Het kind in mij

Klein Elske

Donderdag dus hier gaan we weer! Een op-wijking delen. Sommige deel ik makkelijk, andere zijn dan weer iets lastiger.
Deze is beide ;)

Mijn opwijking van deze week is: het kind in mij dat groeit en groeit! Oei, klinkt raar ;)
Geen baby he, gewoon mij eigen klein Elske :)

Dat kind dat groeit en groeit, koopt kleren op de kinderafdeling, verslindt kinder- en jeugdboeken, huppelt in het bos, wil boerderijbeestjes krijgen van de Sint,...
Dat kind wil ook geen kranten meer lezen, noch journaals zien.

Ik wil vrolijkheid en fantasie. Ik wil kijken met de ogen van een kind en genieten van alle mooie kleine dingen die fijn zijn. Zoals bladeren rapen, beestjes verzamelen, kleurprenten kleuren,...

Soms is dat wel een beetje op het gênante af. Of ik schaam mij snel, kan ook :)
Maar dat kleintje naar buiten laten komen maakt mij gelukkiger en voelt goed. Dan kan dat toch geen kwaad he!?


Ik ben nog steeds de organisator en planner hier in huis. Ik werk en daar hoor ik het nieuws op de radio. En elke dag kijken we De wereld Draait Door. Dus ik ben nog mee hoor, op allerlei vlakken.
Maar ik kies er wel bewust voor om niet meer hélemaal mee te zijn. Zeker niet qua beelden.
Ik kijk liever prentjes op Instagram. Klinkt ferm oppervlakkig he.

Maar het is gewoon een feit dat al die nieuwsbeelden mij veel te hard raken, ik word daar echt ziek van. En boeken vol ellende maken mij ook niet vrolijker, noch ontspannen.

Ik wil groen zien, aarde ruiken, kleur om mij heen. Rust en stilte. Cd's die ik grijs draai.
Films die mijn hart raken (Moonrise Kingdom bvb) en boeken die mijn ziel voeden.
En dat kan ook met een kinderboek, geloof me!

In bed lees ik momenteel Iep voor, van Joke Van Leeuwen. Wat een mooi en wijs en lief boek! Echt een aanrader.
En zaterdag lag ik in bad te huilen omdat dit boek uit was:

Spannend en  vol wijsheden en mooie ideeën. Hoewel ik ergens las dat het vol schoolmeesterachtige zedenpreken staat. Smaken verschillen he, u weze gewaarschuwd!


Als prijs voor mijn gedicht kreeg ik een boekenbon. Ik ben al weken bezig aan een lijstje. Er gaan boeken op en af alsof het niets is. De enige 2 die al zeker vaststaan zijn kinderboeken...

Er zijn vast wel mensen die dit raar vinden, of kinderachtig of gewoon fout.
Maar zolang ik niemand kwaad doe en zelf gelukkiger word blijf ik lekker verder doen met het vrijlaten van klein Elske :)

En ik probeer mij er niet over te schamen, wat ik toch wel soms nog doe hoor.
Zoals nu, na dit blogje bijvoorbeeld :)

Ach, ook daar groei ik nog wel in zeker!?

Ben ik alleen hierin? Komt dit misschien ook omdat wij geen kinderen hebben?
Ik weet het niet, maar dat hoeft ook niet he?

Leef alsof elke dag je laatste is.
Leer alsof het leven oneindig is.
-Mahatma Gandhi -

Maak er nog een fijne opwijkende donderdag van,
liefs Els

Pink

Ik hou van roze :)

Vandaag is roze de kleur van mijn bloemen. Vandaag is roze de kleur van mijn hart!

Vandaag ben ik dankbaar omdat er nog steeds bloemen in ons tuintje bloeien! Roze cosmea's, ik moet er elk jaar lang op wachten maar dat zijn ze waard hoor !

Misschien zijn alle draken in ons leven wel prinsessen
die wachten op ons handelen, voor één keer,
met schoonheid en moed.
-Rainer Maria Rilke-

Nog een fijne, Dankbare DinsDag!
Liefs Els

Heerlijke herfstwandelingen...

