Eén van mijn oudste angsten...

Eén van de oudste en misschien wel mijn eerste angst. 

Mijn leven bestaat uit angsten. Zeker sinds de gewapende overvallen. Maar ook daarvoor was ik al bang. Ik kom uit een bangige familie. Iedereen heeft wel iets. Bij mij thuis konden ze er ook niet zo goed met om, met mijn angsten, maar gelukkig heb ik nu mijn geweldige psycholoog. Toch zijn er dingen die blijven. Wat ik wel heb is de drang om dingen te doen waar ik net bang voor ben. Omdat ik niet langer bang wil zijn, snap je.

 

Mijn nummer één (denk ik) is opgesloten zitten op een toilet. Toen ik "klein" was deed ik nooit de deur op slot. Mijn moeder moest altijd mee om de deur te 'bewaken'. Heel gênant. Wat het nog erger maakte: als er iemand in de toiletruimte kwam riep zij vaak: "Mijn dochter durft de deur niet op slot te doen dus hoewel dit hokje vrij lijkt is het dat niet." Wat helemaal niet nodig was want ze stond er voor dus die persoon ging nooit in mijn hokje (kunnen) gaan. Maar alla.

 

Was mijn moeder er niet dan ging ik niet naar het toilet. Behalve als het hokjes waren waar je langs onder of langs boven zou kunnen uitkruipen. Wat ik ooit deed, op school. Toen brak de deur plots toch open en zat ik bovenop de deur die openzwaaide. Gelukkig was ik daar alleen.

 

Later, met Karel, waren er gelukkig al gsm's. Hij kende mijn angst en kwam op het idee dat ik altijd mijn telefoon mee moest nemen opdat ik hem zou kunnen bellen en hij me zou komen bevrijden. Toch vermeed ik het zo veel mogelijk om naar toilet te gaan. Ik ging vroeg naar huis, dronk minder. Onbewust allemaal. Toen ik me er wél van bewust werd zocht ik een oplossing. Die vond ik in het nemen van selfies. 

 

Even een momentje om op adem te komen ;)

 

Ik ben niet zo van de selfies. Omdat ik opgroeide met duizend onzekerheden over mijn uiterlijk enzo. Maar deze selfies werken. Ik laat ze aan niemand zien en verzamel ze in een map op mijn computer. Elke keer dat ik op een 'vreemd' toilet zit neem ik een foto. Als bewijs. Hoe meer ik er heb, hoe beter ik bezig ben. Noem het een opwijking ;)

 

Hoe meer je iets doet, hoe beter dat het gaat. Hoe minder bang je wordt. Dus toen ik een tijdje geleden ergens op een toilet opgesloten zat (zonder Karel in de buurt die me kon komen redden) bleef ik best kalm. Ik riep om hulp en na een tijdje kwam iemand van het personeel me bevrijden. Eind goed, al goed. Later zei Karel me dat ik het telefoonnummer van de zaak had moeten opzoeken en hen bellen om me te komen bevrijden. Goed idee natuurlijk.

Ik was al blij dat ik geen paniekaanval heb gekregen! Ik sukkel nu wel weer al dagen met ferme last van mijn spieren (ptss)...

 

Heb jij angsten? En hoe ga jij er met om? 

Het voelt een beetje eng om dit te delen maar ik help graag anderen dus ik hoop dat mijn verhaal jou kan helpen. Ik hoor het graag!

 

Net uit en zoooo goed: Ik ben blij dat mijn moeder dood is.  

 

 

Life starts at the end of your comfortzone.

 

Lees ze,

Els

 

 

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Ga je liever langs je onafhankelijke boekhandel? Heel goed! Doe ze dan mijn groeten:) Merci! 

 

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!   
 

 

 

 

 

 

Dankbare Dinsdag

Dingen Die Fijn Zijn

Het is moeilijk: dankbaar zijn, de dingen zien die fijn zijn.
Alles is eng, anders, onvoorspelbaar.
Iedereen blijft zo veel mogelijk thuis (dank u!). Maar ik moet (mag) seffens gaan werken. De mensen blijven brood eten natuurlijk.
Ik ben blij dat ik nog een werk heb maar ik ben ook bang, dat geef ik toe. Vannacht huilde ik meer dan ik sliep ;)

Maar seffens zet ik mijn happy face op en bedien ik iedereen met de glimlach.
Want dat is mijn werk.
Karel werkt ook nog. Voor de rest blijven we 'in ons kot'. Woensdag gaan we onze wekelijkse boodschappen doen, als er nog iets voor ons overblijft ;) En zondag maken we een boswandeling (als het nog mag).
Voor de rest is het met 2 in ons huisje.

