Nee zeggen is mijn ding (nog) niet.
Gisteren ging ik na mijn werk naar huis met mijn schort opgefrommeld in mijn tas. Tot dinsdag was ik vrij, hoera! Met de nadruk op was; toen ik lekker thuis in vakantiestemming aan het koken was kreeg ik telefoon of ik vandaag een dag wou komen invallen. En ik zei ja. Omdat ik dus niet goed ben in nee zeggen, dan steekt er schuldgevoel en schaamte en plichtsbesef en weet ik veel wat nog allemaal op... Dus haalde ik mijn schort uit mijn tas, wreef de ergste plooien er wat uit en seffens vertrek ik...En ach, dat gaat wel meevallen, en extra centen is ook mooi meegenomen. Maar ik vind het jammer dat nee zeggen me nog steeds zo moeilijk afgaat. Dat ik nog altijd 'denk' dat mensen je beoordelen om wat je voor hen doet in plaats van wie je bent. Nog veel te leren... ;) En jij?
 |
| Toen, in Zoutelande... |
Momenteel lees ik: De stem van de plant. En jij?
''Zelfacceptatie is stoppen met energie verspillen aan vechten tegen jezelf.''
-Olaf Hoenson Wilson-
Nog een fijne opwijkende donderdag,
Els
Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor Echte Els bij je thuis!
Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!
