Hoe k*t het is én blijft om slachtoffer te zijn.

Slachtoffer worden en blijven...

In de media gaat het vaak over de ellende die de slachtoffers van de aanslagen van 22/3 meemaakten en nog steeds meemaken. En dat is erg, dat breekt mijn hart. Wat nog erger is is dat ik dat zo hard herken...

Dat is niet erg omdat het over mij gaat maar dat is erg omdat het wil zeggen dat slachtoffers van verschillende feiten eenzelfde soort na-ellende meemaken. Het wil hoogst waarschijnlijk zeggen dat (quasi) alle slachtoffers dit meemaken. En dat is naast fout ook immens triest.

Na de tweede gewapende overval was ik zo kapot, was mijn leven zo om zeep en toen moest het in feite nog beginnen... Het jarenlange proces en alle vernederingen die er bij hoorden, de schadevergoeding die hoogst waarschijnlijk niet eens de kosten dekte, de slapeloze nachten, de zero privacy,... Dat alles was een tweede trauma an sich.

Dus naast het feit dat ik het heel erg vind voor de slachtoffers van de aanslagen vind ik het een schande dat slachtoffer na slachtoffer een tweede trauma oploopt door de behandeling door overheidsdiensten, verzekeringen, advocaten van tegenpartijen,... Dat gebeurt dagdagelijks, nu, hier in België.
Het wordt tijd dat daar ook eens naar gekeken wordt, iets aan gedaan wordt.

Ondertussen gaat het meestal best goed met mee. Je leert er met leven.
Je gaat anders leven en vaak ook beter.
Je gaat meer het leven leiden dat (nog wel) bij je past.

Zo ga ik nog naar optredens van mijn favoriete groepen. Met 2 biertjes in mijn keel (therapeutisch/kalmeermiddel) en sinds afgelopen weekend een koptelefoon op mijn hoofd. Super aanrader!

Waar ik bij het vorige optreden (met stoppen in mijn oren, dat wel al) quasi niets gezien heb omdat ik heel de tijd ademhalingsoefeningen moest doen om niet flauw te vallen/te hyperventileren ging het nu best vlot.
En ok, echt cool is dat niet, zo een ding op je hoofd. Zeker niet als je het ook ophoudt in de bar; maar het maakt wel dat ik het aankon. Dat telt toch!? Ik moet ook zeggen dat niemand me raar aankeek maar dat had ik kunnen weten want de mensen in de hardcore wereld zijn meestal heel lief en open-minded.

Laatst ging ik nog eens op restaurant met Karel en moesten we vroegtijdig door omdat ik door de drukte en het lawaai een aanval kreeg. Dat eindigt dan in tranen en een heel groot schuld- en schaamtegevoel.
Misschien moet ik op restaurant dan ook maar die koptelefoon opzetten? (Hoewel ik eerlijk gezegd vrees dat ik daar meer rare blikken zou krijgen.)

Weet je, het is waar, slachtoffer ben je en blijf je. Maar je kan er met leren leven. Jammer genoeg is het ook iets dat op en af gaat (bij mij toch). Dus een volgende keer gaat het misschien niet zo goed maar dan heb ik toch deze goede keer om op terug te kijken. En ik wil dat elk slachtoffer dat weet: het gaat op en af maar ups komen er telkens weer hoor. Ik heb ondertussen al 9 jaar ervaring dus ik weet waar ik het over heb :)

Ik zou ook zo graag willen dat er voor eens en voor altijd iets verandert voor slachtoffers. Dat er meer begrip en aandacht komt. Dat we met ons allen proberen te voorkomen dat ze een tweede trauma oplopen.

Dank u Karel voor de foto van Madball en mijn koptelefoon ;

Times are changing for the worse
Gotta keep a positive outlook
Growing up in such violent times
Have some faith and you'll get by
-Madball-


Maak er nog een liefdevolle, klimaat-liefhebbende, opwijkende donderdag van!
Liefs Els 

Seksueel geweld

Verkrachting

Ik weet niet in wat voor een wereld we volgend jaar gaan leven…

En soms maakt dat mij bang.

