worden, waarover gepraat moet worden. Een mooi, moedig, belangrijk boek.

Hou je geslepen potlood klaar…

''Alles is zoveel dat een klein beetje ook nog bijna alles is.''
-Herman De Coninck-

Veel leesplezier lieverds,
Els

#metoo

Alle meisjes aan de macht

Hoewel de aanleiding intriest is ben ik zo blij en dankbaar voor alle aandacht die er nu is voor grensoverschrijdend gedrag van mannen.
We leven in 2017! Mannen die hun handen niet kunnen thuishouden, hun macht misbruiken, vuile taal gebruiken, je grenzen overschrijden,... dat moet gedaan zijn!

Ik kan zo een lijstje opsommen van mannen/jongens die mijn grenzen hebben overschreden. Gaande van gebaren, woorden tot aanrakingen. Ik kom met beide handen niet toe als ik begin te tellen... En ik ben daarin niet alleen, jammer maar helaas.

Daarom ben ik iedereen dankbaar die zijn mond opentrekt. Hoewel dat niet makkelijk is en je daarna vaak bakken sh*t over je heen krijgt. Kijk maar naar Griet.

Daarom dank u aan Gloria Allred, advocate van zoveel slachtoffers (van zowel Weinstein als Cosby en meer). Dank u Marjolein van Bavel om nog eens te melden dat slachtoffers zich vaak schamen omdat ze er niet in geslaagd zijn het misbruik te voorkomen. (En dat wij als buitenwereld daar een belangrijk aandeel in hebben.)

Dank u Alyssa Milano voor de hashtag #metoo!
Dank u Bieke Purnelle voor je wijze woorden.
...

En zo zijn er nog veel meer moedige meisjes en vrouwen.
Waarvoor dank!

'Wees jezelf; er zijn al genoeg anderen.''
-Loesje-

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
Els