Kleuren

Ik heb een kleurboek-opwijking

Het begon allemaal met een Flow kleurboek en ondertussen heb ik al een heel stapeltje. Eerst had ik enkel een doosje kleurpotloden van de kringwinkel, nu heb ik van Karel een 'echte' doos gekregen, van Faber Castell.
Allemaal heel echt en heel fijn. Ik maak er te weinig tijd voor maar als ik nog eens aan het kleuren ben voel ik me helemaal zen worden.

Tot laatst. Ik mocht een geweldig mooi boek recenseren, de Botanische Tuin. Dat boek is niet normaal mooi, chic, kleurt geweldig. Echt een droom. Ik maar kleuren en genieten. Ik kon ook veel mooier kleuren dan er voor, ik mengde kleuren, combineerde er op los...

Toen zag ik dat de tekenaar, Maria Trolle, een Instagram account heeft. Ik dus heel trots een tekening van mij doorgestuurd, en nooit een reactie gekregen.
Ik snap dat, die mevrouw heeft het giga druk en krijgt vast van gans de wereld tekeningen doorgestuurd. Daar kan ik, heel volwassen, wel met om.
Toen keek ik eens wat op haar pagina rond en zag daar ingezonden kleurplaten die wel door bovennatuurlijk begaafde kunstenaars leken ingekleurd.
En mijn zelfvertrouwen smolt als sneeuw voor de zon, liefst had ik mijn ingestuurde tekeningen 'ingetrokken'...

Ondertussen ligt mijn kleurboek stof te vergaren, omdat ik niet 'goed genoeg' ben.
Best kinderachtig besefte ik. Het gaat om mij, mijn fijne momenten, mijn plezier.
En ik mag best trots ben op wat ik al heb gemaakt.
Zo ook op mijn bundel. Het is niet omdat die verkoop nu wat stilvalt dat dat wil zeggen dat mijn bundel minder goed wordt...

Zucht.
Niet gemakkelijk.
Herkenbaar?
Faalangts, zelfvertrouwen, onzekerheid, je klein voelen,..?

Ivm De Winkel van Els: naast mijn bundel komt er nog vanalles aan, hou mijn site en Instagram (daar al een sneak peek) in de gaten en begin maar al wat centen aan de kant te leggen :)

En omdat jullie het zijn:

Aan deze kleurplaat doe ik seffens lekker verder! Gewoon, voor de fun.

Van het moment dat je vertrouwen hebt in jezelf,
weet je hoe je moet leven.
-Johann Wolfgang von Goethe-


Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Pleidooi voor overspel

Volg je hart

Nooit gedacht dat ik ooit nog een pleidooi zou houden pro overspel.
Ik, die hondstrouw ben en dat ook van mijn partner verwacht. En toch.
Vandaag is de dag gekomen dat ik vrouwen overal ten lande aanmoedig om overspel te plegen, hun hart te volgen.

Komt het omdat Els 2.0 geleerd heeft om te zien dat er naast zwart en wit ook grijs is? Komt het door het stapeltje boeken dat ik afgelopen weken las?

Dit is maar een deeltje van de stapel boeken die ik las (dat ik mocht recenseren, hoera!) maar wat ze allemaal gemeen hebben is dat het boeken zijn van vrouwen, over vrouwen.
En dat de hoofdpersonen op een keerpunt in hun leven komen, een keerpunt waarop ze kunnen kiezen om al dan niet overspel te plegen. Ik ga geen spoilers lossen maar alle vrouwen kiezen voor/blijven bij hun eigen echtgenoot.

En dat vind ik flauw, zo flauw.
Ik heb misschien geen recht van spreken aangezien ik al 18 jaar super gelukkig ben met mijn eigen man, van overspel is er totaal geen sprake. Niet geweest, noch gepland :)
Maar wat me wel, een beetje, deskundig maakt is het feit dat ik van Els 1.0 naar Els 2.0 ben gegaan. In sommige mensen hun ogen ook een vorm van overspel.
Ik heb bewust gekozen om meer voor mijzelf te kiezen, mijn hart te volgen, mijn geluk te zoeken.
En dat wil ik eigenlijk zeggen met mijn pleidooi: volg je hart, kies voor jezelf. Altijd! Hoe zwaar en moeilijk dat soms ook mag zijn.
Jij bent diegene die met jezelf verder moet. Het is jouw leven en je hebt er maar één!
Kies die nieuwe man, kies ervoor om weer te gaan studeren, een parttime job te nemen,... Kies voor die tattoo, het dansen in de regen, het veranderen van geslacht...
Het maakt mij niet uit wat je kiest, als het maar uit je hart komt.
Pleeg dat overspel, wijk op :)

De schoen die de één perfect past, knelt bij de ander.
En zo heeft iedereen ook zijn eigen maat
van een bevredigend leven.
-Carl Jung-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els

Onder mijn huid

Letters die beklijven...

