Het lange wachten

Een beetje reclame, voor het goede doel ;)

Jullie kennen mij, ik deel graag mooie dingen. Noem het een opwijking. 

 

Vandaag vraag ik wat extra aandacht voor de super getalenteerde man van mijn tattoos: Dagmar Verfaille. Hij is niet enkel heel goed op huid maar ook op papier. En hij is heel vriendelijk, dat ook. Héél belangrijk als je iemand met naalden in je huid laat gaan :)

 

Voor de mensen die een tattoo niet direct zien zitten: hij maakt ook werken die je aan je muur kan hangen en zijn eerste graphic novel is ook al verschenen (Het lange wachten). 

 

Lijkt het je ook wat? Neem dan even een kijkje op zijn site.

Verwen jezelf maar even in deze moeilijke winter.

 

Ik heb het weer lastig qua ptss. Mijn lichaam schiet in overdrive bij het minste... Maar vandaag ben ik thuis, de zon schijnt, ik heb net kaneelrolletjes gemaakt en ik ben bezig in een meeslepend boek. Alles komt (ooit) wel weer goed. Even rustig aan doen. Blijven ademen.

 

You are made of love and magic.

-Ask Polly-

Fijne dag nog,

Els

Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!   

 

Tattoos, twijfels en haar, veel haar.

Groei.

2 weken geleden liet ik opnieuw een tattoo zetten. Wederom door de geweldige Dagmar. Ze is nog niet af. (Ze is opnieuw nogal groot, vandaar.) In mei volgt de afwerking én dan volgt er natuurlijk een foto.

Het was best eng. Ik sukkelde met mijn tand en voet, wist niet of ik op tijd genezen zou zijn. Dat is ongeveer gelukt. Ik ging dus van pijn naar pijn ;) Ach, een bovenbeen tattoo valt best mee. Het lastige is de plaats; de dagen erna is naar het toilet gaan geen lachertje (onderbroek op en af, schurend over de gehavende huid), ik kreeg dan ook nog eens mijn regels te vroeg. Echt een feest ;) Maar ja, ne mens moet er iets voor over hebben.

Momenteel zit ik in de jeuk- en vervelfase. En in de: WTF, wat heb ik gedaan, dat gaat er NOOOIT meer af fase.... Ik ken mijzelf al, die fase volgt elke keer. Ik denk er maanden, jaren over na. Ga er na lang wikken en wegen voor en dan staat ze daar en dan wil ik ze er af :) Dat duurt niet lang hoor. Ik moet gewoon wat wennen. Heb ik ook met nieuwe kaders aan de muur. Dit is mijn eerste tattoo die ik zelf kan zien zonder op de badrand te balanceren dus dat is ook extra wennen.

Komt allemaal goed. Ook deze tattoo heeft een betekenis, is therapeutisch. Noem het een opwijking. Noem het magisch denken.

Bijkomstige opwijking is dat ik voor het eerst in mijn leven al mijn haar heb laten groeien. AL mijn haar. Ik scheer dat al af van voor het er goed en wel begon te staan. De laatste jaren niet meer fanatiek maar wel genoeg om te kunnen gaan zwemmen zonder rare blikken. Met mijn tattoo mocht ik 10 dagen niet zwemmen dus liet ik gewoon alles staan.

Dit is het resultaat na 2 weken. Donker en lang. Maar geen 'volle baard'. Het is een vacht met vlekken. De blauwe en rode vlekken kende ik al, de harige vlekken zijn nieuw ;) Weer wat bijgeleerd: mijn beenhaar groeit in toefjes.

Voor zij die nog niet gillend weggelopen zijn: ik ben in een heel eerlijk, moedig boek bezig: Liefhebben en loslaten. 
Het is geschreven door Yoga Girl; heel beroemd op Instagram blijkbaar.


Merci voor jullie boekentips van dinsdag!


Nog mensen met tattoos, met of zonder verhalen?
Nog mensen met vachtjes?

Aan jullie allemaal in ieder geval een opmerkelijk leuke Opwijkende Donderdag!

''Als je vertrouwen hebt, hoef je niet de gehele trap te zien om de eerste stap te zetten.''
-Martin Luther King-

Liefs Els



Ps: Er zijn nog bundels! 5 euro voor 'Echte Els' bij je thuis!

Ps: Sommige links in dit blogje verwijzen naar een plaats waar je de boeken direct kan kopen. Doe je dat via mijn blog dan krijg ik een kleine vergoeding. Kost jou niets, draagt wel bij aan mijn Geluksvissen en -plantjes spaarpot! Merci!

Eeuwig dankbaar deel 2

Inked

Na nummer 1 wist ik dat er een nummer 2 moest komen. Eentje over mijn 2de strijd: mijzelf graag zien. Mijzelf van nu en toen. Mijzelf, altijd. En voor altijd is het ;)

Karel leverde de inspiratie, Atticus de quote en de immer geweldige Dagmar het ontwerp en de tattoo.
En ik, ik draag het. Ik draag mijn verleden op mijn rug met me mee. Nu is het echt MIJN verhaal. Ik schrijf het, ik lees het, ik voel het, ik leef het.

