Letterfretter

Dank

Vandaag ben ik dankbaar voor de geweldige boeken die afgelopen weken op mijn pad kwamen:

Stuk voor stuk parels. Een lach en een traan. Personages die onder je huid kruipen en een plaatsje in je hart verwerven.

Dank aan de schrijvers, de uitgevers en vooral dank aan de bib!
Mijn leeshonger is niet te betalen. Dus meestal lees ik eerst iets uit de bib en als ik verliefd word koop ik het. Ik vraag voor elke verjaardag boekenbonnen en heb steevast een lang verlanglijstje klaarliggen. Nu ook. En ik verjaar pas in april ;)

Boeken hebben me gemaakt tot wie ik ben. Werelden gingen voor mij open en ik groeide vanbinnen.
Waarvoor dank.

Bloemen van Karel voor mij, geef ik vandaag virtueel aan alle boeken-mensen!
Lees en heb lief!

Niemand kan je iets onthullen dat niet reeds
sluimert in de dageraad van je kennis.
-Kahlil Gibran-

Nog een fijne dankbare dinsdag!
Liefs Els

Vandaag is paars

De paden op, de lanen in

Vandaag zag ik de Kalmthoutse Heide voor het eerst in bloei. En het was mooi! Nog mooier dan anders:

Geluksvis!

Wolkenclub-weer!

#DingenDieFijnZijn :)

Liefde.

 

Het weer ging op en af, net iets vaker af. Maar het was mooi. Deed deugd.
Ik had me geen betere afsluiter van deze vermoeiende-terug-op-gang-komen-week kunnen wensen!
Voedsel voor ziel, ogen en lichaam. We kunnen er weer een week tegenaan.

Het gaat er niet om een ander mens te worden,
maar te worden wie je werkelijk bent
-Anselm Grün-

Nog een zalige zondag verder,
liefs Els

Chocolade met een popje

Kindereikes

Never grow up, it's a trap.
Oh wat ben ik op dat vlak goed bezig ;)

Neem nu kindereikes, ik ben daar dol op! Een opwijking :)
(Ik denk dat iedereen dat wel kent? Indien er iemand zou bestaan die dit genot nog niet kent, kijk even hierboven voor de link én nee, ik word niet gesponsord (jammer genoeg).)
Al van kindsbeen af ben ik er fan van en ik groei daar niet uit. Ik vind het lekker en spannend, ik kan daar zo happy van worden.
Er is maar één nadeel aan: in de zomer zijn er geen :(

Dus je kan je mijn vreugdedansje (midden in de supermarkt) voorstellen toen ik maandag een ei kreeg van Karel. Ik had ze nog niet zien liggen in het rek, wat een verrassing!

Het ei kan ik niet meer laten zien maar wel mijn speelgoedje:

Geweldig vind ik dat, niet enkel een aap maar ook een baby én bijhorende boom ;) Soms zitten er dingen in die je helemaal in elkaar moet steken of uitrollen of... Je begrijpt niet hoe ze dat allemaal in dat ei krijgen.
Moeilijke dingen moet Karel dan in elkaar steken én ik schud er ook altijd eerst mee. Het ei dat het volst klinkt is voor mij, het andere mag hij opeten ;)
Oh man, als ik het hier zo opschrijf begin ik mij bijna te schamen, bijna ;)
Een kinderhand is gauw gevuld zullen we maar zeggen...

De tofste komen (met een beurtrol) in de letterkast. Alle prinsessen wonen in de tuin, in mijn mos-kwekerijkes en de minder mooie kleef ik op geschenkjes.
De echt minder toffe (voor mij) gaan naar de kringwinkel.

Ik ben zo blij met mijn man die mij begrijpt en mij laat doen.
Wees altijd jezelf, als je het niet durft in de buitenwereld begin dan thuis.
En groei, groei, groei. Groei naar jezelf toe want je leeft je droom, niet vergeten.
Dus droom mooi, droom groots, droom klein.
Wat je aandacht geeft groeit en je klein ikje kan niet groot genoeg zijn.

Laten we er samen een lekker kinderlijke dag van maken.
Leven is spelen.

Ik doe alvast mijn best :)

Nog Kinder fans?