Ik lees veel en graag, dat weten jullie. Dat boeken mij ook grotendeels gemaakt hebben tot wie ik ben weten jullie misschien niet. Boeken zijn in mijn verleden vaak vrienden voor mij geweest, nu nog soms. Laten we dat een opwijking noemen :)

Soms komen er boeken op je pad die in je hoofd en hart blijven zitten. Boeken die je wereld op zijn kop zetten en je denken voorgoed veranderen. Met personages waar je jezelf in herkent dus waar je veel van kan leren...Ontrafelen is daar één van:

Merci aan uitgeverij Atlas Contact!

Mijn drukproef, je ziet dat er vol goesting in gelezen is :) 

Ontrafelen vertelt het verhaal van de 17 jarige Katie, een braaf schoolmeisje dat samen met haar moeder Caroline en broertje Chris in een goed functionerend gezin samenwoont. Na het uit elkaar gaan van de ouders hebben Katie, Caroline en Chris een nieuw leven opgebouwd dat vol structuur en discipline vlot voort dendert. Tot plots Katie's kleurrijke oma Mary opduikt, een oma waarvan Katie niet eens wist dat ze bestond. Al gauw blijkt dat er wel meer is dat Katie niet weet. Aangezien Mary aan het dementeren is, is het niet makkelijk is om aan meer informatie te komen. Zeker omdat het voor Katie nog steeds heel belangrijk is om haar moeder niet teleur te stellen...

Het verhaal leest als een puzzel, een coming of age en een ontroerend familieverhaal. Door te werken aan het ontrafelen van het verhaal van haar familie ontrafelt Katie ook meer en meer haar ware zelf.

Katie en haar familie leren enkele wijze lessen en die lessen nemen wij lezers ook mee. 
Dat het bijvoorbeeld heel belangrijk is om te praten, geen geheimen te hebben want enkel zo kan je vermijden dat problemen van generatie op generatie worden overgedragen.
Een dochter is nooit alleen het kind van haar moeder, ze is ook een nichtje van, een kleindochter van,... En al deze stukjes maken de dochter, Katie in dit geval, tot haar eigen unieke persoon. Moediger dan ze dacht ooit geweest te zijn. 

Deze 3 generaties samen delen veel hoewel ze soms mijlenver van elkaar stonden of staan.
Katie begint meer en meer haar familie te begrijpen en daardoor ook zichzelf. De wijste les die ze leert is misschien wel deze: dé waarheid bestaat niet. Het heden, verleden én de toekomst hangen af van wie het verhaal vertelt. We zijn allemaal een werk in wording en dat idee geeft hoop en goesting in wat nog komen gaat.

Het boek leest als een trein! Een stoptrein, want geregeld moet je even stoppen met lezen om iets te herlezen en te onderlijnen. Katie en haar familie spatten van het papier, met hun worstelingen en emoties. Nooit eenduidig maar dat is het echte leven ook niet. Niet elk puzzelstukje wordt gelegd, maar dat gebeurt in het echte leven ook niet. 'Werk in wording' weet je wel :)

Ik heb gelezen, genoten en geleerd.
Meer kan een boek niet brengen.

Katie was er blij om. Er was niets meer te zeggen. Ze had het allemaal gezegd. Ze voelde zich heerlijk leeg.
-Jenny Downham-

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van, met een boekje in een hoekje ofzo :)
Liefs Els

 
 

De kracht van mooie dingen

Dankbaar in verwondering

Ik ben dol op lezen, dat weten jullie. Ik deel ook graag de mooie dingen die ik lees, kijk maar rechts bij aanraders. Daar zet ik niet alles wat ik lees maar wel de dingen die me op de een of andere manier geraakt hebben. In mijn hart, ziel, ogen of hoofd.

