dinsdag 17 oktober 2017

#metoo

Alle meisjes aan de macht

Hoewel de aanleiding intriest is ben ik zo blij en dankbaar voor alle aandacht die er nu is voor grensoverschrijdend gedrag van mannen.
We leven in 2017! Mannen die hun handen niet kunnen thuishouden, hun macht misbruiken, vuile taal gebruiken, je grenzen overschrijden,... dat moet gedaan zijn!

Ik kan zo een lijstje opsommen van mannen/jongens die mijn grenzen hebben overschreden. Gaande van gebaren, woorden tot aanrakingen. Ik kom met beide handen niet toe als ik begin te tellen... En ik ben daarin niet alleen, jammer maar helaas.

Daarom ben ik iedereen dankbaar die zijn mond opentrekt. Hoewel dat niet makkelijk is en je daarna vaak bakken sh*t over je heen krijgt. Kijk maar naar Griet.

Daarom dank u aan Gloria Allred, advocate van zoveel slachtoffers (van zowel Weinstein als Cosby en meer). Dank u Marjolein van Bavel om nog eens te melden dat slachtoffers zich vaak schamen omdat ze er niet in geslaagd zijn het misbruik te voorkomen. (En dat wij als buitenwereld daar een belangrijk aandeel in hebben.)

Dank u Alyssa Milano voor de hashtag #metoo!
Dank u Bieke Purnelle voor je wijze woorden.
...

En zo zijn er nog veel meer moedige meisjes en vrouwen.
Waarvoor dank!






'Wees jezelf; er zijn al genoeg anderen.''
-Loesje-

Nog een fijne Dankbare Dinsdag,
Els

donderdag 12 oktober 2017

dELeeSclub las The Hate U Give

Dingen Die Fijn Zijn leest!

Goedemorgen! Klaar voor de bespreking van ons laatste boek? Neem een theetje, een koekje (liefst met chocolade) en we beginnen er aan...





We lazen The hate U Give en ons volgende boek wordt Kleine Genoegens.
Een boek van The School of Life, dus je gaat er wijzer van worden ;) Kleine genoegens is opgebouwd uit allemaal verschillende stukjes die gaan over een welbepaald genoegen. Oftwel: Dingen Die Fijn Zijn! Echt een boek dat helemaal bij mijn blog past, tof hé :) En omdat het allemaal korte stukjes zijn kan je het naast je bed leggen of naast je toilet. Lezen hoeft niet altijd veel tijd te kosten.
 We bespreken het hier op donderdag 23 november.

The hate U give is echt een geweldig boek hé!? Zou iedereen (zeker Trump) in deze moeilijke tijden echt moeten lezen. Even tussendoor: ik lees nu dit boek en daarvoor geldt hetzelfde: must read! De wereld willen veranderen, het blijft een opwijking van mij ;)



The Hate U Give door Angie Thomas

OMG, wat een boek. Ik schaamde me, moest huilen, moest lachen, was boos, triest, hoopvol, jaloers….

Een MUSTread. Trump moet dit boek lezen! (Al vraag ik me meer en meer af of die man wel kan lezen…)
Iedereen moet dit lezen. Dit boek is zo Amerika op dit moment, en dat op een vlotte, aangrijpende, hartverscheurende, grappige, moedige, hoopvolle, levensechte manier gebracht. Indrukwekkend.

Je raakt direct meegesleept in het verhaal, het laat je niet meer los, zelfs nadat het uit is. Het kruipt in je hoofd en hart en geeft je een schop onder je kont toe. Ik, als bevoorrechte witte mens, hoorde nog nooit een stem als die van Angie en Starr Carter. En dat is jammer en beschamend voor mij.

Angies personages zoals Starr en haar familie maar ook haar vrienden Chris en Maya, stuk voor stuk spatten ze levensecht van het papier. En wil je tot hun kring gaan behoren.

Het verhaal van Starr en haar wereld staat bol van geweld en ellende, maar bevat ook veel liefde, hoop, lachen en plezier. En hoewel zij tot een totaal andere wereld behoort toont dit boek ook aan dat wij qua mens zijn toch echt allemaal hetzelfde zijn en dat ieder van ons gelijk is. Al heeft de ene persoon een meer bevoorrecht, makkelijker leven dan de andere.

