Maakbaar of toch niet

Soms...

Soms zijn er dagen, weken die niet vlotjes lopen. Je wil wel maar je kan niet.
Ik heb mijn grenzen overschreden, toen nog een beetje meer en nu loop ik al meer dan een week wat ziekjes. Niet ziek ziek maar toch genoeg om me lastig te voelen...

Ik geloof in de maakbaarheid van het leven, in het verleggen van grenzen en werken aan een Els 2.0.
Maar het leven is geen puzzel he!?

Rommelmarkt vondst :)

Hoe hard ik ook probeer en mijn best doe, niet alles lukt, niet alles past mooi in elkaar. Controle is een illusie (iets wat ferm beangstigend is voor een controlefreak ;) ).

Ik blijf op die muren/grenzen botsen die mijn ptss mij dicteert. Oefenen, falen en weer opstaan én veel therapie hebben me al van veel grenzen in mijn hoofd afgeholpen, of ze op zijn minst helpen verleggen. Maar mijn lichaam wil/kan niet mee. En dat blijft zo. En dat is moeilijk uit te leggen aan mensen 'want ja ik ben gelukkig en ja ik amuseer mij maar toch sloopt het mij op hetzelfde moment'.
Het is vaak zelfs moeilijk uit te leggen aan mijzelf ;) En toch probeer ik dat, met mildheid en begrip. Iets waar ik goed in ben maar niet voor mijzelf. Maar ik moet mijzelf vergeven, anders komt het niet goed...

Misschien is het leven wél een puzzel, eentje van de rommelmarkt. Je begint maar weet niet waar je eindigt en wanneer. Misschien ontbreken er stukjes, zitten er stukjes van een andere puzzel tussen of zijn er stukjes die wegens veelvuldig gebruik niet meer goed passen of wiens kleur vervaagd is...
Maar het blijft een mooie vondst die puzzel. En het gaat om het plezier tijdens het maken, het trots zijn op het resultaat (wat dat ook moge zijn) en tevreden zijn met wat is.

Opwijken, niet afwijken.

Ik leer om los te laten...(probeer).

Een goede leraar brengt leerlingen voort
die beter zijn dan hij.
-Max Pam-

Liefs,
Els

Opwijken met grenzen

Keep on trying

Grenzen stellen en binnen mijn grenzen blijven, beide niet mijn grootse talent. Het één hangt vaak samen met het ander en zoals zo vaak in het leven is dit geen ideale combinatie. Ach, niet alles kan pindakaas-banaan zijn hé :)

Grenzen zijn niet makkelijk. In feite ben ik tegen grenzen, tegen hokjes en etiketjes. Misschien dat ik daarom een probleem heb met mijn eigen grenzen?
Ik wil mijzelf niet begrenzen, maar mijn ptss doet dat voor mij... En ik ben dan vaak de koppigaard die per ongeluk expres vergeet dat ik grenzen heb...of ik ben zo aan het genieten dat ik op het moment zelf niet besef dat ik over mijn grenzen ga...of ik laat me verrassen door de beperktheid van mijn 'comfortabele zone'. Of ik ga er over om iemand te plezieren, om mijn collega's te helpen, omdat ik me schaam dat ik ze überhaupt heb.
Grenzen kan je zachtjesaan rekken, er los over gaan doet pijn.
Herkenbaar?

Momenteel ben ik er door verschillende van bovenstaande redenen al een tijdje over aan het gaan, over die onzichtbare lijnen. Niet te zien maar wel te voelen als ik ze overschrijdt...

Dus voor nu, voor nu zeg ik salut :)
Ik kruip met Rabbit op de zetel. Want volgende week is het weer LEeSclub!!

Voor ik het vergeet: gerechtsdeurwaarder Karel koos een magneet-winaar: Vlimbouter! En wel om het volgende:

Vlimbouter 3 april 2016 21:08

Alvast een hele dikke proficiat met je verjaardag morgen! Geniet van 'jouw' dag!
Ja,ik zat ook lekker in het zonnetje terwijl de mannen naar de 'koers' keken.
Mijn koelkast kan ook nog wel een extra magneet gebruiken. Ik kies voor
'love' omdat dit het gevoel is dat ik in 'hotel mama' wil doorgeven aan
mijn kinderen en hun geliefden.
PS: Ik geef je de zon heb ik al direct gereserveerd hoor!

Een dikke proficiat!!!! Stuur me je adres maar door en dan komt de magneet jouw kant op!

Wie naar buiten kijkt, droomt.
Wie naar binnen kijkt, ontwaakt.
-Carl Jung-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
Els