Het laatste boek dat ik las was het volgende:

Wat een geweldige leeservaring, uren verslaafd zitten lezen ;)
In dit geval was het een boek dat ik mocht recenseren dankzij Gemma Groen van A.W. Bruna Uitgevers. Merci Gemma voor de uren leesplezier!

Voor wie zin zou hebben, dit is mijn recensie:

Beetje buiten adem, een vol hoofd en een triest gevoel…

Dit allemaal omdat ik net met ingehouden adem de laatste pagina’s van Bitterzoet omsloeg.

Na bijna een week op Winloch te hebben vertoefd, omringd door Winslows is het raar om dit boek te sluiten.

Bitterzoet vertelt het verhaal van Mabel Dagmar, een studiebeursmeisje dat een studentenkamer moet delen met Ev Winslow.

Niet zo maar Ev, maar wel Genevra Katherine Winslow, telg van de aristocratische familie Winslow.

Mabel’s zwakke plek is een goed verhaal en dat zal blijken ook… Als ze wordt uitgenodigd om de zomer door te brengen op het familielandgoed Winloch is ze verheugd. Want het enige ander alternatief is de zomer doorbrengen met haar familie.

Snel wordt duidelijk dat niet alles glitter en glamour is in de familie(geschiedenis). Als Ev’s tante Indo Mabel dan ook nog vraagt om de waarheid over de familie aan het licht te brengen begint het verhaal als een thriller te lezen.

Het boek is spannend, indrukwekkend, meeslepend, verslavend…

Je ziet de idyllische zwempartijen, de grendels op bijna alle binnendeuren, de indrukwekkende natuur. Je hoort de roddels, de ruzies en de arrogante toon van familieleden allerhande.

Het is een ratjetoe van familie, stambomen, honden, bedienden en in het begin loop je een beetje verloren in het verhaal (net als Mabel). Maar langzaamaan sluipt het verhaal in je hoofd en onder je huid. En dan ben je verkocht…

Mabel moet kiezen: de waarheid aan het licht brengen en van Winloch verstoten worden of toegeven aan haar diepste wens en één van hen worden. Een hartverscheurende keuze.

Jij zal niet moeten kiezen, eens je verkocht ben kan je gewoon niet anders dan verder lezen tot je met spijt in het hart de laatste bladzijde omslaat!

Al  gezien op wat voor moois het boek ligt!? Een geweldig mooie gevilte sjaal van Jeanne, gebracht door de postbode. Dikke merci lieve Jeanne!!!

Als dat geen #dingendiefijnzijn zijn, op deze Dankbare Dinsdag!
Ik ben een tevreden meisje.

In elke dag is een cadeautje verstopt.
-Olaf Hoenson-

Maak er nog iets moois van vandaag!
Liefs Els

De erfenis van Elizabeth

Ik schrijf niet alleen ik lees ook :)

Mijn op-wijking van deze week is niet het schrijven van gedichten maar wel het schrijven van recensies. Wat is er fijner dan een goed boek lezen en andere mensen ook kennis laten maken met dat boek!?

Laatst las ik voor Monique van Signatuur : De erfenis van Elizabeth. Wat een indrukwekkend, verslavend mooi boek!

Wie zin heeft, dit is mijn recensie:

De erfenis van Elizabeth is een boek om in te duiken, lekker in rond te dwalen en met spijt in het hart dicht te slaan als het uit is.

Het boek vertelt het verhaal van Elizabeth Pringle, een vrouw die haar ganse leven heeft doorgebracht op het Schotse eiland Arran. Iedereen op het eiland weet wie Elizabeth is maar bijna niemand kent haar echt.

Na haar overlijden blijkt dat ze haar huis heeft nagelaten aan Anna, moeder van Martha en Susie. Anna en haar man en kinderen verbleven jaren geleden enkele keren op Arran, tijdens de vakantie. Toen zag Elizabeth Anna vaak voorbijwandelen met Martha in de kinderwagen.

Nu, meer dan 30 jaar later krijgt Martha het ‘u hebt een huis geërfd’ bericht van haar notaris. Aangezien Anna aan het dementeren is, heeft Martha haar volmacht.

Eerst is Martha volledig in de war, maar eens ze op Arran arriveert om het huis te bezichtigen, is ze verkocht.

