Bang, beleefd en waar blijft boos!?

Ik ben een meisje met een fietsmand...

Ik ben vaak bang, ik leef elke dag met angst. Al kies ik nog zo vaak voor liefde, angst is er sinds mijn 'leven na' altijd.
Ik wil al jaren eens alleen een boswandeling maken, één zijn met de natuur, maar ik durf niet. Ik ga wel alleen fietsen. Want op de fiets ben je veilig. Zeker met een fietsmand met bloemen, mensen glimlachen je toe als je zo rondrijdt.
Je bent veilig. Denk je. Dacht ik...

Alsof de wereld nog niet kut genoeg was kwam daar nog wat extra gitzwarte ellende bij. #Julie. Ellende die had kunnen worden voorkomen. 
Dat het gerecht niet echt goed werkt weet ik uit eerste hand.
Dat seksueel geweld niet serieus genomen wordt wist ik ook al lang.
En dan krijg je dit.
Daarom zit ik dagen later nog altijd met tranen in mijn ogen.
Ben ik bang, nog banger.
Ben ik beleefd, nog altijd, te veel.
Ben ik eindelijk boos. Ja, eindelijk.
(Mijn therapeut zal blij zijn ;) )

Want dat is wat meisjes/vrouwen echt fout doen in heel de seksueel geweld/#metoo-miserie: wij zijn te beleefd.

Wij worden niet boos als een collega een foute opmerking maakt die zogezegd om te lachen is, wij worden niet boos als een klant ons eens goed vastpakt (ik werk bij een bakker hé..), wij worden niet boos als we als klein meisje een vieze oude nonkel een kus moeten geven (of we worden wel boos maar krijgen daar straf voor), wij worden niet boos als we op een fuif dronken met een jongen mee naar buiten gaan om cd's uit zijn auto te halen (hij is dj, in de jaren '90 waren cd's normaal;)) en hij ons plots bespringt want ja, we zijn wel zelf mee naar buiten gegaan,...
Wij worden geleerd om niet boos te zijn, 'ge zijt zo schoon als ge lacht'.
Wij worden geleerd om beleefd te zijn.

Wij worden niet geleerd dat ons lichaam ons eigen bezit is.
Wij worden niet geleerd grenzen te kiezen, om die te stellen en te verdedigen.
(Echt, geloof me, ook jij niet. Denk maar eens goed na. Al klinkt het super evident.)
Wij worden niet geleerd nee te zeggen.

En als we pijn worden gedaan, op welke manier dan ook: met woorden, met daden, met ultieme daden dan denken we dat het onze eigen schuld is. Onze eigen fout. Dat wij niet goed bezig waren. En we schamen ons. We zwijgen.
Doen alsof het wel mee valt.
Maar het valt niet mee, het valt dik tegen.
Nu en later. De pijn blijft, de schaamte ook.

Dat doen wij fout.
Meer niet.
Al is dat best veel.

Tijd voor verandering?
#ikbenboos

Ik ben boos!
Jij ook?

Ik ga nog eens wijzen op dit geweldige liedje.
En dit ligt er klaar op mijn nachtkastje: Fonkelend van woede.

#ikbenboos en dat voelt goed.

Mijn oprechte deelneming aan alle slachtoffers en nabestaanden.


''Sommige regels zijn niets anders dan oude gewoonten die mensen niet durven te veranderen.''
-Therese Anne Fowler-

Wees eens boos,
noem het een opwijking, 
liefs Els

Hoe k*t het is én blijft om slachtoffer te zijn.

Slachtoffer worden en blijven...

In de media gaat het vaak over de ellende die de slachtoffers van de aanslagen van 22/3 meemaakten en nog steeds meemaken. En dat is erg, dat breekt mijn hart. Wat nog erger is is dat ik dat zo hard herken...

Dat is niet erg omdat het over mij gaat maar dat is erg omdat het wil zeggen dat slachtoffers van verschillende feiten eenzelfde soort na-ellende meemaken. Het wil hoogst waarschijnlijk zeggen dat (quasi) alle slachtoffers dit meemaken. En dat is naast fout ook immens triest.

Na de tweede gewapende overval was ik zo kapot, was mijn leven zo om zeep en toen moest het in feite nog beginnen... Het jarenlange proces en alle vernederingen die er bij hoorden, de schadevergoeding die hoogst waarschijnlijk niet eens de kosten dekte, de slapeloze nachten, de zero privacy,... Dat alles was een tweede trauma an sich.

Dus naast het feit dat ik het heel erg vind voor de slachtoffers van de aanslagen vind ik het een schande dat slachtoffer na slachtoffer een tweede trauma oploopt door de behandeling door overheidsdiensten, verzekeringen, advocaten van tegenpartijen,... Dat gebeurt dagdagelijks, nu, hier in België.
Het wordt tijd dat daar ook eens naar gekeken wordt, iets aan gedaan wordt.

Ondertussen gaat het meestal best goed met mee. Je leert er met leven.
Je gaat anders leven en vaak ook beter.
Je gaat meer het leven leiden dat (nog wel) bij je past.

Zo ga ik nog naar optredens van mijn favoriete groepen. Met 2 biertjes in mijn keel (therapeutisch/kalmeermiddel) en sinds afgelopen weekend een koptelefoon op mijn hoofd. Super aanrader!

Waar ik bij het vorige optreden (met stoppen in mijn oren, dat wel al) quasi niets gezien heb omdat ik heel de tijd ademhalingsoefeningen moest doen om niet flauw te vallen/te hyperventileren ging het nu best vlot.
En ok, echt cool is dat niet, zo een ding op je hoofd. Zeker niet als je het ook ophoudt in de bar; maar het maakt wel dat ik het aankon. Dat telt toch!? Ik moet ook zeggen dat niemand me raar aankeek maar dat had ik kunnen weten want de mensen in de hardcore wereld zijn meestal heel lief en open-minded.

Laatst ging ik nog eens op restaurant met Karel en moesten we vroegtijdig door omdat ik door de drukte en het lawaai een aanval kreeg. Dat eindigt dan in tranen en een heel groot schuld- en schaamtegevoel.
Misschien moet ik op restaurant dan ook maar die koptelefoon opzetten? (Hoewel ik eerlijk gezegd vrees dat ik daar meer rare blikken zou krijgen.)

Weet je, het is waar, slachtoffer ben je en blijf je. Maar je kan er met leren leven. Jammer genoeg is het ook iets dat op en af gaat (bij mij toch). Dus een volgende keer gaat het misschien niet zo goed maar dan heb ik toch deze goede keer om op terug te kijken. En ik wil dat elk slachtoffer dat weet: het gaat op en af maar ups komen er telkens weer hoor. Ik heb ondertussen al 9 jaar ervaring dus ik weet waar ik het over heb :)

Ik zou ook zo graag willen dat er voor eens en voor altijd iets verandert voor slachtoffers. Dat er meer begrip en aandacht komt. Dat we met ons allen proberen te voorkomen dat ze een tweede trauma oplopen.

Dank u Karel voor de foto van Madball en mijn koptelefoon ;

Times are changing for the worse
Gotta keep a positive outlook
Growing up in such violent times
Have some faith and you'll get by
-Madball-


Maak er nog een liefdevolle, klimaat-liefhebbende, opwijkende donderdag van!
Liefs Els