Kamiel

Een nieuwe huisgenoot.

Na het verlies van Sieriel waren we best lang heel verdrietig. Eigenlijk missen we hem nog steeds hard. Caries leek ook eenzaam. Ze deden alles samen: eten, spelen, slapen. 

 

Dus begonnen we stilletjes aan uit te kijken naar een nieuwe vriend voor haar. Die vonden we (wederom) bij VZW Allemaal Poezen. Kamiel, een kater van iets meer dan een jaar. 

 

Wij zijn dol op hem, hij op ons (denken we) maar Caries wil niet van hem weten. Ze blaast en gromt en slaat naar hem. Ze wil ook niet eten als hij in de buurt is. Dus eet ze buiten en zit ze ook de hele dag buiten. Aangezien hij nog binnen moet blijven is ze daar 'veilig'. Geen idee hoe we dat eet-probleem moeten oplossen als hij ook buiten mag... 

Oh, ik had zo graag gehad dat ze vrienden werden. Misschien niet zo innig als Caries en Sieriel maar toch een beetje. Misschien komt het nog? Tips?

 

Ondertussen lees ik Tien stappen naar Nanette. Aanrader. Heeft iemand die show gezien? Benieuwd naar maar wij hebben geen Netflix dus...

 

There is no embarrassement in failure beacuse trying is winning.

-Jameela Jamil-

 

Nog een fijne Dankbare Dinsdag! 

Liefs Els

 

 

Kweken

Opwijkende donderdag!

Deze week werd ik nog eens op een 'leugen' betrapt. Ik had het over hoe goed de regen is voor onze tuin, toen vroeg mijn gesprekspartner: "Oh, heb jij dan een tuin? ". Nee dus. Ik zeg dat wel altijd en aanzie het ook zo maar een 'tuin' hebben wij niet. Wij hebben een koertje en op die koer staan heel veel potten met bloemen en kruiden en groenten. We hebben twee opengebroken stukjes, die we vorig jaar nog groter hebben gemaakt. We hebben daarin een boom die zichzelf een paar jaar geleden daar genesteld heeft, ik denk een es. Hij is al 3 keer zo hoog als ik, of nog groter. Er groeien ook bloemen en struiken en het graf van onze kater Sieriel is er. 

 

Dat alles maakt dat wij er amper plaats hebben :) Maar de poezen, vogels, bijen, vlinders wél. En dat is het belangrijkste. Ik kweek al jaren alles dat we eten in potten (gelukkig, aangezien we in pfos land blijken te wonen). 

Dit is de oogst van vandaag. Ik heb ze al gevuld in de oven klaargemaakt. Zin in vanavond :)

Mijn  paprika's dit jaar zijn kei groot aan één van mijn planten. De andere plant maakt er altijd half rotte en de derde plant maakt er kleintjes. Ik ben echt reuze blij met mijn oogst! Ik heb 2 keer moeten zaaien en de plantjes die er uit kwamen waren klein en schriel. Ik had dus nooit zo een grote paprika's verwacht. (Het warme weer deed ook veel denk ik.)

 

Ik zaai gewoon zaad uit paprika's die ik zelf heb gekweekt én die ik in de supermarkt kocht. In theorie kan dit niet maar in de praktijk dus wel. Noem het een opwijking maar zo een soort uitdagingen, daar hou ik van :)

 

Zaai jij? En in potten of een serre of volle grond? En wat heb je al kunnen oogsten? Benieuwd!

 

Ondertussen heb ik net Trio gelezen (een beetje zoals Rooney's Normal People) en ik bestelde Heartstopper 1 (beter laat dan nooit) omdat ik zo dol was op Liefdeloos! Wat lees jij nu? Fijne dag nog.

 

 

Wherever you go becomes a part of you somehow. -Anita Desai-

 

Liefs,

Els 

Dankbaar

Joepie!

Hoera, het heeft geregend! Wie had ooit gedacht dat we daar zo blij om zouden zijn? Regen voor de tuin, regen voor de regentonnen; we kunnen er weer even tegen!

 

 

Ik word echt bang van het weer tegenwoordig. Afgelopen zomer was eng: droog en warm. Van de stijgende elektriciteitsprijs krijg ik ook maagpijn:(

 

Gelukkig zijn er nog dingen die fijn zijn: Jeroen Krabbé op zoek naar Frida bijvoorbeeld! Heb de eerste aflevering al gezien en ik vond ze geweldig!

 

Op BBC kijken we naar Shetland, het laatste seizoen met Perez. Ik hoop dat Tosh de serie mag verder zetten!

 

Zondag is het terug Brommer op zee! Hoera! 

 

En ik geniet momenteel van Trio, mooi boek.  

 

 

Al lopend verbeter je het pad.

-Robert Moor-

 

 

Nog een fijne #dankbaredinsdag!

 

Liefs,

Els

 

dE LeeSclub las:

dE LeeSclub las: Zwanendrifters

Hoera, een week later dan gepland maar hier zijn we weer: samen rond een boek! In dit geval de prachtige graphic novel Zwanendrifters. Thee en koekjes klaar? In mijn geval: rode biet, sinaasappel, gember thee; klinkt vies maar is echt lekker (souvenir uit Engeland). 

