Dankbaar!!!

Texel

Om onze 10-jaar-gehuwd-jubileum (in juni) te vieren gingen we afgelopen weekend voor 3 dagen naar Texel. En daar was veel om dankbaar voor te zijn:

Wat een mooie zee.

En geweldige duinen.

Aangenaam gezelschap.

Spectaculaire zonsondergangen.

De zeehondjes.

De Novalis Zorgboerderij.

Waar we lekker aten.

De Zelfpluktuin, waar we natuurlijk ook iets moesten proeven ;)

Kunst, waar ik natuurlijk op ben geklommen :)

De Vuurtoren, die ooit roze was ;)

Veel moois he! En veel van mijn favoriete dingen: wolken, water, schelpen, dieren, boerderij, zelfpluktuin, stoep-winkeltjes (of hoe noem je dat?), ...
Dankbaar voor zo veel moois voor de ogen, voedsel voor de ziel.

Moet nog steeds wat bekomen van alle drukte ;) Maar er bleek zo veel dat we zo graag wilden zien en je bent er maar 3 dagen... Ik ben nog niet liever dan elke avond in mijn eigen huisje maar ja, dan kom je nergens meer he. De oude worden we niet meer maar de grenzen een beetje oprekken kan geen kwaad...
Ik heb veel moois om op terug te kijken dus dat valt allemaal wel weer in zijn plooi...

Obstakels zijn die angstaanjagende dingen die je ziet
wanneer je jouw doel uit het oog verliest.
-Hannah More-

Fijne dankbare dinsdag nog,
Liefs Els

Afwijking van een opwijking...

Oftewel gewoon een afwijking...

Het leven geeft niet alleen op-wijkingen maar ook afwijkingen. Ups en downs dus...
Momenteel heb ik wat last van downs...ivm ons proces... Eind deze maand komt er een vonnis, er kan dan nog beroep komen enzo maar het einde is nu (eindelijk) wel echt in zicht.
Er komt weer een ratel-blogje aan, u weze gewaarschuwd :)

Hoe raar alles ook mag klinken, ik denk wel dat ik niet alleen ben in mijn rare gedachtekronkels.  Hoewel het bij mij om een gewapende overval draait denk ik dat het ook meer algemene gevoelens zijn, vandaar dat ik het deel met jullie.

Allereerst is er een logische angst: gaan wij op het einde van de rit (die nu dichtbij komt) wel genoeg krijgen om op zijn minst onze jarenlange kosten te dekken!? En dan spreek ik nog niet van allerlei verliezen die we hebben geleden de dag van de overval zelf (geld, auto, handtas, laptop,...). In eerste instantie wil je een compensatie van je materieel verlies, later ontdek je dat je leven in puin ligt en zou je daar ook wel iets voor willen krijgen. Nu willen we vooral dat we niet jarenlang geld in deze rechtszaak hebben gestoken zonder dat geld terug te zien.
In tegenstelling van wat sommigen denken/dachten: rijk gaan we er niet van worden...

Dan komt er een rare angst: angst voor het zwarte gat ofzo. Het proces heeft ons jarenlang veel ellende en verdriet bezorgt, het was voor ons een trauma op een trauma. En toch, nu stopt dat... Wat dan, wat gebeurt er dan, verandert er dan,..!? Niets natuurlijk, of toch niet veel. En toch krijg ik een halve paniek aanval als ik er aan denk. Raar he!? Liever vasthouden aan iets negatiefs dan beginnen aan iets nieuws positiefs...

Terwijl dat positiefs natuurlijk al lang bezig is... Na de overval was ik niets meer, ik zat er compleet door. Ik was mijn werk kwijt, mijn eigen zaak, mijn daginvulling, inkomen, zelfvertrouwen, onbezorgdheid, zelfstandigheid,... Quasi alles. Dat is ellendig en pijnlijk maar gaf me (ons) ook de kans om mijzelf (onszelf) terug van 0 op te bouwen. Dat kost bloed, zweet en tranen (en in mijn geval veel hulp van mijn therapeut) maar nu staat er wel een nieuwe Els (en een nieuwe Karel). Een Els 2.0, anders maar vooral beter, vind ik :).
Op de een of andere manier zit er nu ergens een angst in mij dat die 2.0 gaat instorten. Omdat de fundamenten gelegd zijn tijdens het proces voelt het een beetje dat die fundamenten op het proces zijn gebouwd, begrijp je!? En als dat proces stopt valt mijn fundament weg... Een heel rare gedachtegang... want het enige dat dat proces deed was mijn fundamenten afbreken...

Er zijn ook wel wat mensen die denken dat de 2.0 versies een soort van 'overleef-strategie' zijn. Die mensen hopen dus dat wij er straks weer als de oude gaan staan, dat gaat tegenvallen...

Na een proces als het onze krijgen we nu eindelijk de kans om 'het af te sluiten'. Dat klinkt voor mij als een onmogelijke opdracht, hoe begin je daar aan!? Gaat dat vanzelf? Kan ik dat wel!?