Voedsel voor de ziel:

Gisteren, na mijn werk en vandaag, voor de familiale verplichtingen seffens, deden we een wandeling van Natuurpunt.
Heerlijk genieten, wat een geweldig wandelweer.
Kijk maar even mee!
Mechels Broek gisteren:

Canadese ganzen.

De vogelijkhut.

2 rare vogels ;)

Vandaag in Gent aan de Leie:

Hennie was erbij :)

Het was ook echt Wolkenclub weer!

Een aalscholver.

Geen idee?

Zie je de regenboog aan de zon?

En dan thuiskomen en een warme chocomelk drinken én een zelfgebakken brownie eten...
Voedsel voor de buik dus ook ;)

Ik kan daar zo van genieten, van al dat gratis natuurschoons.
Dat doet mij echt deugd tot diep vanbinnen. En ik kan daar ook zo goed ontspannen, veel beter dan ergens binnen.
Happy me :)

Ahja, op beide plaatsen hangen er ook Geluksvissen, zoeken maar ;)

Geluk lijkt ervoor gemaakt om gedeeld te worden.
-Jean Racine-

Geniet nog van deze zondag en alvast een fijne week,
liefs Els

De erfenis van Elizabeth

Ik schrijf niet alleen ik lees ook :)

Mijn op-wijking van deze week is niet het schrijven van gedichten maar wel het schrijven van recensies. Wat is er fijner dan een goed boek lezen en andere mensen ook kennis laten maken met dat boek!?

Laatst las ik voor Monique van Signatuur : De erfenis van Elizabeth. Wat een indrukwekkend, verslavend mooi boek!

Wie zin heeft, dit is mijn recensie:

De erfenis van Elizabeth is een boek om in te duiken, lekker in rond te dwalen en met spijt in het hart dicht te slaan als het uit is.

Het boek vertelt het verhaal van Elizabeth Pringle, een vrouw die haar ganse leven heeft doorgebracht op het Schotse eiland Arran. Iedereen op het eiland weet wie Elizabeth is maar bijna niemand kent haar echt.

Na haar overlijden blijkt dat ze haar huis heeft nagelaten aan Anna, moeder van Martha en Susie. Anna en haar man en kinderen verbleven jaren geleden enkele keren op Arran, tijdens de vakantie. Toen zag Elizabeth Anna vaak voorbijwandelen met Martha in de kinderwagen.

Nu, meer dan 30 jaar later krijgt Martha het ‘u hebt een huis geërfd’ bericht van haar notaris. Aangezien Anna aan het dementeren is, heeft Martha haar volmacht.

Eerst is Martha volledig in de war, maar eens ze op Arran arriveert om het huis te bezichtigen, is ze verkocht.

Vanaf dan begint haar zoektocht naar wie Elizabeth eigenlijk echt was. Op die zoektocht komt ze in contact met de enige 2 personen met wie Elizabeth de laatste jaren nog contact had, de boeddhist Saul en de tuinaannemer Niall. Beide mannen zijn veel jonger dan Elizabeth was maar beiden maakten ze, elk op een andere manier, een belangrijk deel uit van Elizabeth’s leven.

We leren Elizabeth langzaamaan kennen, vanaf haar kindertijd tot haar laatste dagen op het eiland.

Haar leven overspant bijna een ganse eeuw waarin ze 2 wereldoorlogen overleefde. We zien mensen rondom Elizabeth komen en gaan. Haar enige houvast blijkt haar huis en haar tuin.

Ondertussen leren we ook Martha en haar familie beter kennen.

Beide vrouwen hebben op het eerste zicht maar een gewoon leven, en toch… Omdat we hen leren kennen met al hun gedachten en gevoelens is dit boek een rijk boek en blijken hun levens vol grote en kleine avonturen.

Dat is het mooie van dit boek, het gaat over het gewone leven, van gewone mensen. Over het grijpen van kansen en over het laten schieten van kansen. Over de liefde tussen moeder en kind maar ook tussen geliefden. De liefde voor de natuur en de kracht van de natuur spelen ook een belangrijke rol.

Het is een boek dat niet alleen een gans leven bestrijkt maar ook een innerlijk leven beschrijft dat je met hart en ziel raakt.