 

Eerst nog even over ons volgende boek. Dat bespreken we (normaal gezien) hier samen op donderdag 13 oktober. 

 

 

Het wordt Ooit waren er wolven. Omdat ik een wolvenmeisje ben maar ook omdat het boek doet denken aan Where the crawdads sing: een moedige vrouwelijke hoofdpersoon, prachtige natuur, een moord, liefde, eenzaamheid, trauma,... Geweldig boek! Heb jij trouwens Delia Owens al gelezen (nu te koop voor maar 10 euro)? De film al gezien (staat op mijn to do lijstje)? McConaghy ken je misschien van het indrukwekkende Vlucht. Wat een vrouw, wat een schrijver. Een ferme opwijker ;)

 

Maar vandaag hebben we het over Zwanendrifters. Mooi hé! Voor ik graphic novels ging lezen had ik nooit gedacht dat daar zo veel gevoel en emotie in kon zitten als in een roman. Vaak zit er zelfs meer diepgang in, doordat beelden meer raken denk ik. Ik heb het wel moeten leren, ze lezen, ik ben een snellezer en van Karel leerde ik om traag en rustig te genieten van elke prent, elke pagina. Het is een beetje als een goede film of serie kijken: je gaat er makkelijker helemaal in op dan in een leesboek. Hoe was het voor jou, de leeservaring? Wat is jouw mening over het boek? Ik hoor het graag!

 

Mijn recensie:

 

 

Ik ben een boekenmens. Lees-boeken. Maar dankzij mijn man ben ik ook een strip-boekenmens geworden, voornamelijk graphic novels. Zij hebben, door de combinatie van woord en beeld, vaak de gave om me nog harder te raken dan een boek dat enkel uit tekst bestaat. Als het goed zit komt zo een verhaal nog meer binnen.

 

En Zwanendrifters zit goed. Wat de cover belooft: schoonheid, poëzie, natuur, ontroering en een boeiende hoofdpersoon (het kleine meisje Bettie) maakt het verhaal waar. Daarnaast bevat het ook een belangrijke mate van donkerte. Letterlijk (soms een donker kleurgebruik) én figuurlijk (de thematiek). Op een bepaalde manier doet het me aan de serie Mare of Easttown denken, en dat is een compliment. Drachman bedankt Judith Vanistendael voor haar begeleiding. Als ik op dit prachtig debuut mag voortgaan dan wacht haar een even grote carrière.

 

Zwanendrifters vertelt het verhaal van Bettie die opgroeit zonder moeder, met een bierdrinkende vader en een oudere broer die in aanraking komt met de politie. En hoewel dat hard en zwaar is hangt er ook een sprookjesachtige sluier overheen het verhaal. De frêle tekeningen (vaak kleine schilderijtjes die je wil uitknippen en ophangen) hebben een fragiele schoonheid die raakt en ontroert. Soms heel klein, zonder kader, dan weer paginavullend, met niet veel tekst maar wel veel boodschap.

 

Er zijn boeken (en series) die bijna pijn doen om te bekijken, en toch kan je je ogen er niet vanaf houden. Ze roeren je tot tranen toe. Zwanendrifters dus. Oh, wat duim ik voor Bettie aan de overkant. En wat kijk ik vol goesting uit naar een volgende Dido Drachman. 

 

 

 

 

Bedankt voor het, wederom, meelezen! 

 

There are two ways of spreading light: to be the candle or the mirror that reflects it. 

-Edith Wharton-

 

 

Tot een volgende keer, lees ze,

Els

Back to work

Vandaag vlieg ik er terug in

Altijd even wennen om na een maand weer te gaan werken. Ik probeer dan ook altijd het vakantiegevoel en de rust in mijn hoofd lang vast te houden maar meestal is die op dag 1 weeral verdwenen. Normaal zeker? Benieuwd hoe lang het vandaag duurt...

Na Engeland was ik nog niet echt rustig. Dat we afgelopen weekend nog 3 dagen naar Zwitserland gingen speelde wel een rol. Weeral iets engs ;) Weeral 'voorangst'...

Maar ik heb mijn best gedaan in verband met 'voorpret'.

Onze Engeland vakantie was al betaald in 2019, we hebben ze 2 jaar mogen opschuiven. Dus was er nog vakantiebudget. Vroeger reden we door het prachtige Zwitserland richting Italië, we droomden er al jaren van om er nog eens eventjes te zijn. Toen bleek dat Nahko er zaterdag optrad (zijn muziek sleurde me door de pandemie) en zeiden we voor de grap: we gaan er gewoon naartoe. Dat was in juni en leek veel te wild voor ons. Maar we deden het toch. En het was magisch mooi!

 

 

Een klein, alternatief festival. 1 weitje. 1 voorprogramma, dan het hoofdprogramma. 2 tentjes met eten, 2 met drankjes. Allemaal lokaal en vegan. Ieder zat op zijn eigen dekentje. Voor ons het kleine podium, versierd met bloemen en dromenvangers. Achter ons de ondergaande zon, daarna boven ons de sterren. Magie!