In het echte leven loopt, jammer genoeg, niet alles goed af. In dit realistische verhaal ook niet. Starr leert van haar mama dat het goede doen niet altijd goed afloopt maar dat het enige wat je kan doen blijven goed doen is; wijze mama. Het is een THUG LIFE’. Een uitspraak waar ik het helemaal mee eens ben. (Wie wil weten wat dit wil zeggen: lees het boek!)

De wereld geschetst in dit boek is niet goed. De echte wereld in Amerika en daar buiten ook niet. Komt het ooit goed? Dat moet! We moeten over alles wat fout loopt (zoals het neerschieten van onschuldige zwarte kinderen) blijven praten, we moeten ons hart blijven openstellen en niet bang zijn. Niet voor elkaar en zeker niet om de waarheid te vertellen. Sommige dingen zijn te belangrijk om er niet over te (durven) praten.

Zoals Starr in het boek zegt moeten we blijven opkomen voor onze rechten en die van anderen, blijven eisen dat er dingen veranderen, blijven protesteren. Omdat er dingen MOETEN veranderen.
En dat moeten we samen doen, wereldwijd. Los van overtuiging, kleur, geslacht en geloof.
Dit boek is daar een geweldig goed begin voor, bedankt Angie!

Koop dit boek, lees dit boek, deel dit boek!

(Ik kan niet wachten voor de verfilming.)




''Doe wat juist voelt in je hart. Kritiek krijg je altijd.''
-Eleanor Roosevelt-


Bedankt om weer allemaal zo enthousiast mee te lezen!
Lees ze,
Els








dinsdag 10 oktober 2017

Tampontaks

Hoera hoera

Oh wat zijn we blij de tampontaks van 21 procent is éindelijk voorbij!
#dankbaar!
Maar...
-wie heeft ooit zoiets discriminerends uitgevonden!?!
-zijn wij meisjes niet te braaf, dat we nooit in opstand zijn gekomen?
-waarom heeft dat zo lang mogen blijven bestaan?

Maar alla, we zijn er (bijna) vanaf!
Enne, voor wie het wil weten: ik ben nog altijd kei content van mijn wasbaar maandverband!

Weg met alle schaamte, oneerlijke btw tarieven en geheimzinnigheid!
Leve de bloedende meisjes ;)


''Doe wat je moet doen en de kracht volgt vanzelf.''
-Ralph Waldo Emerson-

Nog een fijne dankbare dinsdag,
liefs Els

donderdag 5 oktober 2017

#teamGriet

Griet Op de Beeck en de wereld

Na mijn bericht van afgelopen week heb ik een week van woede, teleurstelling, verdriet en plaatsvervangende schaamte achter de rug. Dat alles heeft geresulteerd in een button:


Merci Karel voor het ontwerp van de button! (Krantenfoto's uit NRC, door Wouter van Vooren)
#TeamGriet.
Griet heeft niemand nodig die voor haar opkomt, dat kan ze zelf veel beter dan ik, en toch. Toch kan ik niet zwijgen, noem het een opwijking...

Nadat Griet haar verhaal deed volgde er een mediastorm, dat was ook te verwachten. Wat ik niet had verwacht is al de kritiek, twijfel, zwartmakerij.
Dat maakte me enorm triest én boos. Vandaar #teamGriet.

Wat Griet deed was enorm moeilijk, pijnlijk en moedig. Haar waarom was mooi, zo mooi. Griet deed het niet voor de aandacht maar wel om andere mensen te helpen. Mensen die niet durven/kunnen/mogen spreken. Mensen die elke dag verdriet/angst/pijn met zich meedragen en desondanks toch dapper proberen verder te doen.

Meemaken wat Griet heeft meegemaakt, omgaan met de gevolgen daarvan, in therapie gaan en blijven gaan. Telkens weer dat 'tapijt opheffen', alle zwartheid recht in de ogen kijken en een manier zoeken om daar mee om te gaan én daarna nog anderen willen helpen dat is geweldig "knap". Een juist woord bestaat daar niet eens voor.