Vanaf dan begint haar zoektocht naar wie Elizabeth eigenlijk echt was. Op die zoektocht komt ze in contact met de enige 2 personen met wie Elizabeth de laatste jaren nog contact had, de boeddhist Saul en de tuinaannemer Niall. Beide mannen zijn veel jonger dan Elizabeth was maar beiden maakten ze, elk op een andere manier, een belangrijk deel uit van Elizabeth’s leven.

We leren Elizabeth langzaamaan kennen, vanaf haar kindertijd tot haar laatste dagen op het eiland.

Haar leven overspant bijna een ganse eeuw waarin ze 2 wereldoorlogen overleefde. We zien mensen rondom Elizabeth komen en gaan. Haar enige houvast blijkt haar huis en haar tuin.

Ondertussen leren we ook Martha en haar familie beter kennen.

Beide vrouwen hebben op het eerste zicht maar een gewoon leven, en toch… Omdat we hen leren kennen met al hun gedachten en gevoelens is dit boek een rijk boek en blijken hun levens vol grote en kleine avonturen.

Dat is het mooie van dit boek, het gaat over het gewone leven, van gewone mensen. Over het grijpen van kansen en over het laten schieten van kansen. Over de liefde tussen moeder en kind maar ook tussen geliefden. De liefde voor de natuur en de kracht van de natuur spelen ook een belangrijke rol.

Het is een boek dat niet alleen een gans leven bestrijkt maar ook een innerlijk leven beschrijft dat je met hart en ziel raakt.

Elizabeth blijft leven om het geheim van haar leven te kunnen delen, het moet haar van het hart opdat ze dan op het einde in alle rust kan sterven.

Wie aan dit boek begint zal willen blijven lezen, omdat je alles van Elizabeth en Martha wilt weten. En op het einde zal je merken dat beide vrouwen én het eiland Arran in je hoofd en hart zijn gekropen…

Een boek dat begint en eindigt met liefde, zoals het leven zelf.

Mooie  cover ook:

Ik heb genoten, van het lezen én schrijven.

Ik hoop dat jullie ook aan het genieten zijn, maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!

Volhouden en doorzetten zijn tekenen van enorme kracht. 

Maar soms is een nog grotere kracht vereist om te durven loslaten.

-Ann Landers-

Liefs Els

Een woordenvloed

De op-wijking van vandaag is:

Mijn liefde voor/verslaving aan taal, letters. Ik moet kunnen lezen, altijd en overal. Ik lees alle lettertjes die mij passeren: op het melkpak, op affiches, graffiti, magazines, dichtbundels, boeken,...
Ik lees op toilet, aan tafel, in de zetel, in bed, op reis,...
Ik ben een echte 'letterfretter'. Geen dag kan ik zonder. Ik zou 'verslensen' zoals ze bij ons zeggen (net als bloemen die al lang in een vaas staan).

Soms recenseer ik ook boeken. Laatst was dat het geweldige boek:

Toffe cover ook, vind ik
Al wat 'goesting' gekregen? Lees dan even mijn recensie. (Geen goesting in letters maar wel in een beestje, kijk dan even onderaan.)

Gedane zaken door Amanda Hodgkinson

Gedane zaken vertelt het verhaal van de drie zussen Rose, Nellie en Vivian Marsh.

Het verhaal begint in 1919 en eindigt ongeveer 45 jaar later. Dat maakt dit boek ook zo boeiend, we volgen de zussen bijna van hun geboorte tot hun dood. We groeien mee in de karakters en leven mee hun leven.

En die levens lopen niet altijd van een leien dakje.

De zussen groeiden op in een afgelegen armoedig huisje aan de rivier. Rondom hen komt de moderne wereld tot stand maar in het huisje aan de rivier blijft alles lang hetzelfde. Tot de komst van Joe en de grote overstroming. Zij zetten een stortvloed van gebeurtenissen op gang. Te veel om hier te beschrijven, dat zou trouwens ook het leesplezier kunnen vergallen. Want de levens van de zussen nemen onverwachte wendingen. Je ziet ze opgroeien, fouten maken, geheimen creëren en onthullen.

Sommige zaken komen alsnog uit maar andere blijven voor altijd geheim en dat is goed, volgens de zussen.

Net als het vorige boek van Amanda (Britannia Road 22) draait het in dit boek ook om familiegeheimen, moederschap en de liefde in al haar facetten.

Het mooie aan dit verhaal is, voor mij, de rol van de rivier die meer is dan een decorstuk. De rivier wordt meer en meer een soort van personage en ze speelt een belangrijke rol.