Bewerk de grond en plant vervolgens
het zaad van je ware natuur.
-Gobind Singh-

Nog een fijne opwijkende donderdag!
Dikke kus,
Els

Nieuwe start

Dankbaar zijn = Dingen die fijn zijn

Vandaag gaan veel kinderen, juffen en meesters én ik opnieuw aan de slag.
En hoe moeilijk, lastig, eng het soms ook mag zijn het is wel een nieuwe kans.
En nieuwe kansen zijn mooi én fijn.
Laten we er samen voor gaan!

Succes en veel plezier gewenst, wat je pad ook moge zijn.

Augustus u was mooi, moge september nog meer moois brengen!

Luister met je hart en niet met je oren.
En volg altijd, altijd je eigen weg.
-uit Tienduizend witte merries - Diane Lee Wilson-

Dikke kus,
Els

Hoofd leeg maken

Op de vélo

Op de vélo kan ik blijkbaar mijn hoofd goed leegmaken. Wat een geweldige ontdekking.
Op mijn gewone fiets lukt dat een beetje, op mijn koersfiets kei goed. Omdat alles nog nieuw en onwennig is denk ik. Het gaat ook iets sneller, dus je moet beter opletten. En op de duur ben je zo moe dat je niet meer kan denken, halleluja :)

Gisteren weer 30 km gereden, slechtere wegen dan vorige week dus meer afzien. Maar ik was voorzien hoor:

Vorige week had ik bleinen op mijn vingers, iets te hard in mijn stuur geknepen. Van de schrik :)

Een echte koersbroek, veel zachter voor mijn onderkant. Die wit met zwarte streepjes is mijn jurk. Zo ben ik dan weer, over die koerskleren gewoon een jurk aan. Iets minder echt maar alla. Een opwijking :) (We kochten inderdaad 'den Decatlon' leeg deze week.) En op mijn hoofd een helm. Toch best wel echt, als we snelheid buiten beschouwing laten ;)

Pauze met een drankje en een koekje.

En genoeg stoppen om van het moois te genieten en foto's te nemen.

Het was weer fijn, het deed weer deugd. En goed voor de lijn: het café waar we nadien iets gingen drinken en eten was gesloten :)

Momenteel is het mij iets te warm om buiten te komen. Maar binnen kan het ook gezellig zijn, in blogland bijvoorbeeld.
Ik duim dat jullie allemaal een rustige onweer-loze nacht mogen hebben!
En alvast een geweldige week gewenst, succes aan iedereen die opnieuw start.

Het doet pijn om te falen,
maar nog erger is het gevoel
het nooit te hebben geprobeerd.
-Theodore Roosevelt-

Liefs Els

Ik ben gehavend maar nog heel...

Kwetsbaar

Ik stel mij hier vaak kwetsbaar op, heel naakt en eerlijk. Dat is beangstigend.
Maar het helpt. Mij en anderen.
Ik krijg de mooiste, intiemste, trieste én blije mails. Weten dat ik help maakt dat ik die grens opnieuw wil oversteken...
Een opwijking ;)

Ik heb littekens, zichtbare en onzichtbare. De niet-zichtbare zijn de grootste, de diepste. Met stip op één staat mijn PTSS. Het is iets waar ik niet vaak over praat, behalve met Karel en in therapie. De mensen die mij kennen zijn het al beu gehoord (denk ik) en met onbekenden praat ik er al helemaal niet snel over. Schaamte?
Door er zo weinig over te praten speelt het, oppervlakkig, gezien geen grote rol in mijn leven waardoor ik het soms vergeet of zelf niet echt geloof. Als er dan dingen zijn die me niet lukken of me compleet afmatten voel ik me een zwakkeling. Zoals gisteren.

We gingen naar Boterhammen in het park. Karel had een dagje vrij, we namen een picknick mee en genoten volle bak van Tourist leMC (yes, eindelijk) en Guido Belcanto. Beide mannen zijn ontroerende, oprechte levenskunstenaars!
We aten, we lazen, keken naar de wolken, zongen mee, lieten een traantje...

 

We zaten, weg van de drukte, onder de bomen in het gras. En zagen dat het goed was. Flintertjes geluk werden gevangen. Fijn.

Daarna kochten we een helm voor mij. 
Daarna gingen we naar de bib.
Daarna was ik stik kapot. Hoofdpijn, spierpijn, tranen en een adem die hoog zitten, een hart dat te snel slaat en een hoofd dat niet meer denken kan...