Dat er dan mensen zijn die daar in de pers de spot met drijven dat begrijp ik echt niet. Je kan argumenteren dat Griet het zelf gezocht heeft omdat ze bekend is. (Vind ik niet waar maar alla.) Maar dat je dan en passant ook de moed en kracht van alle slachtoffers wegneemt die overwogen om hun verhaal ook eindelijk te vertellen dat is immens triest en pijnlijk en jammer.

Ik lees verschillende kranten, niet alle. Ik heb dus niet alle negatieve dingen gelezen. Wat ik wel las, daar viel me iets bij op. Die stukken werden allemaal geschreven door mannen...
Zijn zij (onbewust) jaloers op het talent van Griet om mensen te raken? Jaloers op haar moed, haar echtheid, haar schrijftalent?
Voelen zij zich (onbewust) aangevallen omdat, jammer genoeg, de meeste daders van dergelijke feiten man zijn en de meeste slachtoffers vrouw? (Dat ze zich dan eens van dat soort mannen distantiëren hé.) 
Het waren dan ook nog eens mannen zonder therapeutische achtergrond. Op welke basis achten zij zich bekwaam om over zulke complexe problemen uitspraken te doen?


(Openbare) kritiek hebben op je ouders, nog zoiets dat blijkbaar taboe is. En waarom? Iedereen kan kinderen maken. Maar er gelukkige volwassenen van maken behoort ook tot het takenpakket en dat wordt vaak vergeten. Ze eten geven en niet misbruiken of mishandelen is niet genoeg hoor.
Als je als kind dingen bent tekort gekomen of er zijn je dingen aangedaan, dan draag je dat je ganse leven me je mee. Er niet over (mogen) praten maakt alles erger. Het zorgt soms zelfs voor families waar je generatie na generatie dezelfde fout ziet gemaakt worden.

Ik las ook veel positieven dingen. Therapeuten allerhande die blij waren met de voorbeeldfunctie van Griet. En daar waren ook mannen bij. Dank aan die mannen :)

We leven in tijden waarin er veel slachtoffers zijn. Van allerlei wandaden, klein en groot. Slachtoffers die hun verhaal doen niet geloven of hen bespotten maakt alles veel erger. Voor het slachtoffer dat een tweede keer slachtoffer wordt maar ook voor de wereld an sich. Al klinkt dat pathetisch.
We kunnen niet langer zwijgen. Niets doen is ook zwijgen. Niets doen is een dader helpen. Net zoals kritiek hebben op een slachtoffer een dader helpen is.

Allemaal samen kunnen wij de wereld mooier, veiliger en rechtvaardiger maken.
Laten we dat samen doen.
Luister, voel mee, troost, bied hulp, rapporteer, geloof, steun.
Spreek, zwijg niet. Open je hart, doe iets.

Het is tijd om een kant te kiezen en 'voor uw en onze veiligheid' , kies de kant van het slachtoffer!
#teamGriet

Griet schreef ook nog eens een geweldig mooi boek, daar gaat het intussen te weinig over. Net als in haar vorige boeken sleept ze je mee langs wegen vol tranen, afslagjes met een glimlach en personages die in je hart gaan wonen. Ik heb zo veel moois en waars en herkenbaars onderlijnd. Ik kijk nu al uit naar deel 2 en 3!



"De titel 'moeder' zou een ereteken moeten zijn dat kinderen in jaren van volwassenheid wel of niet toekennen..."
-Griet Op de Beeck-

Nog een fijne dag enne, moest jij ergens nog iemand weten die negatieve kritiek had op Griet en haar verhaal, stuur hem dan gerust een linkje naar dit blogbericht.
Niet dat ik mijzelf zo hoog acht maar misschien kan ik hen toch een beetje anders naar de dingen laten kijken? Het kan maar helpen...

Liefs Els

dinsdag 3 oktober 2017

Herfst

Dankbaar

Vandaag ben ik dankbaar omdat mijn tweede favoriete seizoen nu echt is aangebroken: de herfst! (De lente blijft mijn nummer 1.)
Er valt zo veel moois te rapen en te zien: olékes!