Elizabeth blijft leven om het geheim van haar leven te kunnen delen, het moet haar van het hart opdat ze dan op het einde in alle rust kan sterven.

Wie aan dit boek begint zal willen blijven lezen, omdat je alles van Elizabeth en Martha wilt weten. En op het einde zal je merken dat beide vrouwen én het eiland Arran in je hoofd en hart zijn gekropen…

Een boek dat begint en eindigt met liefde, zoals het leven zelf.

Mooie  cover ook:

Ik heb genoten, van het lezen én schrijven.

Ik hoop dat jullie ook aan het genieten zijn, maak er nog een fijne opwijkende donderdag van!

Volhouden en doorzetten zijn tekenen van enorme kracht. 

Maar soms is een nog grotere kracht vereist om te durven loslaten.

-Ann Landers-

Liefs Els

Moeder Natuur

Dankbaar voor alle moestuin-moois!

Met spijt in het hart oogstte ik mijn laatste zomeroogst.
Ik hoop dat er van mijn winterplantjes ook het een en ander lukt, anders was 'this it':

Pluksla en rucola.

Wortel, ui en rode biet.

Het is mooi geweest én lekker. En ook heel bevredigend om te doen. Wie nog twijfelt over een moestuin volgend jaar: doen!
Veel plaats moet je daar niet voor hebben, ik doe het ook maar in wat potten op een koertje!

Ik ben ook dankbaar (en opgelucht) dat deze puzzel van de kringwinkel wel volledig was:

maar 500 stukjes maar toch ferm moeilijk hoor! Dank u Karel om ongeveer 3/4de te puzzelen ;)
Ja Trui, soms hebben we toch eens sjans :)

Wat is het weer fijn om dankbaar te zijn!
Geniet nog van deze zalige dinsdag!

Well, I'm some stain there on your bed sheet
You're my diamond in the rough
-Paolo Nutini-

Liefs Els

Beestige zondag

Dingen die fijn zijn

Dingen die fijn zijn: jullie lieve reacties op mijn gedicht! Het is echt wel wat jullie zeggen: het is mijn hart en ziel op papier, echt Els. Daarom is het voor mij ook moeilijk om te lezen en goed te vinden. Het komt te dichtbij.. Fijn dat het voor anderen iets kan beteken.

Ook fijn: het roodborstje dat al een ganse week in onze tuin komt. Karel heeft een foto kunnen nemen:

 

En samen met Karel gaan wandelen in ons favoriete park blijft ook altijd een favoriete bezigheid:

Beestjes hangen: Geluksvis!

Een eekhoorn gezien! En hij/zij ziet ons (foto hard ingezoomd):)

Op weg naar huis zagen we ook veel moois:

Zonsondergangen blijven elke dag opnieuw mooi he!

 En we zagen nog een veld vol van deze beestjes:

Een soort van ganzen?

We kunnen er dus weer tegen voor een week :)
Voedsel voor onze ogen en ziel. Zuurstof voor ons lichaam.
Seffens nog wat puzzelen en het was weer een zalige zondag!

Geef nooit op.
Niemand weet wat er gaat gebeuren.
-L. Frank Baum-

Nog een fijne avond en voor wie het van toepassing is: een fijne week vakantie!

Liefs Els

Een poëtische op-wijking...

Poëzie en blozen enzo

Om jullie niet langer in spanning te houden komt hier mijn op-wijking van deze week: poëzie!
Maar dat is niet wat jullie willen weten he!? Jullie willen weten waar ik dinsdag was....
Awel, dat heeft alles met mijn opwijking van deze week te maken!

Ik was namelijk hier:

Tussen haakjes: als ik dinsdag al niet iets had gezegd, had ik vandaag al zeker niet gedurfd om er iets over te schrijven... Nu moet ik wel ;) (Ik ken mijn eigen he...)

Ik was dus in Lanaken. Omdat ik in januari een gedicht had ingestuurd, voor deze wedstrijd. En omdat ik bericht had gekregen dat ik een van de winnaars was!!!

