donderdag 15 februari 2018

dE LeeSclub las:

Op mijn schouders

Welkom lieve leesclubbers, goedemorgen en kom nestel je er bij.
Thee en koekjes klaar? Hier gaan we!

Vandaag bespreken we de geweldige YA roman Op mijn schouders. Ons volgende boek wordt: Tegen de haat. Een non-fictie boek ter afwisseling. Omdat het belangrijk is om in deze moeilijke tijden niet weg te kijken en te proberen begrijpen wat er achter de dingen om ons heen schuilt. Inzicht geeft macht. Geen overheersende macht, wel de kracht om de wereld beter te maken. Daarom dus. We bespreken het boek hier op donderdag 29 maart.

Maar eerst het Niven boek, een boek vol opwijkende personages. Helemaal mijn ding dus. Ook jouw ding?


Mijn recensie:



Ik ben 38, in theorie veel te oud voor dit boek. Ik vond het in het begin ook heel even moeilijk om me met Jack of Libby (de hoofdpersonen) te identificeren. Jack, de populaire eeuwige lolbroek die leidt aan prosopagnosie (hij kan geen gezichten herkennen) maar dat geheim houdt of Libby die haar moeder verloor toen ze elf was en ooit in het nieuws kwam als dikste meisje van de VS.
Met beiden leek ik niets gemeen te hebben maar dat was fout gedacht. Zo gaat het ook in het boek: iedereen denkt Libby en Jack te kennen maar is dat wel zo?

Als Libby na jaren thuisonderwijs terug op school komt wil ze zo graag het meisje zijn dat alles kan, en na jaren therapie denkt ze ook dat dat moet lukken. Tot ze Jack tegenkomt en een grap totaal uit de hand loopt.
Jack en Libby leren daarna elkaar beter kennen en daardoor ook zichzelf. Wij leren ondertussen meer over wat het inhoudt om er niet bij te (kunnen) horen, te leven in een wereld waarin iedereen naar je kijkt en je be/ver-oordeeld of een wereld waarin je in feite altijd alleen staat omdat je niemand ooit herkent.

Halfweg dit boek kreeg ik een krop in mijn keel en branden de tranen in mijn ogen. Omdat het verhaal zo mooi, ontroerend, herkenbaar, pijnlijk, frustrerend, romantisch, en grappig is.
Door het afwisselende vertelperspectief zit je volledig in Jack én Libby’s hoofd. Je ziet wat zij zien (of niet zien), je denkt wat zij denken en je voelt wat zij voelen. Niven heeft de gave om hyper-realistische personages neer te zetten, niet alleen haar hoofdpersonages maar ook alle personages er om heen.

Jack en Libby veroveren elkaar, de wereld en jouw hart. Eens je aan dit boek begint kan je het niet meer wegleggen. Ik heb met slaapogen onder mijn dons, ver na bedtijd, doorgelezen tot het uit was. En toen nog een lekker potje gehuild.
Ik wou dat ik in mijn middelbare schooltijd een Libby had gekend, of even geweldige vriendinnen had gehad als zij. Ik wou dat ik zelf wat meer Libby was geweest. Ik zou zelfs nu nog graag wat meer Libby zijn. Ik heb mijzelf alvast voorgenomen meer te dansen, waar dan ook.

Er is maar één nadeel aan dit boek, het zwarte gat waar je in valt als het uit is… Bedankt Jennifer om dit hartverwarmende verhaal neer te schrijven, en ik wacht vol brandend verlangen op een volgend boek van jou!

Op mijn schouders is een boek dat iedereen moet lezen. Iedereen die zich niet altijd even geweldig in zijn vel voelt, en hebben we dat niet allemaal wel eens? Dit boek zou verplichte literatuur moeten zijn op middelbare scholen én het schreeuwt ook om een verfilming.

Op mijn schouders heeft een plaatsje in mijn 38-jarige hart, hoofd en ziel veroverd!


Bedankt om weer zo gezellig mee te lezen!
Op deze koude grijze dag is er niets beter dan onder een dekentje kruipen met een goed boek, lees ze!

''Angsten zijn papieren tijgers. Doe het en je kunt het.''
-Amelia Earhart-

Liefs Els

8 opmerkingen:

  1. Mooie samenvatting. Zo te lezen inderdaad een heel mooi en ik vrees ook een pijnlijk en realistisch boek aangezien mensen niet altijd zo leuk met elkaar omgaan. Maar als het een goed einde heeft kan ik dat met een snik en een traan wel lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat toch leuk dat je leesclub nog steeds bestaat. Helaas kom ik veel te weinig aan lezen toe. :-( XX Esther

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dat schrijf je goed! De eerste paar boeken die ik heb gelezen na Op mijn schouders vond ik waardeloos. Een geweldig goede leestip, dank je wel Els! Alle verschillende inzichten en inkijkjes zijn welkom voor mij, als mens met Asperger, moeder van pubers (die deels ook 'afwijken' van de norm) enzovoort.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze sloeg ik over (druk druk....) maar ik ren digitaal weer naar meneer bol want deze wil ik lezen, tegen de haat...
    X Es

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het is 3.38 uur in de ochtend, het tijdstip dat mijn brein compleet op hol slaat. Ik staar vanuit mijn bed in het donker terwijl mijn geest door de kamer stuitert. Stel dit, stel dat........! Door deze zinnen in het begin van het boek was mijn interesse meteen gewekt. Waar was ze bang voor ? Je wil meer weten, verder lezen, niet meer stoppen. Beeldend geschreven, heerlijk boek. En Els, we hebben het weer alletwee gelezen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. fijn!!! jaloers dat jullie samen lezen :)

      Verwijderen
  6. Uit! Ik heb het uit. Net vijf minuten geleden. De halve nacht doorgelezen, want inderdaad je kunt er niet mee stoppen. Sorry dat ik te laat ben. Ik had zoveel te lezen en zo weinig tijd. Ik blog er nog over. Bedankt weer, Els!Het volgende boek sla ik over trouwens , want ik lees geen non-fictie. Daarna haak ik weer aan natuurlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. net als ik niet kunnen stoppen :) fijn!!!

      Verwijderen

Het is altijd fijn om van jullie te horen! Bedankt voor je reactie!!!