...
Ge ziet, raar he... De jubelstemming laat nog even op zich wachten ;)
Maar het gaat goed zijn, het komt goed. Er komt meer rust, geen extra trauma's meer,...
En samen zijn we sterk, mijn Karel en ik. Samen komen we er wel.

Onze voeten wijzen alvast in de zelfde richting :)
Brengt tijd, brengt raad.

En ik heb jullie ook nog, mijn fijne virtuele familie! Die mij aanvaarden zoals ik ben en mij (meestal) ook begrijpen. Die (meestal) slaat op vandaag. Ik hoop dat ik jullie niet te veel raars heb verteld. Hoe overval-specifiek het ook lijkt, ik denk dat er wel wat universele angsten inzitten...
Ik hoop dat jullie er ook iets aan hebben en liefst ook iets positiefs. Ik heb er alvast veel aan gehad, aan deze blog, waarvoor dank!

Pff, mijn ziel ligt weer op straat, toch altijd een beetje eng...

Wat de pessimist ziet als een struikelblok,
beschouwt de optimist als een opstap.
-Eleanor Roosevelt-

Leve de opstapjes ;)
Fijne donderdag nog en alvast een fijn weekend!
Liefs Els

Dankbare brievenbus!

Wat werd ik weer verwend...

Op Dankbare DinsDag zeg ik graag dank aan mijn oma Marloes, voor haar lieve berichtjes vanop afstand!

En aan Jeanne en Brigitte voor het liefs in mijn brievenbus!!!

Jeanne.

Brigitte.

 Beide heel toepasselijke, Els-kaarten, fijn!!!! Dikke kus en merci aan beide lieverds!

Knolselders.

Ik ben ook Moeder Natuur dankbaar omdat zij zo braaf meewerkt om allerlei lekkers in onze minimoestuin te laten groeien! 2 flinkerds he!? En dat samen in 1 pot, fijn!
Die geur is ook al zo lekker, mmm. Ben er al soep van het maken dus het ruikt hier lekker in de keuken...Ik hou van soep maken. En soep eten, lekker comfortfood...

I'm a lover not a fighter, but I'll fight for what I love.
-?-

Nog een fijne, dankbare dinsdag!

Liefs Els

Oh it's just a perfect day...

...I'm glad I spend it with him...

Gisteren was ik een beetje een wrak...Waarom? Ontlading en spanning enzo. An sich goed nieuws, dankzij jullie (waarvoor dikke merci en het werkt dus echt he!): de zaak is gesloten! Nooit verwacht dat het na bijna 4 jaar nog ooit zo ver zou komen... Nu is het afwachten voor een vonnis. Dra meer hierover hoor.

Maar vandaag was perfect en daar hoort geen rechtzaak-gedoe bij.
Vandaag was ik na vele zondagen werken weer eens vrij én we namen het er van, op onze manier.

Geweldig ontbijt, buiten in het zonnetje, in de Cargo. Lekker eten, zalige muziek en lieve bediening!

Na een geweldige rommelmarkt (geen buit-foto's wegens geschenkjes er bij) de fiets op.

Beetje zon, geen wind en aangenaam gezelschap.

Dan een vega BBQ in ons tuintje (zo een instant ding werkt echt!).

Nog een wandeling in ons favoriete park.

Waar veel moois te zien was, zoals een atalanta (?).

En een dagpauwoog (?).

Magisch mooi licht.

En paddenstoelen in vol ornaat.

Een zomers dag met een herfstig tintje...

De zon deed haar best om alles een gouden randje te geven, waarvoor dank!

Seffens nog een potje scrabble en ik ben moe maar voldaan.
Dank aan alles en iedereen dat/die zijn best deed om deze fijne dag nog fijner te maken!
Dikke kus en alvast slaapwel!

Het leven is als een fiets. Je moet voortbewegen
om het evenwicht niet te verliezen.
-Albert Einstein-

Liefs Els

Ik geloof...

Winnen en verliezen.

Allereerst een dikke proficiat aan de winnares van mijn give away: Mieke!!!
Veel puzzelplezier met de kleindochter!

Ten tweede: ik kan niet zo goed tegen verliezers, daarom krijgen alle deelnemende dames (die willen) een troostprijsje van mij. Er waren niet zo veel deelnemers, vandaar ;)

Ten derde 'de op-wijking' van de week natuurlijk:
Ik geloof.

Ik geloof in wat ik zie
 bvb het moois in de natuur, haar veerkracht, haar schoonheid...
Ik geloof in wat ik niet zie maar wel voel
 bvb liefde, blogvriendschap, de kracht van broches...
Ik geloof in wat ik niet zie, niet voel maar wel weet
 bvb de kracht van mijn geluksvissen ( door de mailtjes van de vinders)...
Ik geloof ook in wat ik niet zie maar wel ergens voel en gewoon ook wil geloven
 bvb de kracht van samen dingen doen, positief denken, mediteren, bidden,...

