dE LeeSclub las:

Op mijn schouders

Welkom lieve leesclubbers, goedemorgen en kom nestel je er bij.
Thee en koekjes klaar? Hier gaan we!

Vandaag bespreken we de geweldige YA roman Op mijn schouders. Ons volgende boek wordt: Tegen de haat. Een non-fictie boek ter afwisseling. Omdat het belangrijk is om in deze moeilijke tijden niet weg te kijken en te proberen begrijpen wat er achter de dingen om ons heen schuilt. Inzicht geeft macht. Geen overheersende macht, wel de kracht om de wereld beter te maken. Daarom dus. We bespreken het boek hier op donderdag 29 maart.

Maar eerst het Niven boek, een boek vol opwijkende personages. Helemaal mijn ding dus. Ook jouw ding?

Mijn recensie:

Ik ben 38, in theorie veel te oud voor dit boek. Ik vond het in het begin ook heel even moeilijk om me met Jack of Libby (de hoofdpersonen) te identificeren. Jack, de populaire eeuwige lolbroek die leidt aan prosopagnosie (hij kan geen gezichten herkennen) maar dat geheim houdt of Libby die haar moeder verloor toen ze elf was en ooit in het nieuws kwam als dikste meisje van de VS.

Met beiden leek ik niets gemeen te hebben maar dat was fout gedacht. Zo gaat het ook in het boek: iedereen denkt Libby en Jack te kennen maar is dat wel zo?

Als Libby na jaren thuisonderwijs terug op school komt wil ze zo graag het meisje zijn dat alles kan, en na jaren therapie denkt ze ook dat dat moet lukken. Tot ze Jack tegenkomt en een grap totaal uit de hand loopt.

Jack en Libby leren daarna elkaar beter kennen en daardoor ook zichzelf. Wij leren ondertussen meer over wat het inhoudt om er niet bij te (kunnen) horen, te leven in een wereld waarin iedereen naar je kijkt en je be/ver-oordeeld of een wereld waarin je in feite altijd alleen staat omdat je niemand ooit herkent.

Halfweg dit boek kreeg ik een krop in mijn keel en branden de tranen in mijn ogen. Omdat het verhaal zo mooi, ontroerend, herkenbaar, pijnlijk, frustrerend, romantisch, en grappig is.

Door het afwisselende vertelperspectief zit je volledig in Jack én Libby’s hoofd. Je ziet wat zij zien (of niet zien), je denkt wat zij denken en je voelt wat zij voelen. Niven heeft de gave om hyper-realistische personages neer te zetten, niet alleen haar hoofdpersonages maar ook alle personages er om heen.

Jack en Libby veroveren elkaar, de wereld en jouw hart. Eens je aan dit boek begint kan je het niet meer wegleggen. Ik heb met slaapogen onder mijn dons, ver na bedtijd, doorgelezen tot het uit was. En toen nog een lekker potje gehuild.

Ik wou dat ik in mijn middelbare schooltijd een Libby had gekend, of even geweldige vriendinnen had gehad als zij. Ik wou dat ik zelf wat meer Libby was geweest. Ik zou zelfs nu nog graag wat meer Libby zijn. Ik heb mijzelf alvast voorgenomen meer te dansen, waar dan ook.

Er is maar één nadeel aan dit boek, het zwarte gat waar je in valt als het uit is… Bedankt Jennifer om dit hartverwarmende verhaal neer te schrijven, en ik wacht vol brandend verlangen op een volgend boek van jou!

Op mijn schouders is een boek dat iedereen moet lezen. Iedereen die zich niet altijd even geweldig in zijn vel voelt, en hebben we dat niet allemaal wel eens? Dit boek zou verplichte literatuur moeten zijn op middelbare scholen én het schreeuwt ook om een verfilming.

Op mijn schouders heeft een plaatsje in mijn 38-jarige hart, hoofd en ziel veroverd!

Bedankt om weer zo gezellig mee te lezen!
Op deze koude grijze dag is er niets beter dan onder een dekentje kruipen met een goed boek, lees ze!

''Angsten zijn papieren tijgers. Doe het en je kunt het.''
-Amelia Earhart-

Liefs Els

dE LeeSclub leest:

Op mijn schouders

Goedemorgen!
Jawel, ons volgende boek wordt er weer eentje van Jennifer Niven! Weten jullie nog dat we Waar het licht is lazen? Wel, Op mijn schouders is weer zo een geweldig YA boek van haar. Weer een must-read. Minder triest maar even aangrijpend! Dat boek bespreken we hier op donderdag 15 februari.

Maar vandaag gaat het om Honderd stukjes van mij. Tasje thee en koekje bij de hand? Hier gaan we:
Hebben jullie er ook zo van genoten? Ik vond het beste aan dit boek dat het zo levensecht was, met rommelige verwikkelingen én geen happy end (al had Gina van mij een mooi einde (eigenlijk niet-einde mogen hebben)!

Bij deze mijn recensie:

Honderd stukjes wordt op de cover aangeprezen door Jojo Moyes en dat begrijp ik wel. Dit boek past helemaal in de stijl van Moyes eigen boeken; en dat is een compliment. Die stijl zou je oneerbiedig kunnen omschrijven als chicklit maar dat etiket dekt de lading van deze 2 schrijfsters niet, hun boeken zijn zo veel meer.

In dit boek volgen we Gina die na haar scheiding van Stuart haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Haar eerste stap is haar enorme hoeveelheid spullen te reduceren tot 100 dingen. Ze wil enkel de dingen houden die haar gelukkig maken. Dat betekent dat ze stuk voor stuk elk voorwerp in haar handen moet nemen en bedenken of ze het wil houden of wegdoen. Dit proces maakt heel wat fijne en minder fijne herinneringen los, die wij via flashbacks aan het begin van elk hoofdstuk kunnen lezen. In 25 hoofdstukken komen wij zo stap voor stap te weten wat en wie Gina gemaakt hebben tot de geweldige Madam die ze nu is.

Al heel snel ga je van Gina houden en leef je mee in haar zoektocht naar wat haar wel en niet (meer) past. Naast Gina komen er nog een rits personages voor die je zelf als vrienden zou willen hebben: Rachel, Naomi, Nick en natuurlijk de hond Buzz. Alle personen zijn zo gedetailleerd beschreven (net als de huizen, de dieren, de natuur) dat je tijdens het lezen het verhaal, als een film, voor je ogen tot leven ziet komen.

Ik kreeg enorm veel zin om een huis te kopen in een Brits plattelandsdorp, of er alvast eens eentje te huren.

En ok, soms is het verhaal wat voorspelbaar maar dat is het echte leven vaak ook, als je er maar met wat afstand naar kijkt.

“Leef je leven want je weet niet wat morgen brengt.” staat er op de achterflap en dat is echt wat dit boek met je doet: je goesting geven om volle bak te leven. Er nu van te genieten, wat het je ook moge brengen.

Mooie boodschap, mooi boek.

Ik zou zeggen: bestel of leen vlug het volgende boek en nestel je op de zetel onder een dekentje want het is geen weer om buiten te komen :) En nog eens bedankt om weer mee te lezen, super gezellig dat je mee doet!

''Interesse voor de wisselende seizoenen maakt je gelukkiger dan hopeloos verliefd zijn op de lente.''
-George Santayana-

Lees ze,
liefs Els