Ik zou wel elke dag naar het bos willen gaan want het verandert zo snel allemaal.


De dagen dat ik niet naar het bos kan behelp ik mij met dit geweldige boek:


Elke maand is het hetzelfde bos-tafereel maar dan aangepast aan de maand van toepassing. Tof, mooi, boeiend én met harde pagina's dus je kan het mooi op de kast zetten! Aanrader.

''Als je valt, raap dan telkens iets op.''
-Oswald Avery-

Geniet nog van deze mooie dagen,
liefs Els

donderdag 28 september 2017

Gilmore Girls

Me-time

Sinds een paar jaar heb ik een nieuwe opwijking: een serie helemaal uitkijken op mijn eentje. Nee, niet Netflix of bingewatchen, gewoon een box vol kopen en geregeld eens één aflevering kijken. Het begon met Dawson's Creek, waar ik meer dan een jaar over deed. Daarna viel ik even in een zwart gat maar de zomer begon dus buiten zijn compenseerde dat gat.

Nu de dagen terug frisser worden ben ik aan een nieuwe serie begonnen: Gilmore Girls. Dankzij  Marloes en Daan kwam ik op het idee, merci dames!

Niet evident, ne foto nemen van jezelf ;)


Het heeft me wat tijd en moeite gekost om mijzelf daar toe te krijgen, zomaar midden op de dag aan mijn computer gaan zitten en wat seriekes kijken. Maar ondertussen weet ik dat ik met mijn ptss en hsp bewust rustmomenten moet inbouwen, ik heb dat echt nodig. Lichamelijk en geestelijk. Wandelen, natuur, lezen, alleen zijn en series kijken dus ;)

Ik kijk niet veel tv, dat geeft te veel prikkels. Het goede aan zo een serie is dat je weet wat je (ongeveer) kunt verwachten. Het kost ook minder inspanning dan lezen. Een instant dosis ontspanning dus.

Hoe meer ik mijn intuïtie volg, hoe beter ze werkt. Ik slaag er meer en meer in om de juiste dingen op het juiste moment te lezen of te bekijken. Dingen waar ik iets aan heb, die me helpen, een spiegel voorhouden, me troosten,...
Andersom kan het ook zijn dat ik meer opensta om er iets uit te halen.
Maakt niet uit hoe het werkt, als het maar werkt.

Net zoiets als tarot lezen of orakelkaarten leggen. Het gaat niet om wat er op de kaart staat maar om wat jij er in ziet én met doet.
Critici zeggen dan dat je zo altijd gelijk hebt maar dat is flauw. Alles in het leven kan een les zijn, een teken, een aansporing,... Je moet het gewoon willen zien.
Persoonlijke groei is altijd goed.

Ik ga seffens nog wat groeien;)

''De dingen accepteren zoals ze zijn, is één van de grootste en moeilijkste uitdagingen van het leven.''
-Berthold Gunster -

Fijne opwijkende donderdag nog,
liefs Els

dinsdag 26 september 2017

Griet Op de Beeck

Dank u Griet

Al weken kijk ik uit naar het nieuwe boek van Griet, mijn favoriete schrijfster.
Gisteren zat ze in DWDD. Als fan zat ik op het puntje van mijn stoel (zetel) klaar, het begon en ik kreeg een mokerslag. Ik moet er vandaag nog bijna van huilen, ben er echt niet goed van.
Ik wist dat Griet moedig en sterk was maar deze woorden lijken nu te klein voor een vrouw die zo GROOTS is.
Bedankt Griet, om jouw pijn en verdriet om te zetten in troost en kracht en moed voor anderen. Jij maakt de wereld mooier.


Seffens voor mijn werk spring ik de boekenwinkel binnen. Jullie ook?

“Ik denk: ik wil begrijpen wat de liefde is, onthouden dat dat alles is, of toch bijna. Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja.”
-Griet Op de Beeck, Kom hier dat ik u kus-

Fijne Dankbare Dinsdag,
liefs Els