Het boek begint aan de rivier en eindigt er ook. 

Gedane zaken is dus een boek over het echte leven. En net als onze levens verlopen de levens van de zussen soms rommelig. Er zijn ups en downs, geboortes en sterftes. Mensen komen en gaan. Er blijven wroegingen, er rest spijt. Geheimen drijven net onder de oppervlakte.

Je krijgt ook een boeiende inkijk in het leven van vrouwen op het Engelse platteland in de vorige eeuw.

De ‘Marsh levens’ hangen aan elkaar vol tornige rafels en losse eindjes. Hoewel het verhaal een open einde heeft, blijkt aan het einde van het boek de cirkel rond te zijn.

Aan het einde -dat eigenlijk geen einde is maar een nieuw begin- komt veel, dan niet alles, goed.

Dat maakt dit boek troost- en hoopgevend.

Het is een pareltje van genot om te lezen.

In deze tijden van crisis, waarin iedereen het druk-druk heeft is het goed om even stil te staan.

Of zitten, met een goed boek. Een boek dat je aan het denken zet, dat je een lach en een traan bezorgt en achterlaat met een fijn gevoel.

‘Mensen nemen elkaar soms de maat maar dat geeft niet als je maar familie hebt die je steunt.’

Dat is, voor mij, de belangrijkste boodschap uit dit boek. Familie, gekozen of gemaakt,  is het allerbelangrijkste.

Voor de niet lezers onder jullie, een duif die niet geteld wilde worden. Maar wel komt eten :)

Ook fijn.

Nog meer fijns:

al jullie toffe reacties op mijn harten-delen-actie!

Merci merci merci! Vandaag hang ik nummertje 6 op...

Wanneer vertrouwde zekerheden wegvallen,
weet dan dat je op de goede weg bent.
-Dick Nijssen- 

Maak er nog een talige dag van,

liefs Els

De zoetheid van vergeten...

Fijns enzo...

Zoals sommigen onder jullie al wel weten, schrijf ik soms recensies van boeken. Laatst kreeg ik weer een pareltje in mijn brievenbus! Omdat de vakantie de periode bij uitstek is om extra veel te lezen deel ik mijn bevindingen hier met jullie:

*** Zolang er sterren aan de hemel staan van Kristin Harmel

Zolang er sterren staan lijkt een boek over de Tweede Wereldoorlog, het ziet er zelfs zo uit (de cover sprak me niet echt aan) maar het is veel meer dan dat.

Het is een verhaal over liefde, in al zijn vormen. Tussen moeders en dochters, tussen geliefden, voor je medemens en vooral ook voor God.

Het is vlot geschreven en leest echt als een trein. Door de opbouw van het verhaal wordt je echt meegezogen in het boek en kan je niet stoppen met lezen. Je moet echt weten hoe het verder gaat..

Het begint met de zesendertig jarige Hope die een leven leeft dat ze nooit zelf had kunnen voorspellen. Op korte tijd moet ze haar scheiding van Rob en de dood van haar moeder Josephine verwerken. Ondertussen heeft ze te kampen met zorgen over haar puberende dochter Annie en haar aan Alzheimer lijdende grootmoeder Rose. Nu Rose is opgenomen in een verzorgingstehuis en Josephine is overleden staat Hope er alleen voor in de familiebakkerij North Star. De bakkerij draait goed maar door de economische crisis en enkel foute beslissingen dreigt deze failliet te draaien, nog meer zorgen dus.

Hope probeert zich in deze chaos staande te houden wanneer haar Mamie Rose haar op een helder moment vraagt om naar Parijs te gaan. Ze geeft Hope een lijst met 7 namen. Op haar heldere dagen beseft Rose dat ze niet lang meer in  staat zal zijn om de geheimen van haar leven te onthullen, haar leven in Parijs voor de Tweede Wereldoorlog. Vandaar haar vraag aan Hope.

Hope wil in eerste instantie niet vertrekken (door de financiële problemen met de bakkerij) maar na lang aandringen van Annie en hulp van klusjesman Gavin besluit ze om toch te gaan.