Het leek me wel gezellig: lekker veel lezen. Maar doordat ik super veel last heb van mijn ptss kan ik amper nog lezen :(

Zolang het kan en mag blijf ik geluk verspreiden. Ik werk ook aan iets groters...
U hoort er binnenkort meer over.

Zevenbergenbos Ranst.

Bij deze een dikke dank u wel aan iedereen die zijn best doet: in de zorg, in de winkels, op scholen, in de buurt, voor ouderen, voor zwakkeren,... Ook een dikke merci aan iedereen die online lieve woorden en berichten stuurt/deelt.

Wat ik wel (heel graag) heb gelezen: De grote wil. Met schrijflessen dus extra tijdvulling, moest je dat nodig hebben ;)
 

''Moed is niet de afwezigheid van angst. Moed betekent angst voelen en toch je hart volgen.''
-David Dewulf-

Hou jullie veilig,
liefs Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Ik heb er genoeg van

Slachtoffer zijn en blijven...

Jaren geleden werden wij slachtoffer van een gewapende overval. Wij is Karel en ik. Ik had een benzinestation en werd al eens eerder overvallen. Die zaterdag kwam Karel boterhammen bij mij eten en hadden we dus beide prijs (daar voelde ik me lang schuldig over). Het ging om 4 minderjarige daders. Er valt veel over te zeggen maar ik hou het hier bij het item schadevergoeding.

4 daders is 4 keer een proces. Wij moesten, in tegenstelling tot de minderjarigen, onze advocaat zelf betalen. Gelukkig hadden we rechtsbijstand via onze verzekering. Die bleek enkel voor Karel te willen betalen, ik had er zelf om gevraagd wegens het uitoefenen van een gevaarlijk beroep. Na jaren juridisch gedoe kwam er een (mini, belachelijk laag maar alla) vonnis in ons voordeel (4 dus). Bleek dat we gewoon een papier kregen waarop stond: persoon a moet u zoveel betalen. (Ik had gedacht dat de rechtbank dat ook zou regelen.) Omdat we voor mij veel kosten hadden gemaakt besloten we eerst een deurwaarder voor Karel zijn deel op pad te sturen (via de rechtsbijstand). Persoon 1 (ondertussen net meerderjarig) bleek naar een bepaald land verdwenen om daar iets ideologisch te gaan uitoefenen... Persoon 2 had ouders die verzekerd waren tegen een overval-plegend-kind dus daar kregen we snel centen van. Persoon 3 en 4 gingen afbetalen via de deurwaarder. Als we ooit onze eigen kosten-put hadden gevuld konden we gaan beginnen aan het opeisen van mijn deel. (Spoiler: daar zijn we nog niet eens aan kunnen beginnen).

Na een paar maanden zei onze verzekering plots dat we alle door hen gemaakte kosten moesten terugbetalen. (Bleek in de kleine letters van onze polis te staan.)
Dus het geld van 2 en al het toekomstige geld van 3 en 4 ging (voorlopig) naar hen. Tot die put, jaren later, eindelijk gevuld was. Hoera, goed nieuws. Dus de weinige centen die 3 en 4 af en toe konden missen kwamen via een deurwaarder (die zij moeten betalen) via onze advocaat naar ons. (Dat is trouwens telkens weer een kleine terugval voor mij. Het geld is fijn. Maar de herinnering niet.)

Begin deze maand kregen we een fikse rekening van onze advocaat. Met de kosten die hij al die tijd al gemaakt had en ons niet had durven vragen. Omdat we al zo veel pech hebben gehad op geld-vlak. Weer een ferme slag in ons gezicht. Ik begrijp hem wel maar het voelt weer als een 'diefstal' van geld waar we recht op hebben maar dat we telkens maar weer moeten teruggeven.

Dit alles vlak na de drukke periode op het werk en gedoe in de familie maakt dat het niet zo heel geweldig met me gaat... Spierpijn, verkrampingen, maaglast, slecht slapen, paniekaanvalletjes overdag en 's nachts, mijn gevoelige enkel die terug pijn doet, tandpijn door het dag en nacht klemmen,...

