Magie die ik zie...
...als ik voor 8 uur op mijn fiets stap voor een rondje van een halfuurtje. Mijn dagelijks genot. (Behalve als het echt te donker/nat/koud wordt of als ik al om 6 uur begin te werken.)Noem het een opwijking, ik heb het nodig.
Met het veranderen van het uur is het vroeger donker, lastig als ik pas om 19 uur stop met werken maaar op mijn tochtjes zie ik terug de zon opkomen en dat blijft magisch!
De zon die goudgeel stralend opkomt boven de Schelde en een gouden glinsterende baan over het water tovert...Die glansrijke gloed vol glitterende rimpelingen die vervult mij volledig. De zon komt op boven het water, raakt mij via mijn ogen, gaat doorheen mijn ontwakende lichaam tot in de diepste donkere krochten van mijn ziel.
En ik geniet.
Tot tranen toe geroerd.
De herfst kan zo mooi zijn, hartverwarmend door haar schoonheid. Misschien doordat het een periode is van bezinning en verstilling? Het is donkerder buiten en diep in mij...
En door die donkerte geniet ik des te meer van de lichtheid die de gouden gloed van de zon en maan schenkt. Van het licht dat door de bladeren van vurige bomen valt.
Misschien is er nu meer ruimte om te ontvangen?
De wereld zit mooi in elkaar. Ik vertrouw op de kracht van Moeder Natuur.
Laat me voelen wat leven is, laat me voelen wat liefde is.
Vul me tot het randje.
De zon is dikwijls voor mij verduisterd, maar ze is altijd weer voor me doorgebroken. Hoe vaker ze onderging des te lichter en laaiender ging ze weer op.
-Jacob Boehme-
Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van lieverds, geniet!
En tank energie,
liefs Els