Haar zoektocht in Parijs doet haar wereld op zijn grondvesten trillen. Ze gaat via Katholieke over Joodse naar Islamitische instanties. Ze komt in aanraking met traditioneel Pools gebak en met Islamitisch gebak. (Gebak dat ze kent van haar oma en dat ze nog steeds zelf maakt in haar bakkerij.) Gebak dat haar inzichten zal geven over haar verleden, inzichten die haar doen wankelen en doen beseffen dat het verleden van haar familie wel eens heel anders kan zijn verlopen dan ze altijd heeft geloofd.

Dit onderzoek leert Hope veel: ze leert dat liefde alles is en religie kan overstijgen. Ze leert dat er maar één God is en dat iedereen iemand nodig heeft. Dat oorlog mensen moeilijke keuzes laat maken, keuzes die verdriet veroorzaken dat nooit meer verdwijnt.

Ze leert vooral dat je je hart moet volgen want dat wijst je altijd de juiste weg…

Dus ja, dit is een boek over oorlog maar ook over zo veel meer. Het is een boek over families en hun geheimen. Het is een boek over bakken, vol heerlijke recepten. Het gaat over God die één is en de mensen op aarde die de verschillen veroorzaken. Het boek gaat ook over geloven in jezelf en in de mensen om je heen. Het is een verhaal over vertrouwen, in elkaar en in een goede afloop. Maar bovenal gaat het over Liefde, in al haar facetten.

Het thema oorlog in dit boek is ook heel boeiend: het laat stukken van de geschiedenis zien die nog niet veel mensen kennen. Het laat ook zien dat hoe lang de oorlog al voorbij is, hij nog steeds van groot belang is in de levensloop van vele mensen. Het is desondanks geen somber verhaal. Het is een verhaal van hoop, waarin het goede primeert en het nooit te laat is voor een nieuw begin. ***

Echt een geweldig boek om lekker in te verdwalen. 's Avonds onder een dekentje in de tuin of aan een vijver in de buurt of op het strand onder een parasol....Of gewoon, op een grijze dag als vandaag gezellig in bed onder de lakens...

Wat nog meer fijn is : onze Maria is eindelijk in haar kapelletje in de tuin geraakt:

Net echt he! Het past ook wel bij het boek hierboven. Want in onze tuin staat ook al een Boeddha en die gaat echt niet met Maria vechten hoor ;)

Nu we toch bezig zijn, dit staat/hangt er nog meer in onze tuin (alé koerke):

 

 Er is ook dierlijke aanwezigheid:

Maar niet samen hoor, dat had Caries niet toegestaan ;)

Vandaag is het een grijzere dag, dus misschien iets meer een lees-dag dan een tuin-dag. Maar je weet nu wat te lezen he :)
Geniet er van!

Geluk is een seconde die een eeuwigheid wil zijn.
-Gerrit Komrij-

Fijne donderdag,
liefs Els

De lijst van al mijn wensen

Een recensie

Zoals sommigen onder jullie wel al weten schrijf ik af en toe recensies van boeken. De meeste die ik al besproken heb vonden niet echt aansluiting bij mijn blog. Maar dit boek wel, het is echt een 'blogmadammen-boek'!

Vandaar dat ik deze keer mijn recensie met jullie wil delen. Het gaat om volgend boek:

Ja Naomi, ik gebruik nog steeds jouw potloodjes!

"De lijst van al mijn wensen door Grégoire Delacourt

Het boek vertelt het verhaal van iemand die met Euro Millions 18.547.301 euro en 28 cent wint.

Die iemand is Jocelyne Guerbette, 46 jaar oud en wonende te Arras. Daar heeft ze haar eigen fourniturenwinkeltje en sinds kort ook een blog: tiengoudenvingers.com.

Jocelyne is gehuwd met Jocelyn en mama van een volwassen dochter en zoon.

Ze is niet volmaakt gelukkig. Ze had graag een wespentaille gehad, haar man is niet de prins op het witte paard, haar mama stierf toen ze pas 17 was en een paar jaar eerder verloor ze een baby, Nadège.

Maar toch. Sinds een journaliste haar interviewde voor de krant draait haar winkel goed en lopen de bezoekersaantallen op haar blog enorm op.

Met haar blog komt ze terecht in een poel van vriendelijkheid. Blijkbaar heeft ze een sterke band gecreëerd met een onzichtbare gemeenschap van vrouwen die allemaal het plezier van handwerken (her)ontdekken. Al deze vrouwen voelen dagdagelijks het plezier om (opnieuw) tot een familie te behoren en voor hen is dat te danken aan Jocelyne. Een fijn gevoel.