Maar. Maar ik heb Karel en dat zit zo goed. En de lente komt er aan; al is de winter inderdaad soms ook mooi :)
En ik ga binnenkort voor een volgende tattoo. Het zal weer een tafereel worden met tekst. Het zal weer een symbool worden van een strijd die ik voer(de). Tattoo 1 gaat over de overval. Nummer 2 over mijzelf graag zien. Nummer 3 gaat over mijn lichaam graag zien.
Dus daar past dan kei goed mijn woord van het jaar bij. Dacht ik. Tot ik mijn ontwerp ging bespreken met Dagmar en hij zei dat genoeg (enough) wel heel hard klonk alsof ik Virginia Woolf achterna ging. En hoewel ik een grote fan ben van haar was dat totaal mijn bedoeling niet. Dus de tekening blijft wat ik dacht, de tekst veranderd. Spannend hé... Over enkele weken laat ik jullie zeker zien wat het geworden is!

Dus ja, ik ben genoeg. Ik heb genoeg. Maar ik heb er nog geen genoeg van. Zeker niet. Ik zit nog vol goesting en opwijkingen.
De laatste podcast van Damn Honey moet ik nog luisteren bijvoorbeeld! Over je cyclus. Als er al een nieuwe trend is in boekenland is het deze wel: de cyclus en het vrouwenlichaam. Goede trend vind ik!

Sorry voor de lange lap tekst maar ja, dat is het leven. Zelfs bij Dingen Die Fijn Zijn is het niet altijd fijn ;) Bedankt voor het lezen trouwens!


''Het zijn de tranen van de aarde, die haar glimlach in bloei houden.''
-Rabindranath Tagore-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
Els


Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

Anxiety

Hoe angst niet bang zijn is

Na de overval, toen bleek dat ptss een blijvend deel van mijn leven zou worden, kwam ook 'angst' in mijn leven. Angst, het tegenovergestelde van liefde. Liefde, iets waar ik bewust voor kies en toch, toch blijft die angst de kop op steken. Niet als in bang zijn. Bang ben ik ook vaak, voor vanalles: spinnen, muizen, hoogtes, het reuzenrad,... Maar echt bang ben je pas als je dingen niet gaat doen, gaat vermijden. Als ik bang ben kies ik meestal toch om het aan te gaan, dus wél dat reuzenrad in bijvoorbeeld.

Bij angst werkt dat ook zo maar angst is daarnaast ook anders: het sluipt in stilte, het woekert, krioelt en barst plots los. Zo maar. Nou nee, niet echt zo maar, maar zo lijkt het wel.

Ik had vrijdag weer prijs. Tijdens een concert van Life of Agony (mijn favoriete groep aller tijden). Again. Ik kon niet genieten, stond met mijn handen op mijn oren (op mijn herriestoppers ;)), telde de minuten af. Het ging écht niet. En dat maakt me immens triest en boos en teleurgesteld, in mijzelf.
Ik had zaterdag verlof genomen (om 2 uur gaan slapen en om 4 uur opstaan lukt me niet), we waren helemaal naar Eindhoven gereden, de kaartjes lagen al meer dan een half jaar klaar, ze komen maar eens per jaar naar hier, ik hou zo van hun muziek en live is dat nog beter,... Dat spookte er door mijn hoofd...

Als het goed zit heb ik de dagen na zo een concert tonnen extra energie, voel ik me even herboren. Nu zat (zit) ik vol zelfverwijt.

En dan kies ik er nog eens voor om dat met jullie te delen, wat een opwijking :)
Ik deel dat met jullie om te laten zien dat niet alles rozengeur en maneschijn is, ook niet bij mij. Zeker niet bij mij :)
Maar ik weet ook dat het op en af gaat. Dus ook op.
Dat het volgende keer misschien wel weer top is. Dat ik niet 'terug naar af' ben.
Ik was moe, had de boekenbeurs al achter de kiezen, had last van pms,...

Dus ja, het was kut. Is kut. Maar met mijzelf verwijten te maken gaat het niet beter gaan, integendeel. Ondertussen heb ik al bijna een week niet meer naar Life Of Agony geluisterd, dat deed te pijn. Maar misschien moet ik vandaag maar doorbijten. Omdat hun eerste cd (dé legendarische River Runs Red) mij al door vele diepe dalen gesleurd heeft. En met mij duizenden anderen. Al 25 jaar lang.
Omdat (zelf)liefde het antwoord is op alles, zeker op angst.