Maar het maakt mij ook strijdvaardig.

Het maakt dat ik dit met jullie wil delen bijvoorbeeld.

Mijn Jezuscomplex hé….Noem het een opwijking.

Verkrachting, seksueel geweld, geweld tegen vrouwen….

Vaker en vaker komt het mijn wereld binnen. Tijdens de verkiezingen in Amerika, in een Europese enquête, in de weekendkranten, in de Opzij,... En nee, het is niet enkel een probleem aan de andere kant van de wereld (India ofzo) het is ook een dik probleem dichter bij huis.

Ik heb hier geen verstand van, ken geen cijfers en statistieken. Maar ik weet wel dat het een taboe-onderwerp is, waar schaamte rond heerst. Taboes verdwijnen pas als we ze aan het licht brengen. En ik wil graag dat geen enkel slachtoffer, van wat voor geweld ook, van welk geslacht of ras dan ook, zich schaamt. 

Dus enkele gedachtenflarden:

 

-'Poging tot' aanranding bestaat niet in het strafwetboek. Zodra er iets gebeurt is het gewoon aanranding Punt. (Ik deed Criminologie, weet je nog wel ;))

-Nee is nee.

-Kleedkamerpraat is niet ok, niet alle mannen praten zo/denken zo. De grote meerderheid van de mannen is niet zo/denkt niet zo. Jammer genoeg hebben de domste mannen de grootste mond dus horen we hen. En niet de brave meerderheid die op deze manier mede beledigd wordt.

-We moeten onze zonen, broers, neefjes,... tonen dat het niet ok is, niet stoer is, niet grappig is.

-Vrouwen moeten dit niet tolereren of afdoen als onschuldig gegrap of iets in die trant.

-Het kan iedereen overkomen, niet alleen ‘dat soort meisje/vrouw’, dus vrouwen die in een enquête zeggen dat seks zonder toestemming soms ok is (als bvb de vrouw dronken is) jullie zijn fout! Zo fout! Het kan jullie ook gebeuren!

-Slachtoffers die zich schuldig voelen moeten weten dat ze geen schuld hebben, niets en nooit. Het enige dat ze fout doen is zich achteraf schuldig voelen.

-Het is ok om nee te zeggen. Altijd, in welke situatie ook, tegen wie dan ook (eerste date, na 20 jaar huwelijk, tegen je baas op een feestje, dronken op een fuif,….).

-Praat er over. Over de grote dingen, maar ook over de kleine. Die  dingen die we maar al te vaak voor lief nemen omdat we het ondertussen al gewoon zijn, er bij nemen.

Zwaar onderwerp zo vroeg op de ochtend maar het moest me van mijn hart. (En seffens ga ik weer werken dus vandaar zo vroeg ;)) Ik heb geen remedie, geen middel, geen medicijn. Ik heb enkel een hart dat bloedt en een buik die schreeuwt om iets te doen. Bij deze...

Ik hoor en lees meer en meer over intolerantie, (seksueel) geweld, discriminatie, bedreiging,… In Amerika maar ook hier. Onverdraagzaamheid ten opzichte van vrouwen, zwarten, intellectuelen, LBGTQ's, Joden, ... Laten wij, blogmadammen, verder doen met het goede voorbeeld stellen. Ik weet dat jullie allemaal al vol liefde zitten maar we gaan die liefde echt moeten gaan bundelen, tonen, verspreiden…. Ik wil niet bang zijn, in angst leven. Dus daarom wil ik niet zwijgen, wil ik niet doen alsof er niets aan de hand is. Ik praat, deel, verspreid. De wereld is mooi, laten we hem samen nog mooier maken.

Dit liedje 'Ritual van Downset' is het bewijs dat er wel goede, moedige mannen bestaan. En dat al in 1994 ! (Het bewijst ook wat ik al eens zei over mijn muzieksmaak ;))

Niets vermindert angst sneller dan actie.
-Walter Anderson-

Nog een fijne opwijkende donderdag Lieverds, laat jullie moedige hart spreken! 