Het 'echte' soort van geloven dus. In een God, een kracht, een ziel,...
Lang dacht ik dat het dan 'volgens het boekje' moest. Maar dat is mijn ding niet en daarom dacht ik dat ik niet geloofde. Maar ik geloof dus wel en in veel.
Ik ben een van die 'mengelmoes'-mensen, volgens velen niet echt en flauw maar volgens mij net wel echt en heel intens!
Het is van mij, het zit in mijn hoofd en hart en ziel, wat moet dat nog meer zijn?
Het maakt dat ik liefheb, Geluksvissen hang, geen vlees eet, liefde probeer na te leven,...

Het is geen dogma, geen theorie, geen leer, ... Gewoon zo goed en lief mogelijk proberen leven.
En het helpt soms, als troost. Of het geeft kracht en moed. Het geeft zin aan zinloze dingen. Het opent nieuwe deuren en soms alleen maar vensters ;)

Het maakt mij meer mij. Een betere mij.

Ik heb een roze Jezus en ook een roze Boeddha, een Maria in de tuin. Een gouden Ganesh en een 'bewegend plaatje' Bernadette (ik weet niet hoe je dat beter uitlegt...). Ik heb ook een mala en belletjestouwen. Een Heilige Antonius en een kruisje van ons huwelijk. En dat leeft allemaal vredig naast elkaar hoor :)

Ik geloof ook dat velen meer kunnen dan 1. En daarom wil ik het volgende vragen. De reacties op mijn give away hebben mij ferm aangegrepen. Het zijn stuk voor stuk lieve dames, jullie kennen ze ook wel, die enkel rozengeur en maneschijn verdienen. Maar zo loopt het leven niet he.
Dus daarom: wil ieder van jullie die dit leest aub een 'gebedje' doen voor de familieleden van deze dames?
Doe het hoe je wil, wanneer je wil maar doe het even. Dat kan een kaarsje zijn, een echt gebed, een meditatieoefening, een gedicht, een... Kies maar.
Als we het allemaal doen dan gaat dat een positief effect hebben, dat voel én weet ik!
Kleine beetjes maken samen iets groot!!!
Fijn he!?


Nog een fijne, opwijkende donderdag!

Haat eindigt niet door haat.
Haat eindigt door liefde.
Dit is een eeuwige wet
-Boeddha-

Liefs Els

Ps: Morgen is het weer een belangrijke rechtzaak-dag voor ons. Moest er nog een gebedje afkunnen ...  Stel u voor dat het na morgen echt gedaan zou zijn... Ik kan het mij in ieder geval totaal niet voorstellen. Maar hoop doet leven dus...

Playmobil....

Hier zijn ze dan:

De mismeesterde Playmobilekes ;)

Brochekes.

Oorbellen, met dank aan Karel voor het boren!

Het bruine schaap van de familie, that's me ;)

Ik heb ook nog 1 konijnenoorbel (wegens maar 1 konijn in bezit), maar ik heb ook 3 gaatjes dus dat komt goed ;)
En ik heb ook nog een poezenbroche en er zijn ringen in de maak....
Spannend he...
En vooral heel tof!
En fijn dat Karel wil meegaan in mijn vreemde inspiraties en goestingen.
En ja Merula, dat gebeurt allemaal aan de keukentafel!

Iedereen een beetje gerustgesteld!? Niemand heeft echt afgezien hoor (behalve Karel misschien), de Playmobil ziet er toch content uit vind ik.
Ik ben het alvast wel. Waar een afwijkend brein al niet goed voor is :)

Het is jouw taak om te Zijn,
en niet om dit of dat te zijn.
-Ramana Maharshi-

Fijne woensdag!
Liefs Els

Fijne mensen:

Dankbaar voor:

1. Mensen die aan je denken in de kringwinkel. Dikke kus, nog even Nils en dan de uil :)
2. Mensen die begrijpen dat 'gewoontjes' pfff wil zeggen....
3. Mensen die mee willen gaan in je ideeën, al moeten ze daarvoor in Playmobil boren
(beelden volgen later).
4. Mensen die nu effectief meer peren kopen (zie ik bij ons in de winkel).
5. Mensen die 'hallo' zeggen als je ze op een verlaten bospad tegenkomt.
6. Mensen die een mailtje sturen als ze een Geluksvis vinden.
7. Mensen die nog poëzie kopen én naar het Kunstenfestival gaan
(was echt een succes dit jaar, yeah!).
8. Mensen die gebarentaal willen leren om anderen te helpen
(hoorde ik vandaag op de radio).
9. Mensen die intekenen voor de groepsaankoop groene stroom
(nog niet gedaan? Doen! Is echt goedkoper!).
10. Mensen die opstaan en zich voornemen om lief te zijn, elke dag opnieuw!

...

Ja dat zijn mijn tuinsloefen ;)

Die mensen krijgen van mij allemaal een bloemetje, uit eigen tuin! Een virtueel dan toch ;)
Er zijn veel fijne mensen, lieve mensen, inspirerende mensen,...
Soms moet je even zoeken maar ze zijn er wel!
En soms moet je niet zoeken maar gewoon beter kijken...

En gewoon dankbaar zijn, elke dag opnieuw, voor het grote én het kleine.

Blijf je verwonderen.
Laat je overdonderen.
Zie in het dagelijkse het bijzondere.
-Huub van der Lubbe-

Nog een fijne dankbare dinsdag!
Liefs Els