Herkenbaar? Tips?



''Dapper zijn is bang zijn maar toch springen.''
-Taylor Swift-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van,
liefs Els

Mental awareness day 2018

Angst en depressie en vinden wat je niet zoekt

Iets vinden dat je niet zoekt en dat net dat blijkt te zijn wat je nodig hebt op dit moment, dat is waarom ik zo graag naar de bib ga. Noem het een #opwijking,
een alternatief soort jacht.

Zo vond ik laatst Redenen om te blijven leven van Matt Haig. In dit boek vertelt Matt zijn eigen verhaal van hoe hij worstelde met een depressie tot hoe hij nu geniet van het leven met vrouw en kinderen. Matt is schrijver, dat merk je. Maar wat het boek echt zo goed maakt is de moed en humor en kracht en levenslust die van het blad spatten. Doordat Matt alles zo eerlijk en met aandacht heeft opgeschreven doorvoel je alles wat hij schrijft. Zelfs al heb je geen ervaring met depressie, dit boek raakt je.

Je moet het vooral zelf lezen, gun het jezelf. Want naast een verslag van een depressie is het vooral een ode aan het mooie van het leven. Je wordt er aan herinnerd dat de kleine dingen groots zijn, dat de liefde (voor alles en iedereen, niet 1 partner) alles beter maakt en dat er een enorme kracht schuilt in elk van ons. Het was voor mij trouwens de eerste keer dat ik las over het verband depressie-angststoornis. Angst is mij geen onbekende (ptss), ik heb na de tweede overval op aanraden van mijn huisdokter ook een half jaar antidepressiva genomen (tegen de angst).

We moeten daar trouwens ook allemaal eerlijker over zijn: over hoe het er echt aan toe gaat in ons hoofd, over de medicijnen die we nemen, de hulp die we zoeken en krijgen. Er rust nog een groot taboe op 'mentale ziektes' in tegenstelling tot de aanvaarding van 'lichamelijke ziektes' (waar we trouwens vaak meer 'schuld' aan hebben dan aan de ziektes in ons hoofd...).

In het boek komen verschillende opsommingen voor, waaronder "Veertig tips voor een beter leven (waar ik me trouwens niet altijd aan hou)". Bij deze maak ik ook een klein lijstje, als begin. Ik ga ook aan veertig proberen raken, en dat lijstje bij houden als reminder voor als het even minder gaat. Dan heb ik een soort van voorschrift (zoals van de dokter) met dingen die me kunnen helpen. Op donkere dagen is het vaak moeilijk om je de lichte dingen te herinneren dus...

1) gaan wandelen in het groen
2) dingen van mijn to do-lijst schrappen
3) veel water drinken
4) naar de wolken kijken
5) aan mijn tattoo denken, aan waar ze voor staat
6) schrijven zonder nadenken
7) met een boek op de zetel
8) knuffelen met de poezen en Karel
9) ademen
10) ochtendlijke fietsritjes maken

Wat zou er op jullie lijstje staan?


''Alle bomen verliezen hun bladeren en niet één van hen maakt zich daar zorgen over.''
-Donald Miller-

Fijne Opwijkende donderdag nog,
Els

Een halte te vroeg...

Betogen, bussen en bang zijn

Zoals jullie weten was (is) één van de moeilijke dingen van mijn (niet meer zo) nieuwe werk het nemen van de tram naar 'de grote stad'. Met mijn PTSS was dat geen evidentie, terug de tram leren nemen. Zonder bloed maar met veel zweten en tranen is het me gelukt, 'van de moeten' ;)
Nu neem ik als een echte 3 maal per week de tram, en sinds kort durf ik me dan ook al eens een beetje ontspannen door in een boek te lezen. Mijlpalen noem ik dat.
(Mijlpalen die ik gehaald heb maar die me nog steeds niet makkelijk afgaan, jammer genoeg.)

Gisteren moest ik om 6 uur beginnen en dan brengt Karel me. Om 11 uur had ik al gedaan en wat bleek: door een betoging in Brussel reden er amper nog trams en bussen! Een ramp...