En dan is daar plots dat winnende lot. Het lot dat haar leven én dat van haar familie drastisch kan én zal veranderen. Ze weet niet wat te doen en besluit dan maar om de cheque in een schoen te bewaren, in afwachting van…

Voor haar is momenteel de verleiding, de optie op een ander leven, al genoeg.  Ze begint een lijst op te stellen van al haar wensen en dan gebeurt er iets. (Iets dat ik natuurlijk niet kan vertellen, jullie moeten gewoon het boek zelf maar lezen.)

Het is een vlot geschreven boek, helemaal niet dik maar toch vol parels van wijsheden.

Zoals: ‘de verpleegsters van de kliniek leerden me om alleen te doden wat mij had gedood’

of: Soms is smart zo zwaar dat je het wel moet loslaten. Je kunt niet alles bewaren, alles behouden.’ en: ‘…schoonheid gaan zoeken waar die zich voor mij kon verbergen: in vriendelijkheid, fijnzinnigheid, oprechtheid…’

En zo zijn er nog veel meer parels om te koesteren!

Soms is het boek gitzwart, maar steeds is er de sprankelende Jocelyne die alles behapbaar maakt.

Dit boek zet aan tot denken én discussiëren. Want wat zou jij doen in haar geval?

Ik besefte na het lezen van dit boek (nogmaals) hoe mooi het leven kan zijn. Mijn eigen leven. Als je gewoon maar even stilstaat en kijkt naar wat je al hebt. Dan weet je wat geluk is.

‘Dingen die fijn zijn’ dus. Zoals ook de naam van mijn blog is. En ik kan zeggen, net als Jocelyne, dat het fijn is om een lid van die handwerkende-creatieve-lieve familie online te zijn.

En daarom deel ik ook zo graag mijn mening over dit boek met jullie. Mooie, blije, fijne, wijze dingen zijn er om te delen. Veel leesplezier!"

Wie zin heeft in een klein fijn boek, dit is een aanrader hoor. Het is toch nog geen weer om buiten te komen ;) En voor wie niet graag leest: in de Pipoos hebben ze grappige vogelpootjes. Die inspireerden mij om een vogel te haken. Jullie hebben de onderdelen al kunnen zien, wel dit is het eindresultaat:

Wazige foto, maar zo een vogel zit niet stil hé ;)

Ziet er toch wel een beetje een vogel uit hé. Morgen de vos nog...

Ik ben alvast content én opgelucht :)

Vandaag zijn er hier niet veel wolken te zien: jammer. Maar wel veel vliegtuigstrepen en dat vind ik ook best mooi: een soort van nepwolken ;) Voor sommigen zal de vakantie al lonken zeker? (Indien ja: geniet er van!)

Nog een warme welkom aan de nieuwe wolkenclub-leden!!!

Als je me zoekt, ik ben in de wolken.
-Loesje-

Fijne woensdag,

liefs Els

Recenseren

Ik heb ook iets 'genaaid'...

Soms ben ik best wel jaloers op wat jullie kunnen! Ik heb geen naaimachine, kan ook niet naaien en dat lijkt me soms zo jammer. Als ik bijvoorbeeld al die mooie zelfgemaakte rokjes zie... Mijn mond valt telkens open van bewondering.
Maar nu heb ik dus zelf iets genaaid, met de hand. Veel naaien was er niet aan hoor, maar het is functioneel dus :

Geregeld recenseer ik boeken en dan wil ik altijd een potlood bij de hand hebben. Een potlood jawel, met een pen in een boek schrijven zou ik niet overleven ;)  Dat potlood ben ik natuurlijk constant kwijt, maar dat is dus nu verleden tijd. Ja, soms bedenk ik echt wel eens iets nuttigs :)
(Ja, het is een potloodje van Ikea, shhhht...)
Ik ben nog maar pas begonnen in het boek maar het ziet er veel belovend uit, ik laat nog wel iets weten als ik het uit heb.

Als oppeppertje (met dit druilerige weer) nog eens gaan ontbijten in Park Spoor Noord, mmm...

Maak er een fijn week van, hopelijk een iets zonnigere!!!

Wie nog een kaartje wil ontvangen, er is maar 1 manier: mailen naar mijn adres dat jullie hiernaast vinden!

Liefs Els