En nu ben ik nog steeds rustig én ook wat hyper. Van geluk, stressy omdat ik terug aan het werk moet én... we zijn bezig met de adoptie van een nieuwe man voor onze kattin Caries!

Veel om dankbaar voor te zijn op deze Dankbare Dinsdag!

Ondertussen lees ik het prachtige Tot in de hemel.

 

I believe in the good things comin', comin', comin', comin'.

-Nahko-

 

Tot donderdag, tot dE LeeSclub,

Els

 

 

 

Luikjes die opengaan

Heb jij dat ook?

Heb jij dat ook, dat je iemand iets hoort zeggen en denkt: Ja, zo is het, waarom dacht ik dat zelf nooit!? Wel, dat had ik een paar maal bij Lieke Marsman in Zomergasten. 

Ik ben een angstige doemdenker. Mijn ptss heeft daar niet zo positief aan bij gedragen. Toen we begin augustus 5 dagen naar Engeland gingen deed ik dan ook bijna in mijn broek. Het was 3 jaar geleden dat we 'echt' op reis gingen. Ondertussen was er Brexit, hadden we een reispas nodig, is er nog steeds een pandemie,... Maar, zoals Karel al voorspelde was het een zeer fijne (niet enge) reis. 

Laatst las ik dat elke reis uit 3 delen bestaat: de voorpret, de reis zelf en de napret (mooie herinneringen). Deel één heb ik dus nooit. Bij mij is het 'voorangst' :) Wat maakt dat ik dus een derde van mijn reis 'mis'.

Het is ook niet enkel voorangst. Ik heb ook een beetje de schrik om te hoge verwachtingen te hebben, zodat het alleen maar kan tegenslagen.

Aan die angst werk ik, in therapie en door dingen waar ik bang voor ben toch te doen.

Lieke leerde me dat hoge verwachtingen hebben goed is. Ja, het kan tegenvallen, maar wat dan nog. Leg de lat gewoon hoog, qua verwachtingen. (Dan is je deel één alvast wél fijn.) Ik hoorde het haar zeggen en het klikte in mijn hoofd: Oh ja, zo kan het ook! Geen idee of ik zo kan omdenken maar ik ga het in ieder geval proberen. 

Herken jij dit? Die voorangst?

Heeft er wel eens een uitspraak van iemand geklikt in jouw hoofd? En volgde er toen een omslag?

 

Deze week lees ik in spoedtempo Traumasporen.  Die heb ik al maanden liggen en wil ik uit hebben voor Bessel zondag in Zomergasten aanschuift. Als dat lezen te zwaar wordt geniet ik verder van het derde (jammer genoeg laatste) deel van de Montagues; geweldig!

Wat lees jij nu?

 

dE LeeSclub stellen we een weekje uit wegens Karel zijn extra vakantie.  

 

 

The thing you fear the most, has no power. Your fear of it is what has the power. Facing the truth, really will set you free. -Oprah Winfrey-

Een fijne week gewenst,

Els

 

 

Hier ben ik weer

Een tussendoortje.

Goedemiddag allemaal! Wat was me dat afgelopen weken!? Warm, warm, warm! Karel en ik zijn het gelukkig gewoon van mijn werk om vroeg op te staan dus dat deden we tijdens onze vakantie samen ook. Met vroeg bedoel ik 4 uur :) Dan hadden we tijd genoeg om leuke dingen te doen voor de grootste hitte, was het nog kalm op de weg en waren we overal als eerste of alleen. 

 

Sinds gisteren is hij terug aan het werk, 3 dagen deze week en 3 dagen volgende week. Daarna zijn we  weer samen thuis, tot we beide weer beginnen werken op dinsdag 30 augustus. We hebben nog wat om naar uit te kijken! Maar ook al veel moois om op terug te kijken.

 

Enkele hoogtepunten:

-in de river Derwent zwemmen, met grazende schapen die naast ons water komen drinken 

-een hert zien in Wéris

-een half uur lang een hond hebben

-lezen onder ontelbaar veel bomen

-om 7 uur 's ochtends pootjebaden in de Zoutelande zee

-Lieke Marsman in Zomergasten

-na uren wandelen zelf gesmeerde boterhammen eten op een bankje

-gelukkige mensen tijdens de Pride Parade in Antwerpen 

-voor het eerst Eggs Benedict eten (zonder spek!)

-op de stappenteller zien dat we meer dan 16 000 stappen hebben gezet

-...

 

We waren samen, vaak alleen met ons twee.

We lazen, wandelden, babbelden, zwommen, aten, dronken, luierden,...

 

Het was goed.

Genoeg.

 

En hoe was jouw warme periode?

 

Momenteel lees ik: Portret van de zomer.

En jij?  

 

 

Op het moment dat je je verbonden voelt met de natuur, voel je je niet verdwaald of eenzaam.

-Angélique Heijligers-

Tot binnenkort,

Els