Els

It's these words and music...

...that keeps me living keeps me breathing.

Ik luister naar hardcore muziek, al meer dan 20 jaar, noem het een opwijking.
Toen ik voor het eerst met die muziek in aanraking kwam werd ik op slag verliefd.
Het voelde als thuiskomen. Ik ging naar optredens en festivals, ik kocht cd's en bandshirts. Mijn vriendjes en gewone vrienden kwamen quasi allemaal uit de hardcore. Het was mijn leven.

Toen leerde ik Karel kennen, die niets met die muziek had. Ik heb dus ferm getwijfeld of hij wel de ware kon zijn ;) Ondertussen heb ik hem bekeerd en gaan we samen naar optredens en festivals, zoals afgelopen zaterdag.

Het is helemaal mijn ding, nog steeds. Hoewel het er met mij ptts niet makkelijker op wordt... Dat maakt ook dat ik op die momenten meer in mijn hoofd ga zitten en begin te piekeren.
Ik besefte dat ik me niet echt thuis voelde, op dat festival. Iedereen leek zo veel cooler en knapper en grotere fan en stoerder en... Onzekere Els had even de overhand. Het Imposter Syndroom, weet je wel...
Vlak daarna besefte ik waar het probleem zat: niet bij Els die bij een bakker werkt, maar één tattoo heeft, niet meer wekelijks naar optredens gaat,... allemaal niet echt stoere dingen. Nee, het probleem lag niet in het niet behalen van de 'norm'. Nee, het probleem lag bij mijzelf. Again ;)

Wie of wat kan je ergens thuis laten voelen???
Dat kan alleen jij zelf!
Eye-opener van formaat, van mijzelf aan mijzelf. Mooi vroeg Sinterklaasgeschenk ;)
Enne, wat las ik gisteren in het boek van dE Leesclub? "Je kan je pas thuis voelen in de wereld als je je thuis voelt in je vel". Geweldig boek, geweldige timing! (Mee doen met onze leesclub kan volgende week, hier.)

Over de 'norm' gesproken, die is er niet in het hardcore milieu. Dat is juist het mooie. Het is een kleine, warme, tolerante, open-minded, liefdevolle, wereld.
Waar iedereen welkom is, geen hypes of dresscodes gelden.
Er gaat geen optreden voorbij of er wordt wel gepleit voor liefde, tegen Trump, voor gelijkheid, voor mensenrechten, voor dierenrechten, tegen geweld...
Hoewel de mensen en de muziek iets stoerder ogen en het dansen in de 'pit' er best hevig aan toe gaat is het altijd de bedoeling voorzichtig te zijn, elkaar te helpen en met respect te behandelen.

Maandag tijdens de yogales besefte ik dat de hardcore-wereld en de yoga-wereld veel gemeen hebben. Beiden hebben het over gelijkheid (unity), liefde en samenhorigheid.

Ik hang dus niet aan elkaar van tegenstrijdigheden. Alles wat deel van mij uitmaakt of waar ik deel van uitmaak heeft op de één of de andere manier verbinding met elkaar. Het zijn varianten van dezelfde eerlijke, oprechte, no-nonsense, liefdevolle, bewuste manier van leven die ik (probeer) te leven.

Oh wat hou ik er van als dingen zo mooi blijken te passen. Inzichten die samenvallen, boeken die op het juiste moment voorbijkomen en woorden die blijven hangen.

Al voel ik me niet altijd helemaal thuis in de wereld, in mijn vel, ik hou wel van die wereld. Nu dat vel nog ;)
Ik werk aan mijzelf en dat is een begin...

Het diepste niveau van communicatie is geen communicatie
maar verbinding, zonder woorden, zonder vorm.
-Thomas Merton-

Nog een fijne opwijkende donderdag lieverds,
enne: het is nooit te laat om hardcore in je leven toe te laten! Of yoga ;)
Liefs Els