Karel (de schat) had vanop zijn werk allerlei dingen opgezocht en zo ben ik uiteindelijk (uren later) thuis geraakt. Het hield wel in dat ik een andere tram moest nemen, naar een plaats waar ook bussen stopten, daar moest ik een bus nemen die (met een ferme omweg) uiteindelijk mijn dorp bereikte...
Ondertussen moest ik dus op een andere tram stappen, naar ergens waar ik het niet ken, daar moest ik een bus nemen (helemaal eng want nooit 'geoefend') en dan maar hopen dat ik in de buurt van mijn huis zou raken. Overal was het giga druk en iedereen was in paniek of het scheelde niet veel.
(Huilerige oma's die niet aan de schoolpoort geraakten, druk telefonerende dames die niet op hun werk raakten, met papa's bellende mama's die niet bij hun kindjes raakten,...)

Toen ik dan eindelijk mijn dorp zag opduiken was ik al zo over mijn toeren dat ik (nog lang niet aan mijn halte) van de bus ben gestapt. Het was dat of een paniekaanval vrees ik. Door de miezerige regen ben ik dan naar huis gesukkeld...

Waarom vertel ik dit verhaal? Om verschillende redenen, ik ga ze duidelijk proberen uitleggen maar het gaat een beetje een ratjetoe worden... Laten we dat gewoon een opwijking noemen :)

Bloemeke voor de chauffeurs die we nog reden!

Ik wil altijd eerlijk zijn, dus vertel ik ook gênante verhalen over mijzelf... Want het heet hier wel "DingenDieFijnZijn" maar dat is het leven natuurlijk niet altijd. En uit jullie begripvolle reacties weet ik dat er nog meer mensen zijn met angsten en die lezers wil ik op deze manier laten weten dat ze niet alleen zijn. En hen vertellen dat het op en af gaat. En dat het niet is omdat ding a (tram) beter lukt dat je dan plots ook ding b (bus) kan, bijvoorbeeld...

-Het feit dat ik gisteren als een gênant verhaal zie en Karel het als een succesverhaal ziet (want ik deed het) zegt ook weer veel over mij...-

En ik wil niemand aanvallen of beledigen én ik ben voor het opkomen voor je rechten of een mening uiten maar moet dat dan op de manier zoals gisteren!? Kan het niet anders, positiever?
Ik weet dat er vannacht mensen slecht hebben geslapen door de betoging (ik bijvoorbeeld) maar of dit de mensen zijn voor wie de boodschap was bedoeld?

Nu vragen jullie je misschien af hoe het dan wel moet? Awel: zoals Ringland bijvoorbeeld. Die zijn, hoera hoera, zo goed bezig! Als inwoner van een gemeente in de buurt van Antwerpen volg ik (wij) hen op de voet en ben ik beretrots. Op wat ze bereiken én hoe ze het bereiken: met wave-acties boven de autosnelwegen, affiches en fietsplaatjes (Ik wil op Ringland fietsen), festivals, handtekeningenacties,... Allemaal #DingenDieFijnZijn :)
Ik ben geen 'groepsmens' maar fiets trots rond met een fiets vol bloemen én een Ringlandplaatje. Samen met Karel kocht ik een virtueel stukje Ringland, we gingen enthousiast waven en we deden bijna al hun festivals.

Zij pakken het op een positieve manier aan en maken (ik zou bijna zeggen al spelenderwijs maar dat is het niet, je begrijpt me wel) een ommekeer in een grote groep mensen hun denken mogelijk.

In plaats van tegen iets ben ik liever voor iets.
Noem het een opwijking, noem het naïef, maar ik denk dat dit het soort mensen is dat de wereld gaat veranderen. Enthousiaste, positieve, buiten de lijntjes denkende mensen.

En ik kan me alleen maar gelukkig prijzen dat er op allerlei vlakken steeds meer van die mensen opstaan! Moedig hen aan, wees zelf zo iemand, steun hen,...
De wereld is mooi maar kan nog veel mooier worden!

Bekijk in deze context ook eens het werk van Daan Roosegaarde. Geweldige mens!

Net zoals Karel, ook al zo een geweldige mens. Dit lag er bij thuiskomst gisteren op mij te wachten:

Ik heb nog veel te leren, maar de wereld ook, laten we dat vooral niet vergeten. En laten we enthousiast naar de toekomst blijven kijken. Het kan mooier, het wordt mooier!

Als je geluk hebt, dan kan de fantasie van de één de werkelijkheid van een miljoen anderen veranderen.
-Maya Angelou-

Nog een fijne, opwijkende donderdag!
Liefs Els