Ik kon dat niet geloven...
Ik schrijf namelijk al gedichten vanaf dat ik kan schrijven. Ik heb er letterlijk duizenden liggen.
En in mijn vorig leven deed ik wel eens mee aan wedstrijden. En ik haalde wel eens de top 10 ofzo, maar nooit hoger. Aan de Hilarion Thans wedstrijd deed ik in 2008 al eens mee, in mijn leven voor.
In een vlaag van 'weet ik veel wat' deed ik dus in januari nog eens mee.
Met een gedicht van mijn leven 'voor'.
Erna heb ik amper nog geschreven. Eerst was het te pijnlijk, later dacht ik dat ik het niet meer kon.

Ik had daar soms wel spijt van...
En toen kreeg ik dus dat bericht.
Heb een paar keer gemaild me de organisatie, ik kon het moeilijk geloven, ik een winnaar!?

Maar het was dus echt zo.
En ik had schrik om te gaan. Omdat ik verlegen ben en niet meer tegen drukte en gedoe kan én omdat ik mijzelf niet geweldig vind schrijven en...

Toch gingen we, 1,5 uur rijden (zenuwachtige kilometers).
En het was fijn!

Ik bleek dus echt gewonnen te hebben ;)
En wel de 2de prijs.
Mijn gedicht werd voorgedragen door Maren Lambrichts en zij deed dat goed, mijn woorden klonken zelfs 'echt' ;)
Ik sta nu in deze bundel:

Naast het winnende gedicht, dat echt indrukwekkend is:

 

Voor wie het echt wil lezen:

Time -out

Tasten naar los zand
een plek om te verdwijnen.
Even weg van alles
en later weer verschijnen.
Even rust in mijn hoofd
en in mijn hart.
Even helder worden
kluwen ontward.
Even schuilen
voor keurende blikken.
Even weg zijn
van banden die verstikken.
Even ik zijn
weg van de anderen.
Even wikken wat mag blijven
en wat echt wel moet veranderen.
Een time- out van een wereld
die beslist wie ik ben.


Dat is wel wat hoor, dit hier zo delen, voelt ongeveer zoals naakt op een podium staan ;)
Dat hoorde er ook bij dinsdag: op het podium staan. Lastig... En op de foto gaan, nog lastiger ;)
Maar ik overleefde het allemaal. Mijn grenzen zijn weer wat verlegd.
En ik dacht aan Eleanor Roosevelt: doe elke dag één ding waar je bang voor bent!

Merci aan mijn Karel: voor het brengen, de steun, het geloof en de pep!

Ikzelf vind mijn gedichten zo simpel, zo gewoon. Niet chic genoeg. Weet je wel...
Terwijl ik zelf ook meer van de gewone poëzie hou. Met gewone woorden en alledaagse gebeurtenissen.
Deze week bedacht ik: mijn gedichten zijn zoals mijn tekeningen. Gewoon 'boenk' op papier gezwierd en zonder veel tralala. Van mijn tekeningen heb ik dat leren aanvaarden.
Door jullie complimenten enzo.
Misschien moet ik het van mijn gedichten ook maar leren aanvaarden.

Ik ben een 'mooser'. Het komt er uit, ik smijt het op papier en dat is het.
En soms is het goed (blijkbaar).

Al kan ik moeilijk fier zijn op mijzelf, ik ben toch blij!
Vandaag is het dé dag, exact 4 jaar geleden was de overval.
Dit is de eerste keer dat het mij niet enorm zwaar valt, deze 23ste.

Omdat we nu eindelijk ons vonnis hebben, verder kunnen met ons leven.
Dat echt goed gaat worden! Ahja, het begint al direct met een prijs :)
Daarom was ik dinsdag ook zo blij: het oude en het nieuwe leven kwamen samen. En het gaat de goede kant uit, fijn!!!

Ik heb weer zin om te schrijven...
Dikke merci aan alle mensen die meewerkten aan deze fijne wedstrijd!
Omdat mensen die zich inzetten voor poëzie schatten zijn! Belangrijke mensen die belangrijk werk doen. Leve de mooie woorden, leve de poëzie!


Alé, zo is er weer een stukje Els bloter... Waar gaat dat eindigen;)

Dikke merci voor al jullie steun, altijd!

Vrijheid is je hartsverlangen voelen onafhankelijk van
de mening van anderen.
-Paolo Coelho-

Nog een fijne opwijkende donderdag!
Liefs Els