Dankbaar. Voor de steun van Karel, het talent en de vriendelijkheid van Dagmar; voor de magie van een tattoo.
Als je nog twijfelt: doen! Ja het doet pijn, maar dat doet therapie altijd.


''Als we onszelf wezenlijk accepteren, gaat alles in ons leven werken. Net alsof er overal kleine wonderen gebeuren.''
-Louise L. Hay-

Liefs Els

Dankbaar in het kwadraat

Dankbare Dinsdag voor eeuwig

Of toch zolang ik leef ;)
Wat was de opwijking van donderdag? Combineer mijn liefde voor dieren met mijn liefde voor wijze woorden, combineer dat met mijn liefde voor rituelen en symbolen en dan krijg je dit:

Een eeuwig aandenken aan mijn worsteling om Els 2.0 te worden. Om alles ivm de overval volledig achter ons te laten.
Het is een zin uit een liedje dat me geweldig heeft geholpen in de periode na de overval, en nu nog steeds.
Het is een beetje mijn (ons) mantra geworden.

Ik wil al ongeveer de helft van mijn leven een tattoo...maar de angst voor de pijn en de genezing hielden me lang tegen.
(Ik heb een super gevoelige huid en na de overval is dat er niet beter op geworden.)

Eind 2014 lag quasi heel het overval/rechtszaak gedoe eindelijk achter ons. We hadden nog niet alle centen die we moeten krijgen (nog steeds niet trouwens) maar aangezien die er misschien ook nooit gaan komen beschouwden we het toen wel een beetje als (eindelijk) afgelopen. Dus toen begonnen we samen te dromen over een tattoo om al die ellende symbolisch af te sluiten. We gingen online op zoek naar iemand die ons goesting deed krijgen. De tekenstijl én de persoon moesten ons beide aanspreken..

Ik kwam al gauw Tattoo Dagmar tegen en heel even dacht ik dat hij een meisje was (door de naam), een tattoo door een vrouw vond ik een plus dus ik was blij toen Karel 'haar' ook zag zitten. Heel snel bleek Dagmar een man te zijn, mét een hele lieve vrouw (die oneindig geduldig al onze (bange) vragen online beantwoorde).
Na even twijfelen besloten we een afspraak te maken. Viel dat even tegen: heel 2015 zat Dagmar al volgeboekt!
Maar achteraf...bleek dat goed. Want waar wij dachten om in 2015 even tot rust te komen na jaren rechtszaak en wachten op een vonnis werd ik als een donderslag bij heldere hemel in januari 2015 ontslagen. 2015 werd weer een zwaar jaar...tot ik op mijn plooi begon te komen op mijn nieuwe werk in de bakkerij!

Begin 2016 kregen we een datum voor onze tattoo: 30 juni, 1 dag voor ik mijn 1-jarig bestaan op mijn nieuwe werk zou vieren. Mooier kan niet he!?
Dus zo zie je maar, alles kwam weer eens mooi te samen. Het paste perfect en de symboliek werd nog groter!

Dagmar (en zijn vrouw) bleken in het echt ook hele lieve mensen. En Dagmar gaf me direct een goed gevoel, wat ik toch heel belangrijk vind bij zo een (voor mij) ingrijpende gebeurtenis. Ik ben iemand die zich ergens goed moet voelen, als de 'sfeer' niet goed voelt voel ik mij ook niet goed (hoogsensitief en ptss hé...).

Ivm de tattoo zelf: de pijn viel beter mee dan verwacht. Vooral omdat ik me heel erge pijnen had ingebeeld;) Want om nu te zeggend dat het niets was, dat zou toch ook gelogen zijn. Het valt vooral mee omdat de pijn stopt als de naald stopt. En de naald verplaatst zich dus de pijn ook. Maar ja, het doet wel pijn (laat je niets wijsmaken ;)).
De genezing valt ook heel goed mee. We zijn 5 dagen verder en mijn huid is al niet rood meer, ik heb zelfs al af en toe jeuk (goed teken). Ik ben dus allergisch aan gras en zon en crémes allerhande maar NIET aan tattoos :) Olé! Dat beloofd...ik droom al van deel 2 :)

Ik ben er nog steeds niet aan gewend, aan het idee en het zicht maar dat komt wel. Ik ben een trage en het is ook best ingrijpend hé!
Ik ben wel al heel happy en trots en dankbaar. Dikke kus aan Dagmar en familie.
Jullie maakten van deze stresserende, ingrijpende dag een mooie dag, merci!
En Dagmar: mijn strijkkralen* zien er nu zo veel beter uit op mijn rug ;)

My body is my journal, and my tattoos are my story.
-Johnny Depp-

Nog een fijne dankbare dinsdag,
liefs Els

* Ik maakte mijn ontwerp voor mijn tattoo met strijkkralen waar ik tussen borduurde. Toen Dagmar daar niet raar van opkeek wist ik dat het goed zat :)