Te veel.
Zoals zo vaak werd het me te veel. Te veel hoeft niet altijd te veel negatief te zijn. Soms is te veel fijn ook te veel.

En dan komt de teleurstelling, de schaamte, boosheid.
Het besef dat ik gehavend ben. Machteloos sta, nog steeds een slachtoffer ben op de één of andere manier.

Volgende week ga ik terug aan het werk. (20 uur per week.) Ik kijk er vol goesting naar uit! Maar vind het ook zwak van mijzelf: maar 20 uur. Karel werkt quasi het dubbele. En ik ga diegene zijn die stik kapot thuis komt. Meer dan 20 kan ik (nog) niet af. 'Ik lijk wel een lui wijf' klinkt het op mijn negatiefst.

Als ik eerlijk ben en mijzelf bekijk zoals ik bijvoorbeeld jou zou bekijken is 20 uur heel flink. Ik ben gehavend voor het leven, ik had op invaliditeit kunnen gaan en ik had kunnen leven van een uitkering. Maar ik koos er voor om de draad zo goed mogelijk weer op te nemen. Terug aan het werk te gaan en mijn centen zelf te verdienen. Als ik het zo bekijk is 20 uur veel. Namelijk 20 meer dan de 0 die ik had kunnen kiezen. En toch. Het is makkelijker om iemand anders door die bril te bekijken dan jezelf he. Voor mij toch.

Ik heb zo veel duwen in de richting van het negatieve gekregen en kies toch bewust voor het positieve, dat is toch ook flink he!? (Als ik nog maar denk aan mijzelf flink vinden schieten de tranen mij in de ogen. Het zal de regen zijn.)

Ik ben er nog niet, nog lang niet. En het lijkt me niet meer dan eerlijk om dat met jullie te delen.
Ik heb vrede met mijn nieuwe leven, mijn na-leven. Nu nog vrede met mijzelf. Daar komt dat mijzelf vergeven weer opduiken :)

Het leven, mijn leven, zit vol moois. Met geregeld een sprankel puur geluk. Gisteren sprankelde het zelfs vaak. Dat was mooi. Dank u Tourist, dank u Guido, dank u Karel, dank u wolken, dank u dansend kindje, dank u trotse fotograferende opa, dank u wuivende bomen,... U was mooi, u maakte het plaatje af!

Onderweg lasten we een plaspauze in. Stiekem ook wel een zin-in-een-ijsje-pauze :) Zo maar langs de kant van de autosnelweg, op een grauwe parking vallen er ook sprankels geluk te vangen.

Ik sta open, ik vang sprankels.
En probeer mijzelf te vergeven...

Herkenbaar?
Bedankt voor het 'luisteren'!

De kunst van het leven is thuis te zijn alsof men op reis is.
-Godfried Bomans-

Nog een fijne opwijkende donderdag,
liefs Els

Dankbare dinsdag

Dankbaar zijn in hart en ziel

Een stukje van de hemel

Het geluk te proeven van een wereld

perfect gestileerd als een

bladspiegel in evenwicht

verdwalen in melancholie

kopje ondergaan en bovenkomen

in een perfectie kopie

van de hemel in je hart

quasi gelijktijdig gelijkzijdig

een spiegel die blinkt zonder tranen.

Het geluk te proeven van een wereld

stilistisch als het oerbegin

niet geraakt door verwachting

geen tintelende teleurstelling

gewoon gebouwd op liefdevolle

herinnering.

Oh, het geluk.

Het lukt me soms, maar niet genoeg. Leven vanuit mijn hart. Mijn hoofd aan de kant.

Leven vol dankbaarheid en goesting. 

Want er is liefde, natuur, taal, muziek, aandacht,...

Er is veel zo veel maar er moet ruimte zijn.

Ruimte en stilte.

Geen remmingen, noch schaamte.

Gewoon zijn.

Ik probeer.

Soms lukt het me, schrijven wat er diep in mij huist, zonder criticus, zonder censor. Dan krijg je iets als bovenstaande.

In mijn zijn lukt het soms ook, een seconde ofzo. 

Mooie momenten.

Om te koesteren.

Ik blijf ze verzamelen.

If the only prayer you say in your life is THANK YOU

that would suffice.

-Meister Eckhart-

Fijne dankbare dinsdag,

liefs Els