...op zoek naar het licht.
Dit wordt nog eens een blogje met meer vragen dan antwoorden en zonder logische opbouw...U weze gewaarschuwd. Deze op-wijking noem ik nog maar eens liefde.
Een moeilijke ;)
Sinds de overval en het proces en het leven daarna heb ik geleerd dat er maar 1 keuze is: angst of liefde. En die keuze geldt voor alles, doe je iets uit angst of uit liefde...
Ik heb gekozen voor de liefde. Makkelijk is dat niet, meestal niet zelfs...
Liefde is ook een breed woord.
Vandaag bedoel ik liefde als: bewust leven met een open hart, voor alles en iedereen.
Onder iedereen val ik zelf dus ook. En het cliché is waar: je kan niet lief zijn voor een ander als je dat niet bent voor jezelf.
Hoewel, dat kan wel hoor. Maar niet als je ECHT wil leven.
Ik heb lang niet echt geleefd, ben lang niet mijzelf geweest. En dan kan je lief zijn voor anderen én niet voor jezelf. Maar of dat leven is? En of ik dat eeuwig had kunnen volhouden!? Ik vrees van niet.
Al een 'geluk' kreeg ik een patat van jewelste, ging ik neer en kon even niet meer opstaan.
Alles wat er daarna volgde (therapie, Karel, bloggen, anders leven, yoga,...) bracht mij hier.
En hier sta ik nu: meer mijzelf (nog niet genoeg maar alles op zijn tijd) en mij meer bewust van wat ik wil en voel en denk en ben.
En ik wil bovenal lief zijn, als in liefde.
En toch doe ik meer mensen pijn dan vroeger... En dat doet mij pijn. En doet mij twijfelen en wankelen...
Soms ziet mijn leven er zo uit:
Door meer bewust te leven voel ik beter wat ik wel wil doen en wat niet. Voel ik dingen die ik moet zeggen. Zet ik mij af tegen dingen die niet goed voelen...Kies ik vaker voor wat de meeste mensen juist niet kiezen.
Ik ben meer mij en die mij is best wel een beetje anders.
En voor veel mensen is dat lastig. Iemand die anders is.
Soms doet het zelfs mensen pijn.
En dat vind ik wel een rare 'bijwerking' van lief zijn... Niet zo een fijne ook.
Lief zijn, liefde zit in mij. Is een belangrijk deel van mij. Maar dat deel kan enkel ten volle bloeien als ik helemaal bloei. Denk ik.
Dus alle Els moet er uit. Ook al is dat niet altijd even fijn voor iedereen.
Paradox he!?
Al een geluk is er ook liefde in het donker. Als je goed kijkt zie je het :)
Ik ben niet alleen op mijn pad. Het is ONS pad en dat beschouw ik als een zegen!
En jullie, jullie zij er ook altijd. En vele van jullie zijn best wel wat als ik, denk ik. En dat voelt goed!
Dus wandel ik maar verder. Probeer mijn pad vol goede moed en goesting te blijven volgen.
Ik denk wel dat, hoe meer ik 'groei', hoe meer plaatsen als als dit ik ga tegenkomen:
Waar er licht schijnt in het donker.
Want echt licht gaat het nooit worden, denk ik. Het leven is niet altijd happy happy, dus komt het er op aan om lichtpuntjes te zoeken. Licht dat toont hoe mooi het contrast met het donker is.
En op je pad moet je vooral je ogen open houden voor
dekentjes. In welke vorm dan ook: een partner, kinderen, een huisdier, blogvriendschappen, boeken, bomen, warme badjes, thee met honing,...
Troost en warmte. Thuiskomen.
Lief zijn voor jezelf.
En daar zijn we weer: de liefde!
Voor jezelf én voor anderen. Voor het leven en de wereld. Voor wat is geweest en nog moet komen.
Voor alles om ons heen.
Begrijpen jullie een beetje mijn struggle in het donker?
Mijn paradox?
Of zijn jullie die tijd al lang voorbij? Of hebben jullie een omweg gevonden ;)?
Ik hoor het graag, mijn panel van wijzen :)
Daar ligt ze weer, mijn ziel op straat...
Pffff...
Ook op het pad van Verlichting gaat er
wel eens een lampje stuk.
-Gino Dekeyzer-
Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els
