Moedig zijn, wat is dat?
Ik wil ten alle tijden moedig zijn, met niet laten leiden door mijn angst. Noem het een opwijking, of is het ook een afwijking?Christine Blasey Ford is moedig, Kavanaugh een lafbek. Dat is duidelijk; een man zijn (toekomstige) functie waardig laat zich niet zo gaan tijdens een 'sollicitatie'.
Ergens ben ik Kavanaugh wel dankbaar, hij (en heel het proces/gedoe) toont aan heel de wereld nog eens heel duidelijk waarom het voor vrouwen niet evident is om met hun metoo-verhaal naar buiten te komen.
Dat maakt me boos en triest en zenuwachtig.
Ik begin me meer en meer 'verplicht' te voelen om niet enkel met mijn verhaal naar buiten te komen (wat ik hier al deed) maar ook om namen te noemen. Maar dat doe ik niet, dat durf ik niet. Dus dat maakt me een lafbek?
Lang heb ik de naam niet geweten, het was 'de nonkel'. Op moedige dagen zocht ik wel eens online, nooit iets te vinden (ik zit niet op Facebook ofzo). Tot enkele maanden geleden. Ik weet nu waar hij werkt, woont, dat hij opnieuw gehuwd is en dat zijn dochters hem al kleinkinderen schonken...
Maar ik was toen 15, nu 39. Hij was ergens in de 40, dus nu ergens in de 60. Natuurlijk bestaat er geen verjaringstermijn voor de shit die iemand je aandoet, die draag je eeuwig met je mee. Maar op vele dagen denk ik er niet aan, en de dagen dat ik er aan denk voel ik me rot slecht (zoals nu). Dus voor mijzelf en niet voor hem wil het het laten rusten. Ik mag er niet aan denken om hem terug te zien.
Alle commentaren van oude witte mannen over studentengedoe en kleedkamerpraat ben ik ook al ferm beu. Wat mannen vrouwen ongewenst aandoen is nooit ok. Begrepen Adriaan van Dis, Youp van 't Hek en zo vele anderen!? Wij dragen dat levenslang met ons mee. Iets wat voor de één 'onschuldig tienergedrag' is en wat hij/zij zich de dag nadien al niet meer herinnert blijft voor iemand anders een levenslang litteken...
Ik heb het dan niets eens over de man die regelmatig in de buurt van onze lagere school zat te masturberen in zijn auto, niet over de potloodventer aan het bos waar wij op weg naar huis langs moesten fietsen, de man in het zwembad die zijn lul uit zijn zwembroek liet hangen toen ik en mijn 13-jarig nichtje naast hem zaten, de mede-speelpleinwerker die me vroeg even mee naar buiten te gaan, op een fuif, wat cd's in zijn auto te gaan halen maar die andere plannen had (waarop een andere jongen die buiten stond te roken dat zag en me kwam bevrijden) of de man die na het werk bier kwam halen in mijn benzinestation en voor een camionette vol lachende collega's zijn lul uit zijn broek liet hangen. Ik heb het dan niet over de jongen die geen nee kon horen en zichzelf voor mijn neus bevredigde uit frustratie.
Daar heb ik het allemaal niet over. Over die 'onschuldige' feiten.
Ik heb het enkel en alleen over die paar minuten dat ik niet kon weten dat die aanranding een aanranding ging blijven maar waarin ik er ten volle van overtuigd was dat ik verkracht ging worden. Want dat is het ergste: machteloos zijn en niet weten wat er gaat volgen. Dat bezorgt je decennia later nog aanvallen van paniek.
En dat zijn maar een paar van mijn verhalen en er zijn miljoenen vrouwen die ook zo veel verhalen hebben. Wij vrouwen zijn niet zielig, onverdraagzaam, flauw of hysterisch. Wij zijn moedig en flink en doorzetters en heel verdraagzame mensen (anders liepen er al heel wat lul-loze mannen rond).
Mede danzij de hulp van heel wat lieve, zachte, begripvolle, geduldige mannen.
En zo kwam ik er ook heel wat tegen.
Want ondanks mijn slechte ervaringen ging ik wel op zoek naar andere ervaringen. En die kreeg ik. Ik kuste meer jongens dan ik vingers heb, veeeel meer. En die jongens (zelf nog tieners) die begrepen toen heel goed dat ik wel a wilde maar niet b. Ik kon met hen in een bed liggen zonder angst dat ze één van mijn grenzen gingen overschrijden. Zo heb ik er veel gehad (jongens én grenzen). Daarom dikke dank u wel en proficiat jongens (mannen nu)! Jullie zijn blijkbaar van een speciale soort (als ik tegenwoordig de commentaren hoor).
En duizendmaal dank aan mijn allerliefste Karel die al deze verhalen kent, die mijn angsten vasthoudt en mijn tranen weg kust, telkens opnieuw.
Pff, nu moet ik even gaan liggen. Emotionele uitputting.
Jouw verhalen zijn altijd welkom bij mij, hier of via mail.
''Door liefde zijn we in staat het allermoeilijkste te doorstaan.''
-Hermann Hesse-
Dikke kus,
Els
